ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ
Γράφει η Σοφία Φωτοπούλου
Ντριν,ντριν…Το κουδούνι χτύπησε. Η ώρα των πανελληνίων έφτασε. Η ώρα που θα συναγωνιστείς τον ιδιο σου τον εαυτό. Εσύ και ο εαυτός σου μονάχα. Εσείς οι δυο.. Αδημονείς να πάρεις το γραπτό στα χέρια σου.. Λίγο πριν το πάρεις, αναλογίζεσαι. Σκέφτεσαι τις στιγμές του παρελθόντος. Χαρούμενες και δυσάρεστες… Δεν ξέρεις τι να νιώσεις. Χαρά, ανακούφιση, λύπη, περηφάνεια…
Χαρά και ανακούφιση που βλέπεις εσένα πλέον εως ενήλικα να παίρνεις την ζωή στα χέρια σου και να πετυχαίνεις τους στόχους σου…τους στόχους που από μικρό παιδί είχες. Λύπη που το σχολείο τελειώνει και μαζί του και η μαθητική ζωή… Που αυτές οι σχολικές στιγμές θα μείνουν στο παρελθόν σαν μια όμορφη ανάμνηση. Γι’ αυτά τα ξέγνοιαστα χρόνια που δεν ξαναγυρνούν…Όμως τα κουβαλάς πάνω σου. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου. Χάρη σε αυτές τις μικρές στιγμές είσαι αυτός που είσαι σήμερα.
Ας γυρίσουμε λίγο πίσω. Στο πεντάχρονο παιδί που έπαιζε ατελείωτες ώρες με τα παιχνίδια του. Ένα παιδί που μέρα με την μέρα, έθετε στόχους και τους πετύχαινε… Πολλές φορές ασυνείδητα, χωρίς να το καταλαβαίνει. Ένα παιδί που ονειρευόταν την στιγμή που θα μεγαλώσει και θα πραγματοποιήσει τα ονειρά του..
Είσαι 12 χρονων. Τελείωσε το δημοτικο. Η στιγμή που όλα αλλάζουν. Αλλάζεις σχολικό περιβάλλον, δημιουργείς νέες φιλίες, γνωρίζεις νέους ανθρώπους. Μπαίνεις στο γυμνάσιο. Εφηβεία.. Η εφηβεία είναι ίσως μια από τις πιο δύσκολες περιόδους αλλά και συνάμα η πιο όμορφη. Είναι το στάδιο της μεταμόρφωσης του εαυτού σου και το στάδιο μετάβασης από τον ανήλικο εαυτό σου στον ενήλικο. Μπορεί η διαδικασία μετάβασης από την ανήλικη ζωή στην ενήλικη να είναι επίπονη όμως αξίζει τον κόπο. Μέσα από τις δυσκολίες της ζωής γινόμαστε καλύτεροι.
Σεπτέμβρης που ξεκινάς την πρώτη λυκείου.. Ανάμεικτα συναισθήματα.. Νέο σχολικό περιβάλλον, νέες φιλίες αλλά και παλιές. Ολα αυτά σε συνδυασμό με την ανακάλυψη του εαυτού σου. Η στιγμή που αναρωτιέσαι «Ποιός πραγματικά είμαι;». Η στιγμή που δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στην ζωή σου. Μην αγχώνεσαι είναι απολύτως φυσιολογικό. Σιγά σιγά. Ένα βημα την φορά. Θα βρείς αυτό που σε εκφράζει πραγματικά. Αυτό που είναι πραγματικά προορισμένο για εμάς έρχεται αβίαστα. Και κάπου εδώ 3 χρόνια μετά.. Εσύ πλέον ως ενήλικας έχοντας συνειδητοποιήσει τι θες να κάνεις στην ζωη σου, έχοντας προσπαθήσει τοσο πολύ, έχοντας βρει τον εαυτό σου, δεν μπορεις παρα να μην αισθάνεσαι περήφανος που έφτασες εως εδώ.
Μην σταματάς. Μην σταματήσεις στιγμή να ονειρεύεσαι. Να τολμάς. Να κυνηγάς τα όνειρα σου. Ακόμα και αν βλέπεις ότι δεν πάνε όλα καλά ή όπως τα θέλεις να συνεχίζεις με αστείρευτη θέληση και υπομονή. Να έχεις υπομονή και να βρίσκεις την δύναμη να σηκώνεσαι ακόμα κι αν πέσεις βρες την δύναμη να σηκωθείς. Η δύναμη είναι μέσα σου.
Στην φλόγα της ψυχής σου να συνεχιζεις να παλεύεις για τα ονειρά σου και να κάνεις περήφανο το μικρό και ξέγνοιαστο παιδί που απο τότε εως και σήμερα συνεχίζει να πετυχαίνει τους στόχους του.
Προς όλους αυτούς τους ανθρώπους με όμορφο εσωτερικό και εξωτερικό κοσμο.. Συνεχίστε να μας κάνετε περήφανους.
Ο Αρθρογράφος
