Ποιοι καταδίκασαν τον Ιησού Χριστό;
Ποιοι καταδίκασαν τον Ιησού; Τι έγινε στην δίκη; Τι είπαν ο Ιησούς και ο Πιλάτος;
Αρχικά θα καταθέσω 3 σύγχρονους επιστήμονες που έχουν τοποθετηθεί στο θέμα και τα συμπεράσματα τους, και είναι οι εξής:
Α) Ο Αμερικανός Αγνωστικιστής λόγιος, Ακαδημαϊκός, ιστορικός, θρησκειολόγος και συγγραφέας Barth Ehrman (1956 – Σήμερα), έχει γράψει για το θέμα σε βιβλίο του ότι ‘’Έχουμε πολλές και διαφορετικές βεβαιώσεις για την ύπαρξη του Ιησού, και όλες αυτές είναι εκπληκτικές για μια αρχαία μορφή οποιουδήποτε είδους’’ και επίσης σε ομιλία του είχε αναφέρει ‘’Ο Μεσσίας (των Ιουδαίων) ή ένας ημίθεος ήρωας, υποτίθεται πως εξουδετερώνει τους εχθρούς του, έστω και αν χάνει στην αρχή, κι έτσι αν πρόκειται κάποιος να επινοήσει έναν Μεσσία, καλό θα είναι, να είναι ένας δυνατός και όχι κάποιος, όπως ήταν ο Ιησούς, που τον εξευτελίζουν, τον βασανίζουν και τον σκοτώνουν οι εχθροί του’’.
Β) Ο Ιρλανδός σκεπτικιστής ιστορικός, θεολόγος, ερευνητής και συγγραφέας John Dominic Crossan (1934 – Σήμερα), έχει σημειώσει ότι ‘’Ο Ιησούς είχε έναν συνδυασμό της δωρεάν θεραπείας και της κοινής τροφής… που αναιρούσε τις ιεραρχικές και πατρογονικές κανονικότητες της Εβραϊκής και της Ρωμαικής θρησκείας’’. Ενώ έχει συμπεράνει ότι ‘’Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο Ιησούς υπήρξε πραγματικά, ότι μπορούμε να γνωρίζουμε την σημαντική ακολουθία της ζωής του’’
Γ) Ο Γάλλος Αγνωστικιστής κοινωνιολόγος, ιστορικός, φιλόσοφος, ακαδημαϊκός και συγγραφέας Frederick Lenoir (1962 – Σήμερα) έγραψε σε βιβλίο του ‘’Αν κάποιος είχε θελήσει να επινοήσει έναν μύθο, θα τον είχε κάνει πιο συγκροτημένο! Δεν θα είχε «εφεύρει» τις αντιφάσεις ανάμεσα στα τέσσερα Ευαγγέλια. Και όχι μόνο τις αντιφάσεις αλλά και κάποια ενοχλητικά λόγια, ακατανόητα λόγια, επικίνδυνα για όλους τους θρησκευτικούς θεσμούς… Έπειτα, τι ιδέα ήταν και αυτή να επινοήσουν μια θρησκεία που στηρίζεται σε μια αποτυχία τόσο εντυπωσιακή όσο ήταν η αποτυχία του Ιησού, που πέθανε στον σταυρό εγκαταλειμμένος από τους ίδιους τους μαθητές του’’ Κατέληξε ότι ‘’Με απλά λόγια, η θέση της πλήρους επινόησης είναι πολύ ανορθολογιστική από εκείνη της πραγματικότητας, της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού.’’
Είναι γεγονός ότι μέσα στους αιώνες πέρασε μια διαφωνία που υπάρχει και σήμερα σε ειδικούς της Βίβλου και σε ιστορικούς στο αν φταίνε οι Εβραίοι στο σύνολο τους ή μόνο ο Πιλάτος ή μόνο οι Εβραϊκές Αρχές. Για να βρούμε την ιστορική αλήθεια πρέπει να δούμε την εποχή και τα πρόσωπα, και να αφήσουμε στην άκρη αν είμαστε Χριστιανοί, Άθεοι ή Αγνωστικιστές, και με νηφαλιότητα να δούμε την όσο το δυνατόν σφαιρικά, αντικειμενική απάντηση.
