«ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΤΥΡΟΠΙΤΑ ΤΟΥ ΚΥΛΙΚΕΙΟΥ» Έχει πλάκα το πώς γράφονται οι στίχοι. Από ανθρώπους που ουσιαστικά δε γνωρίζεις. Εκείνοι γράφουν γιατί νιώθουν ηττημένοι. Τη στιγμή που εσύ τους εύχεσαι να σβήσουν κι άλλα κεράκια. Έχει ακόμα περισσότερη πλάκα το πόσο σίγουροι είμαστε. Ότι υπάρχει μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας κάπου. Κάπου όπου το να κάνεις κακό στην εκδοχή σου του «σήμερα» έχει ξαποστάσει...
ΚΑΘΡΕΦΤΗ, ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ ΜΟΥ Καλημέρα στους ναυαγιστές της σελήνης. Εαυτέ, ποιά μάσκα προτείνεις; Ξέρω, μια ακόμη Δευτέρα για υποκριτές, Επομένως αυτή που το στόμα κλείνεις. Κατηγορούσα τους στενούς μου φίλους, Καθώς έγνεφα «Ανέβα» στην ιστορία. Επειδή η μούσα που θυμάμαι ζητούσε χειροκρότημα. Λυπάμαι που δε ζούσε αρκετά εννοούσα, Ώστε να είναι παρούσα στην πράξη κάθε φορά που φοβάμαι τη φασαρία Ή ασθμαίνοντας την κυνηγούσα....
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Κατά τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, η αξία της Ελλάδας ως μέλους του ΝΑΤΟ και των λιμανιών της στη Μεσόγειο αναδείχθηκε πιο ώριμη στο πλαίσιο του συριακού πολέμου, της ανεπιτυχούς ίδρυσης κράτους στη Λιβύη και των συνεχών εντάσεων μεταξύ του Ισραήλ και των γειτόνων του. Ως ο βασικός δρων σε μια διαμεσογειακή αλληλεπίδραση παραγόντων στρατηγικού βεληνεκούς, η Ελλάδα έγινε...
«ΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ ΑΝΑΠΟΔΑ» Κι είναι από αυτές τις βραδιές που δε μπορώ να μιλήσω. Που ανοίγω ξένα ημερολόγια, τι νιώθουν να αποστηθίσω. Από αυτές τις βραδιές που μου έχουν μείνει οι τοίχοι. Που με όσα έχω ζήσει ως τώρα, δεν ταυτίζονται οι στίχοι. Από αυτές τις βραδιές που περιμένω να περάσουν. Που μετράω τους παλμούς και προσεύχομαι να μου φτάσουν. Από αυτές τις...
Ε-ΚΛΑΙΓΕ-ΣΘΑΙ Γραφομηχανές. Κουλουριασμένες στη σκιά όσων έφυγαν. Περιμένοντας τα λερωμένα δάχτυλα κάποιου θηρίου ανθρωπόμορφου από αυτά που ονομάζονται πολιτισμός να απλωθούν σαν νότες σε ξεκουρδισμένο «πιάνω». Λες και το σκοτάδι θα κατορθώσει να διαπεράσει τις απρόσωπες μαριονέτες. Αν αυτό είναι που κάνει το κοινό να θέλει να με διαβάσει, οδηγίες και κανονισμοί η κλωστή στην οποία ισορροπώ. Είμαι χρηστή ή χρήσιμη τώρα; Γιατί εσύ, η...
ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΞΑΝΑ Πληκτρολογώντας ξανά. Το ίδιο πρόσωπο που ο καθρέφτης μου αποτυπώνει κάθε έβενο πρωινό, ανάμεσα στην ομαλότητα μιας γυάλινης οθόνης και στην κάθετη αντανάκλαση ενός σώματος που δεν αναγνωρίζω αρκετά για να αποδεχτώ. Όλα έχουν να κάνουν με την ορθογραφία όπως έχουμε ξαναπεί. Ο τρόπος με τον οποίο τα εικονοκύτταρα αποφασίζουν να διεισδύσουν σε κάποια «ζωή», σε κάποιου το «θάνατο», ενώ εγώ κρατάω γερά...
ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΧΑΜΗΛΩΣΕΤΕ ΛΙΓΟ; Σκόνταψες και σήμερα στην ίδια λακκούβα. Πώς τα φέρνει η ζωή! Χθες υποσχέθηκες να προσέχεις περισσότερο τα βήματά σου την επόμενη φορά. Κι αυτή η πόρτα της αίθουσας, που αποφάσισε να τρίξει δυνατότερα όταν εσύ μόνο καθυστέρησες στο μάθημα… Παρακολουθείς υπνωτισμένα πάλι τις κυλιόμενες σκάλες να ανεβοκατεβαίνουν αλλά γυρίζεις το βλέμμα επιτόπου, αν τύχει να πέσει πάνω σε κάποιον...
ΟΔΗΓΟΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑΣ... Στην Ελλάδα, η εκπαίδευση είναι δημόσια και δωρεάν. Στην Ελλάδα, τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο από νεαρή ηλικία. Στην Ελλάδα, η γλώσσα αποτελείται από ένα αλφάβητο. Στην Ελλάδα, η τοποθέτηση των γραμμάτων στη σειρά δημιουργεί λέξεις, και με την ίδια διαδικασία, αν ακολουθηθεί από τις λέξεις αυτή τη φορά, συντάσσονται προτάσεις. Στην Ελλάδα, το συντακτικό ξεκινάει απλά, με υποκείμενο, ρήμα και ως επί...
«ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΛΛΗΜΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;» Τα πρώτα φθινοπωρινά ηλιοβασιλέματα μας βρίσκουν ως επί το πλείστον σε κάποιον καναπέ με ένα χειριστήριο στο δεξί χέρι, σε ένα κρεβάτι με το κινητό στο αριστερό ή στην καφετέρια τη γνωστή από όπου περνάμε κάθε πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο, στο σχολείο. Κι αυτή η ρουτίνα οδηγεί ανεξαρτήτως εποχής σε μια νοσταλγική περιήγηση. Σε παιδικά...
