«Επιστροφή στα θρανία οικογενειακώς»!
Και ναι επίσημα τα σχολεία άνοιξαν και μόλις ολοκληρώθηκε η πρώτη εβδομάδα! Χαρούμενοι που τα παιδιά επέστρεψαν στη καθημερινότητα του σχολείου, αλλά πανικοβλημένοι όσον αφορά τις απαιτήσεις. Εδώ και μια εβδομάδα από όποιο βιβλιοπωλείο και να περάσω βλέπω γονείς που κρατούν που κρατούν λίστα πραγμάτων σκεπτόμενοι αν τα έχουν πάρει όλα, αν θα τα χρησιμοποιήσουν όλα, αν είναι αρκετά αυτά που πήραν και άλλες πολλές τέτοιου είδους σκέψεις. Το βλέμμα κάποιες φορές χάνεται στη σκέψη τους και λογικό αν αναλογιστεί κανείς τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας και του σχολείου. Γιατί μπορεί στο σχολείο να επιστρέφουν τα παιδιά με φυσική παρουσία, αλλά κάπου εκεί είμαστε και εμείς οι γονείς νοητά. Η σκέψη μας είμαι μαζί τους.
Όπως για τους γονείς που το παιδάκι τους φέτος ξεκίνησε το δημοτικό είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, το ίδιο δύσκολο είναι και για εκείνους που έχουν παιδί στο λύκειο. Και πιστέψτε με δεν έχει να κάνει με την ηλικία, από πρώτη δημοτικού μέχρι και τρίτη λυκείου τα συναισθήματα είναι ίδια. Άγχος και αγωνία να κυλήσει καλά η νέα σχολική χρονιά, φόβος για το αν θα καταφέρουν να ανταπεξέλθουν στα νέα δεδομένα και πολλή προσπάθεια. Μια συνεχής και αδιάκοπη προσπάθεια που δε σταματάει ποτέ. Ξεκινάει κάθε Σεπτέμβρη και τελειώνει κάθε Ιούνη.
Είναι απαιτητικό το διάβασμα ή εμείς το εισπράττουμε έτσι; Πολλές φορές έχω αναλογιστεί με ποιο τρόπο θα διαβάσω το παιδί μου. Θα σταθώ δίπλα του δείχνοντάς του έναν τρόπο διαβάσματος; Θα βοηθήσω κρατώντας το βιβλίο; Θα αναζητήσω τη βοήθεια ενός εκπαιδευτικού; Και αν όλα αυτά δε ταιριάζουν στο δικό μου παιδί; Πολλά τα ερωτήματα… Με όσα άτομα συζητήσει κάποιος τόσες διαφορετικές απαντήσεις θα έχει πίσω. Η αλήθεια είναι πως κάθε παιδί είναι μοναδικό και βρίσκει το δικό του τρόπο διαβάσματος. Κανένας μας δεν ήξερε πώς να διαβάσει, όλα μαθαίνονται με εξάσκηση και υπομονή. Ως φιλόλογος έχω δεχτεί πολλές φορές την ερώτηση αν πρέπει οι γονείς να συμβάλλουν στο διάβασμα του παιδιού τους καθημερινά. Η απάντηση ωστόσο δεν είναι η ίδια για όλους. Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Κάθε οικογένεια είναι διαφορετική με δικό της κώδικα. Υπάρχουν γονείς που βοηθάνε καθημερινά στη μελέτη και άλλοι που δε το κάνουν. Κάθε άποψη σεβαστή. Σημασία έχει να είστε και εσείς ήρεμοι και τα παιδιά σας. Δε χρειάζονται υπερβολές γιατί αγχώνονται όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και εμείς οι ίδιοι.
Δείχνοντας εμπιστοσύνη στα παιδάκια μας, εμπιστευόμαστε αφενός εκείνα, αλλά και τη δουλειά που έχουμε κάνει μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια. Προσωπικά θεωρώ ότι τύψεις και συγκρίσεις δε χωράνε στη ζωή μας. Απολαύστε κάθε χρονιά με ό, τι εκείνη συνεπάγεται. Κάθε χρόνο μαθαίνουμε και εμείς μαζί τους. Γινόμαστε μαθητές μιας άλλης οπτικής-διαφορετικής-που μας βελτιώνει. Επιστροφή στα θρανία λοιπόν οικογενειακώς!
Ο Αρθρογράφος