Οι εσωτερικές πηγές για το γεγονός είναι τα 4 Ευαγγέλια, τα οποία δεν είναι καθ’ εαυτού ιστορικά κείμενα, αλλά είναι λογοτεχνικά έργα που σκοπό είχαν την μεταφορά της ευχάριστης αγγελίας του Χριστιανικού κηρύγματος. Ωστόσο περιέχουν ιστορικό πυρήνα, για τα πρόσωπα, τις περιοχές και την εποχή που περιγράφουν, ενώ έχουμε και ορισμένες μικρές αποσπασματικές αναφορές στα υπόλοιπα κείμενα της Καινής Διαθήκης και σε κάποια κείμενα των Πρώτων Χριστιανών του 1ου και του 2ου αιώνα. Χαρακτηριστικό είναι δύο αποσπάσματα του Αποστόλου Παύλου που σημειώνουν την δίκη και την καταδίκη του Ιησού και είναι τα εξής:
‘’Ο Ιησούς Χριστός μαρτύρησε την καλή ομολογία ενώπιον του Ποντίου Πιλάτου.’’
‘’Ο Ιησούς Χριστός εκκένωσε τον εαυτόν του, λαμβάνοντας την μορφή δούλου, και έγινε ίδιος με τους ανθρώπους. Και εξωτερικά ευρέθη σαν άνθρωπος μόνο, ταπείνωσε τον πραγματικό εαυτό του (τον Θεάνθρωπο), έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου, μέχρι του θανάτου στον σταυρό.’’ Απόστολος Παύλος
Επιπλέον έχουμε και τις εξωτερικές πηγές που είναι κάποια Απόκρυφα Κείμενα που δίνουν κάποιες πληροφορίες για την δίκη και την καταδίκη του Ιησού, και την αναφορά του Ιώσηπου και του Τάκιτου. Αποσπάσματα από τον Τάκιτο και τον Ιώσηπο:
‘’Δημιουργός του ονόματος τούτου (Χριστιανών) υπήρξε ο Χριστός, ο οποίος επί της αυτοκρατορίας του Τιβερίου, όταν επίτροπος ήταν ο Πόντιος Πιλάτος, παραδόθηκε σε τιμωρία.’’ Κορνήλιος Τάκιτος, Χρονικά
‘’Όταν ο Πιλάτος τον καταδίκασε σε θάνατο με σταύρωση, ύστερα από έκκληση από τους επιφανείς άνδρες μας που τον δίκασαν, εκείνοι που τον αγάπησαν από την αρχή δεν τον εγκατέλειψαν. Και το γένος των Χριστιανών, που πήρε από το όνομα του δεν έχει εξαφανιστεί μέχρι σήμερα.’’
‘’Ο Άννας κάλεσε στο δικαστήριο των κριτών τον αδελφό του Ιησού, του λεγόμενου Χριστού, το όνομα αυτού Ιάκωβος και μερικούς άλλους’’ Φλάβιος Ιώσηπος, Ιουδαϊκές Αρχαιότητες
Ο Πιλάτος ήταν ένας στρατιωτικός, ρεαλιστής και τεχνοκράτης Κυβερνήτης της Ιουδαίας που το πρώτο που τον ενδιέφερε ήταν η τάξη. Από την άλλη το Μεγάλο Σανχεντρίν που ήταν το Ανώτατο Θρησκευτικό και Πολιτικό όργανο των Εβραίων, και από το 80π.Χ. τον έλεγχο του, τον είχαν οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι. Επίσης η σταύρωση ήταν η χειρότερη καταδίκη από την άποψη ότι εγκληματίες και επαναστάτες καταδικαζόταν σε σταύρωση, όπως έπαθαν και οι 6000 πολεμιστές του Σπάρτακου το 71π.Χ.
