“ΚΑΛΆ ΕΊΜΑΙ”
-Τι κάνεις;
-Καλά είμαι.
Ή μπορεί να μοιάζει κάπως: “Τι κάνεις;” “Μια χαρά!” ή “Τέλεια!” ή “Όλα καλά!” και πολλές ακόμη απαντήσεις που σίγουρα παραλείπω και αναμφίβολα αφήνουν όλα εκείνα τα “small talks”, όλα εκείνα τα “ice breakers” της καθημερινότητας να κυλούν ευκολότερα. Και θα μου πεις, “ε τι θέλεις, να ρωτάμε κάποιον τι κάνει και να μας λέει την ιστορία της ζωής του;”.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν για μια μέρα καταλαμβανόμασταν όλοι από μια μαγική δύναμη που μας υποχρέωνε να λέμε όντως πώς πραγματικά είμαστε. Κι έτσι, μερικές πιθανές απαντήσεις στο καθημερινό “πώς είσαι;”, εκείνο το τυπικό με το κάπως βεβιασμένο χαμόγελο, θα ήταν:
“Α, αγχωμένος γιατί έχω κάνει δέκα πρόβες στον καθρέφτη πώς να συστηθώ μπαίνοντας στην συνέντευξη για την δουλειά¨.
“Α, βράζω από θυμό γιατί ο συνάδελφος μού φέρεται παθητικό-επιθετικά και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω”.
“Α, μελαγχολώ γιατί έχω τα πιο περίεργα flashbacks, τώρα που περνάω αυτόν τον δρόμο… Μου θυμίζει εκείνο το καλοκαίρι, κι εκείνον, κι εμάς και…”
“Α, μπερδεμένος. Τόσο που δεν ξέρω καν πώς να βάλω σε λόγια το συναίσθημα που βιώνω και να σου το λεκτικοποιήσω”.
“Α, κουρασμένη γιατί είναι το τρίτο άυπνο σερί μου και το έχω καλύψει με δύο στρώσεις μέικ-απ και τρεις στρώσεις μάσκαρα, τα οποία ελπίζω να μην παρατηρείς”.
Και μετά πάλι αναρωτιέμαι πώς θα αντιδρούσε ο κόσμος σε αυτό. Πιθανότητα, για μερικά δευτερόλεπτα θα έπαιρνε μια κενή έκφραση γιατί θα του έκοβε την φόρα, από το σύντομο “καλά”. Μετά θα σήκωνε ελαφρώς τους ώμους, μπορεί να γελούσε άβολα ή έντονα για να αντισταθμίσει την ένταση. Ή μπορεί να έλεγε “ωωω” και μετά “όλα καλά θα πάνε” ή “το ‘χεις”.
Κι ακόμα κι αν ξέρεις ή αισθάνεσαι ή ελπίζεις ή θέλεις να ελπίζεις ότι “το ‘χεις”, δεν θα ήθελες κάποιον να αντέξει και τα “Άσε, δεν αντέχω άλλο” σου; Ή να είσαι κι εσύ αυτός ο άλλος που αντέχει λίγο παραπάνω “μαυρίλα” ή ας το πούμε “ευαλωτότητα”, ή ακόμα και “αυθεντικότητα”;
Αυτό το άρθρο είναι για να ξεκινήσει η σεζόν με το αιώνιο reminder, τον ακρογωνιαίο λίθο της ψυχικής υγείας, την εξωτερίκευση των συναισθημάτων. Να σου θυμίσει ότι τα συναισθήματα είναι εδώ για να βιώνονται, έρχονται για να τα νιώσεις, όπως κι αν είναι, όπου κι αν σε “χτυπάνε”. Μπορεί να τα βιώνεις σαν κόμπο στο στομάχι, σαν πεταλούδες, σαν μπουνιά, σαν σφίξιμο στο στήθος, σαν βάρος στους ώμους, σαν πίεση στο μέτωπο, σαν ολική και διευρυμένη σωματική κόπωση. Σαν μούδιασμα, σαν τρέμουλο, σαν οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτεί το σώμα σου.
Είναι εδώ για να τα μοιραστείς-αν θέλεις-, να τα μετουσιώσεις σε μια ζωγραφιά ή να τα εναποθέσεις στο αγαπημένο σου ημερολόγιο. Να τα συζητήσεις με φίλους για ώρες στο μπαλκόνι ή στον καναπέ με κουβέρτα, μουσική και ένα κουτί χαρτομάντηλα. Να τα αφήσεις να σε διαμορφώσουν, να αφήσουν το στίγμα τους και έπειτα να τα κάνεις ένα κομμάτι του μέσα σου και να συνεχίσεις με αυτά. Και με όλα τα άλλα που θα έρθουν στην συνέχεια. Γιατί κάθε άνθρωπος, της μίας ημέρας ή του “για πάντα”, κάθε κατάσταση, κάθε συνθήκη στην οποία θα βρεθείς, θα γεννήσει και διαφορετικά συναισθήματα-άλλης έντασης, άλλης χροιάς, άλλης διαβάθμισης, άλλου σθένους.
Θα είναι λίγο απογοήτευση, αναμεμιγμένη με πολλή ένταση, και την άλλη θα είναι πολλή ένταση, λίγη ματαίωση, λίγος θυμός και λίγη ελπίδα. Και μετά μπορεί να προστεθεί και λίγος φόβος, ή λίγη ευαλωτότητα ή λίγη ενοχή ή και λίγη- ή πολλή- χαρά. Και επειδή άνθρωποι έρχονται πολλοί, και συναισθήματα περισσότερα, δεν ξεχνάμε ότι είμαστε μια διαδικασία, κάνοντας άλλο ένα μικρό αφιέρωμα στον Carl Rogers, δημιουργό της προσωποκεντρικής προσέγγισης της ψυχοθεραπείας.
Ας πούμε, λοιπόν, “Καλό Σεπτέμβρη” με λίγη παραπάνω ανοιχτότητα σε νέες εμπειρίες, λίγη παραπάνω αποδοχή, λίγη κατανόηση στους ρυθμούς μας, λίγη ενσυναίσθηση στους άλλους, και τελικά λίγα παραπάνω ειλικρινή και αφιλτράριστα συναισθήματα.
Ο Αρθρογράφος
