«ΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ ΑΝΑΠΟΔΑ»

Κι είναι από αυτές τις βραδιές που δε μπορώ να μιλήσω.

Που ανοίγω ξένα ημερολόγια, τι νιώθουν να αποστηθίσω.

Από αυτές τις βραδιές που μου έχουν μείνει οι τοίχοι.

Που με όσα έχω ζήσει ως τώρα, δεν ταυτίζονται οι στίχοι.

Από αυτές τις βραδιές που περιμένω να περάσουν.

Που μετράω τους παλμούς και προσεύχομαι να μου φτάσουν.

Από αυτές τις βραδιές που δημοσιεύω τη μέρα.

Που με ξεχνούν τα λάθη μου, κόβοντας κάποιου άλλου τον αέρα.

Από αυτές τις βραδιές που την αρχή επαναλαμβάνω.

Που τελικά δεν κουράστηκα τις ίδιες σκέψεις να κάνω.

Από αυτές τις βραδιές που δεν ξέρω τι μέρα θα ξημερώσουν.

Που χαμογελάω στα άψυχα, μήπως μου το ανταποδώσουν.

Από αυτές τις βραδιές που δε με ακούει κανένας.

Που μαδάνε οι κόμποι μου στο πέρασμα της χτένας.

Κι είναι από αυτές τις βραδιές που θέλω να με αγκαλιάσω.

Που πάλι από αυτήν τη βραδιά, θα πάψω να με δικάζω.

Αναρωτιέμαι συχνά -και εδώ ευχαριστώ τη μητέρα μου, για όλες τις φορές που αναγκαζόταν να απευθύνει τις απορίες της στον παθητικοποιημένο μου εγκέφαλο, επειδή δυσκολευόταν να αποδεχτεί πώς ένας άνθρωπος χωρίς ερωτήσεις μπορεί να ζήσει επαναπαυμένος στην άγνοιά του και μάλιστα να μη γνωρίζει ούτε την ύπαρξη της τελευταίας. Αναρωτιέμαι συχνά λοιπόν. Εγώ που ακούω όταν κλείνω τα αυτιά μου, εγώ που βλέπω μέσα από γυάλινα μάτια, εγώ που μιλάω με βουλωμένο το στόμα. Συνήθιζα να πιστεύω ότι είναι πιο εύκολο να μπαλώσεις παρά να ράψεις. Ότι είναι πιο εύκολο να ξεμπλέξεις από τις κλωστές παρά να ξεμπλέξεις τις κλωστές. Ότι είναι πιο εύκολο να φτιάξεις τον άνθρωπο, να βουτήξεις στη βάση του από το να τον χτίσεις ξανά από την αρχή.

Όντως δεν ξέρω τίποτα από βροχή, εγώ ο χαρταετός. Ξεσπάω στο χαρτί μόνο όταν στεγνώνουν οι λέξεις μου. Μετράω προβατάκια ακόμη, αλλά κυρίως ξεχνάω σε ποιον αριθμό έχω φτάσει. Είτε χορταίνει ύπνο το στρώμα μου, καθώς καταπίνω αμάσητη την υπερένταση, είτε φροντίζει να μου θυμίσει ότι πέφτω, από την κορυφή ενός ουρανού που συνειδητοποίησε ότι χαραμίζεται σε 24ωρα ελπίζοντας ότι τα βάρη μου θα γίνουν το αερόστατό μου αντί τα φτερά, πριν συγκρουστώ με όσα θα έπρεπε να με κρατούν στα πόδια μου.

Κάπως έτσι ακροβατεί η ιστορία. Αναρωτιέμαι συχνά. Επειδή οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, επαναλαμβάνεται η ιστορία; Κι αν δεν επαναλαμβάνεται η ιστορία, αλλά οι ιστοριογράφοι; «Να είσαι περήφανος για την καταγωγή σου», όχι για τον προορισμό στον οποίο έφτασες. «Νοικοκύρεψε το σπίτι σου», όχι αυτόν που έχει τα κλειδιά της πόρτας. Αναρωτιέμαι συχνά.

Αυτό το προβληματάκι έχω τώρα. Απορίες. Και κάνω φασαρία. Φασαρία από αυτές που κάνουν τα μωρά όταν ξυπνούν τα μεσάνυχτα για να σε ειδοποιήσουν ότι άλλαξε η μέρα, ότι έρχεται το αύριο. Και εσύ τα παίρνεις στην αγκαλιά σου. Και τα κουνάς. Και τα νανουρίζεις. Και ησυχάζουν. Και ησυχάζεις και εσύ. Και σκορπάς τις ελπίδες σου στης νιότης το φως. Η ζωή δεν είναι αρυτίδωτη θάλασσα. Ραγάδα είναι η ζωή. Ξεχειλώνει και μαζεύει, σημαδεύει όλο και πιο πάνω, όλο και πιο κάτω, όλο και πιο κεντρικά στο στόχο, μέχρι που σε καταπίνουν οι γραμμές από κάθε σελίδα που γύρισες. Ώσπου δεν έχει σημασία που δε γύρισες εσύ, αλλά ότι γύρισε η σελίδα.

Τον αποστήθισα και τον τελευταίο μαθηματικό τύπο που τυπικά ενστερνίζεται ο τύπος ανθρώπου που από τυπογραφικό λάθος έγινα. Αυτός ο τύπος, ο δήθεν κοινωνικός. Ο πολυάσχολος, που κάθε μέρα τρέχει στο αδιάβαστο. Αυτός που έχει πολλά ρήματα και λίγες ρίμες. Αυτός που κατηγοριοποιεί τις επιλογές του, ανάλογα με το ποιες ήταν ελεύθερες και ποιες σκέτο επιλογές, ποιες αφαιρούν από το μέσο όρο της κοσμιοτάτης διαγωγής του και ποιες προσθέτουν μέσους όρους άλλων επιλογών για να πιάσουν τη βάση. Ώσπου δεν έχει σημασία που η επιλογή σου να μη γυρίσεις δεν ήταν ελεύθερη, που ο καφές σου δεν ήταν σκέτος, που η επιλογή δεν ήταν δική σου.

Αναρωτιέμαι συχνά. Αφού μετά από κάθε μπόρα βγαίνει το ουράνιο τόξο, είναι πιο ευτυχισμένο από εμένα; Κι αν βγαίνει για να βάψει τον ουρανό, γιατί η βάρδιά του τελειώνει τόσο γρήγορα; Αναρωτιέμαι συχνά, αν στην πραγματικότητα ουρανός και γη από κοινού σχηματίζουν το τόξο. Κι αν αυτό ισχύει; Υπάρχει ένας ουρανός για κάθε γη ή μια γη για κάθε ουρανό; Και πότε ξεκουράζεται ο ήλιος;

Αναρωτιέμαι, για αυτό πνίγομαι; Προτιμώ να πνίγομαι; Όχι, προτιμώ να κάνω φασαρία όταν αλλάζω πλευρό. Προτιμώ να γίνομαι ουράνιο τόξο. Επιλέγω να χαμογελώ ανάποδα, αγκαλιάζοντάς σε.