Ο Αρχιερέας Καϊάφας και ο Άννας, που ήταν πριν Αρχιερέας και ήταν σαν ‘’δεύτερος’’, και οι δύο ήταν πολύ παραδοσιακοί, φιλόδοξοι, μορφωμένοι και αφοσιωμένοι στις παραδόσεις των Εβραίων, και τους ενδιέφερε η θρησκευτική, κοινωνική και πολιτική τάξη στην Ιερουσαλήμ και στην Ιουδαία.
Ο Ηρώδης ο Αντύπας ήταν Έπαρχός ή Κυβερνήτης της Γαλιλαίας, ήταν γιός και διάδοχος του Ηρώδη του Α γνωστού ως Ηρώδη του Μέγα, και ήταν και Κυβερνήτης και της Περαίας. Ήταν φιλόδοξος, ισχυρός και είχε έναν ανταγωνισμό στα όρια της αντιπαλότητας με τον Πιλάτο.
Ο Ιησούς είχε στο κήρυγμα του έναν χαρακτήρα παιδείας και αυτοπαιδείας του ανθρώπου, με θεολογικό και φιλοσοφικό ακόμα πρόσημο, μίλησε για την ενσυναίσθηση που ήταν ο Χρυσός Κανόνας (να κάνετε στους άλλους ότι θέλετε να σας κάνουν, και να μην κάνετε σε αυτούς ότι δεν θέλετε να κάνουν σε εσάς), για την ειρήνη, για το ότι οι γυναίκες μπορούν να μάθουν για τον Θεό, να διδάξουν και ότι είναι άνθρωποι (Μόνο ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας και ο Επίκουρος είχαν γυναίκες μαθήτριες μέχρι και δασκάλες). Επίσης κήρυξε για την αγάπη, την ειρήνη, την ισότητα όλων των ανθρώπων και κατέκρινε τον πλούτο, τις απολαύσεις και την υποκρισία των θρησκευτικών και πολιτικών δεσμών γενικότερα, ενώ επιβράβευσε την παιδική ηλικία, την μετάνοια για αλλαγή του ανθρώπου και την ταπείνωση. Επιπρόσθετα μιλούσε με τελώνες, ιερόδουλες και παρανόμους, γιατί ουσιαστικά είπε ότι αυτοί είναι αυτό που είναι, αλλά είναι ειλικρινής και έχουν ελπίδα εάν μετανοήσουν, ενώ οι υπερήφανοι, οι πλούσιοι και οι Φαρισαίοι και Σαδδουκαίοι δεν έχουν σχεδόν καμία ελπίδα γιατί πιστεύουν ότι σε όλα είναι σωστοί.
Ο Ιησούς έφτασε να έχει 500 μαθητές, ενώ έκανε θεραπείες και παράδοξα που σημειώνουν μέχρι και μη Χριστιανικές πηγές, όπως ο Κέλσος στον έργο του Ο Αληθής Λόγος (‘’Έκανε θαύματα με μαγεία’’) και ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ή ο Φιλόσοφος Αυτοκράτορας ότι (‘’Εκτός και αν θεωρηθεί σπουδαιότατο έργο το ότι γιάτρεψε τους χωλούς και τυφλούς, και το ότι έκανε ξόρκια σε δαιμονισμένους στα χωριά Βησθαιδά και Βηθανία), οπότε ενόχλησε τις Εβραϊκές αρχές και επειδή είπε ότι ήταν ο ότι ο ίδιος ήταν Θεός και ο Μεσσίας και μίλησε για Βασιλεία του Θεού, αναφέρθηκε ως απειλή και για τους Ρωμαίους.
Να σημειωθεί εδώ ότι ο Μεσσίας που περίμεναν οι Εβραίοι, θα ήταν ένας Βασιλιάς ή Πολέμαρχος ή Αρχιερέας, ανθρώπινο μόνο όμως ον, που θα ήταν από την γενιά του Δαυίδ και θα ξεσήκωνε τον λαό του Ισραήλ κατά των Ρωμαίων, και έτσι θα γινόταν ο Βασιλιάς των Ιουδαίων. Για αυτό ο Ιησούς οδηγήθηκε ενώπιον του Πιλάτου, και μετά τον πήγαν στον Ηρώδη τον Αντύπα, γιατί ήταν πολιτικοί οι λόγοι τόσο από τους Εβραίους όσο και για τους Ρωμαίους.
Ο Ιησούς προδόθηκε από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη για 30 αργύρια, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια ακόμα και τα Απόκρυφα (υπάρχει μια άλλη ερμηνεία με φιλοσοφικό-μυστικιστικό περιεχόμενο στο Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιούδα στο γιατί ο Ιούδας τον πρόδωσε), και τον συνέλαβαν οι Εβραϊκές αρχές 3 μέρες πριν το Εβραικό Πάσχα. Ο Ιούδας πρόδωσε τον Ιησού, όχι μόνο για τα λεφτά, αλλά γενικότερα υπήρξαν κάποιοι ακόλουθοι και μαθητές του Ιησού που πίστευαν ότι (ο Ιησούς) ήταν ένας κρυφός πολιτικός επαναστάτης, και ότι μίλαγε στον κόσμο για ομόνοια αλλά αφού είπε ότι ήταν ο Μεσσίας και ότι ήρθε η Βασιλεία του Θεού, το ταύτισαν με την εκδίωξη των Ρωμαίων και ότι ήταν θέλημα Θεού να συμβεί.
Οδηγήθηκε από στο Σανχεντρίν, όπου ουσιαστικά κατηγορήθηκε για το κήρυγμα του ότι είναι ξένη διδασκαλία και ότι είναι απειλή. Στην συνέχεια τον πήγαν στις Ρωμαϊκές Αρχές, στον Πιλάτο, όπου σύμφωνα με το Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, τον έστειλε στον Ηρώδη τον Αντύπα, επειδή ο Ιησούς είχε καταγωγή από το χωριό Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Όμως τον ξανά έστειλε ο Πιλάτος και δεν ήθελε να ασχοληθεί ο Ηρώδης. Τότε ο Πιλάτος αποφάσισε να τον ανακρίνει και έτσι ξεκινάει ο διάλογος του Ιησού με τον Πιλάτο.
Τον ρωτάει για το αν είναι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων και ο Ιησούς απαντάει εσύ το είπες, και συνεχίζει ο Πιλάτος τις ερωτήσεις και ο Ιησούς του απαντά αυτά σου είπαν άλλοι να με ρωτήσεις; Και του αναφέρει ότι είναι βασιλιάς και γεννήθηκε για έναν σκοπό, για να μαρτυρήσει την αλήθεια. Τότε ο Πιλάτος τον ρωτάει Τι είναι η αλήθεια; Και ο Ιησούς τον κοιτάει και δεν του απαντάει, και έτσι ο Πιλάτος δεν βρίσκει ότι ο Ιησούς διεκδικεί κάποια πολιτική εξουσία.
Μετά ο Πιλάτος ρώτησε το πλήθος, ήθελαν να σταυρωθεί ο Ιησούς και όχι να καταδικαστεί ο Βαραββάς, ένας ζηλωτής πιθανόν γνωστός με αυτό το ψευδώνυμο. Αν και ιστορικά ήταν αδύνατον οι Ρωμαίοι να ελευθερώσουν κάποιον που είχε σκοτώσει κάποιον Ρωμαίο στρατιώτη, για αυτό το δίλλημα Βαραββάς και Ιησούς δεν είναι ότι έγινε βέβαιο ιστορικά πάντα.
Ο Πιλάτος είπε την φράση Νίπτω τας Χείρας μου. Έτσι ο Ιησούς μαστιγώθηκε, τοποθετήθηκε ακάνθινο στεφάνι και ένας κόκκινος χιτώνας, πράγματα τα οποία δεν ήταν συνηθισμένα στον καθημερινό τρόπο εκτέλεσης με σταύρωση. Και τελικά σταυρώθηκε, όπου να σημειωθεί εδώ ότι η σταύρωση, το παλούκωμα και η καύση στην πυρά, είναι οι πιο χειρότεροι τρόποι βασανιστικού θανάτου στην ιστορία
Συνεπώς με βάση τα 4 Ευαγγέλια, τον Ιώσηπο, τον Τάκιτο και άλλες πηγές την ευθύνη την έχουν οι Φαρισαίοι, οι Σαδδουκαίοι και ο Πιλάτος. Ο λόγος είναι ότι δεν μπορεί ένας ολόκληρος λαός να έχει άποψη για μια συγκεκριμένη δίκη, επίσης ο Ιησούς μέχρι τότε είχε 500 μαθητές από τους οποίους πάνω από 300 ήταν Ιουδαϊκής καταγωγής. Επιπλέον την προπαραμονή του Εβραϊκού Πάσχα, δηλαδή την Πέμπτη απαγορευόταν σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο οι δημόσιες συνελεύσεις, συνεπώς το πλήθος που φώναζε να τον σταυρώσουν, ήταν υπηρέτες ή άνθρωποι των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων όχι ο απλός Ιουδαϊκός λαός. Από την άλλη ο Πιλάτος ήταν ο μόνος που είχε δικαίωμα να καταδικάσει κάποιον σε θάνατο μετά από ανάκριση ή δική, και η σταύρωση ήταν μόνο για όσους είχαν Ρωμαϊκή υπηκοότητα που δεν είχαν αυτό το δικαίωμα τόσο οι Ιουδαίοι. Οπότε δεν φταίνε οι Ιουδαίοι ή Εβραίοι στο σύνολο τους για την σταύρωση, φταίνε οι Εβραϊκές και οι Ρωμαϊκές αρχές. Τέλος ο λόγος που κανείς δεν αντέδρασε στην πορεία προς τον Γολγοθά είναι ότι είχε ήδη καταδικαστεί σε σταύρωση, συνεπώς στον απλό πολίτη της εποχής ανεξάρτητα καταγωγής, φαίνονταν ως εγκληματίας και ότι ήταν σωστή η καταδίκη του.
Πηγή:
1) Καινή Διαθήκη, Τρεμπέλα, Εκδόσεις Αδελφότης Θεολόγων ο Σωτήρ (2014)
2) Novum Testumentum Graece, Nestle – Aland, Ελληνική Βιβλική Εταιρεία. (2017)
3) Η καθημερινότητα στην Παλαιστίνη στους Χρόνους του Ιησού, Ντάνιελ Ρόπς, Εκδόσεις Παπαδήμα (2005).
4) Πιλάτος και Ιησούς, Giorgio Agamben, Εκδόσεις Του Εικοστού Πρώτου, (2016)
5) Ιησούς οι Μαρτυρίες, Ian Wilson, (1987)
6) Did Jesus Existed? Barth D. Ehrman (2012)
7) Ιησούς Μύθος ή Πραγματικότητα, Carsten Peter Thiede, Εκδόσεις Πέργαμος (1999)
8) Το Εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου, Συλλογικό έργο, Εκδόσεις Πέργαμος (1993).
9) Η Ιστορική Πορεία του Ιησού από την φάτνη έως τον κενό τάφο, Γεώργιος Πατρώνος, Εκδόσεις Δόμος (1997)
10) Dawkins Vs Ιησούς, Δ. Τσινικόπουλος, Εκδόσεις (2018)
11) Jesus Remembered, James D. G. Dunn (2003)
12) Ο Χριστός Φιλόσοφος, Frédéric Lenoir, (2010)
13) Ο Ιστορικός Ιησούς των Ευαγγελίων, Craig S. Keener, (2009)
14) The Power of Parable: How Fiction by Jesus Became Fiction about Jesus, John Dominic Crossan (2013)
Ο Αρθρογράφος
