THE ART OF BEING “SOFT”
Μεγάλο ζήτημα. Για να το θέσω λίγο πιο προφορικά και προσωπικά, πότε ήταν η τελευταία φορά που έγινες ευάλωτος, που άφησες τον εαυτό σου να πει “δεν πειράζει, δεν έχω το mental/emotional capacity να το κάνω αυτό αυτήν την στιγμή” και αποχώρησες ήρεμα; Υπάρχει μια αιωρούμενη και συνεχώς ενισχυόμενη πεποίθηση ήδη από την παιδική ηλικία, ότι δεν είναι αποδεκτό/ιδανικό/πρέπον και ό,τι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε, να φανείς αδύναμος. Να εκδηλώσεις αυτό το-τόσο ανθρώπινο-συναίσθημα της ευαλωτότητας. Να νοιαστείς λίγο παραπάνω, να συγκινηθείς με την ιστορία ενός αγνώστου στην ουρά καθώς περιμένεις τον καφέ σου. Να κάνεις μια υποχώρηση για κάποιον που έχει σημασία για σένα, με το απλό, αλτρουιστικό κίνητρο του να χαρεί εκείνος. Να σε πάρουν τα ζουμιά στο φινάλε μιας ταινίας μέσα στον κουβά ποπ-κορν σου-κοιτώντας με σηκωμένο φρύδι τον άγνωστο διπλανό σου όταν σε ρωτήσει “περιμένεις περίοδο, ε;”.
Είναι κρίμα να χάνουμε τόσα ανθρώπινα συναισθήματα, να χάνουμε αυτήν την τόσο αναντικατάστατα υπέροχη εμπειρία του να βιώνουμε ένα εύρος στιγμών καθημερινά. Είναι τόσο όμορφο να έχουμε το μέσα μας διαθέσιμο και ανοιχτό σε όποια νέα συναισθηματική εμπειρία πάει να περάσει το κατώφλι. Για αυτό και αποκαλώ αυτήν την ικανότητα “τέχνη”. Γιατί, στην επικρατούσα και στεγανή αντίληψη ότι είναι δύναμη να είσαι άτρωτος, να τους βάζεις όλους στην θέση τους, στην θεοποίηση του “savage attitude” και στον μιμητισμό της “careless” κουλτούρας, έρχεται να σπάσει αυτό το προσωπείο και να μας φέρει λίγο πιο κοντά στο αυθεντικό μέσα μας.
Δεν νομίζω να μπορεί κανείς να αισθανθεί πιο δυνατός έπειτα από την απλή συνειδητοποίηση ότι δεν είναι το νόημα να είσαι πάντα τόσο δυνατός. Θεωρώ ότι ένα μεγάλο milestone της ενηλικίωσης και της διαμόρφωσης της αυθεντικής ενήλικης προσωπικότητάς σου, έρχεται όταν εντοπίζεις όλα εκείνα τα “τότε κομπλιμέντα”, που σε έκαναν να πιστεύεις ότι αυτή είναι η νόρμα, ότι κάτι κάνεις σωστά, ότι “δεν έχεις ανάγκη εσύ” ή “δεν σε φοβάμαι εσένα”. Μοτίβα που μπορεί πολύ συχνά να συναντήσεις και στην ενηλικίωση, στην επαγγελματική σου ζωή ή σε όποια άλλη αλληλεπίδραση. Όλα εκείνα τα
-Τους έβαλες πάλι στην θέση τους
-Πάντα βρίσκεις το δίκιο σου
-Μπράβο που πάντα παίρνεις πρωτοβουλίες
-Μπράβο που πάντα βγαίνεις μπροστά
Και άλλα πόσα “μπράβο”, λεκτικά και μη λεκτικά μηνύματα που έχουν διαμορφώσει την αυτο-εικόνα σου μέσα από το πρίσμα του “πότε με θαυμάζουν οι άλλοι άνθρωποι”. Πάρε αυτό το άρθρο σαν ένα μήνυμα ότι είναι δύναμη, προτέρημα-κι όχι ελάττωμα- να είσαι “soft” όταν το νιώθεις, όταν το θέλεις- και ιδανικά, χωρίς να αντιβαίνει τα όρια του “διεκδικητικού τρόπου επικοινωνίας” που έχουμε αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο. Είναι απελευθερωτικό να είσαι σε επαφή με κάθε συναίσθημα αλλά και να καταλαβαίνεις μετα-γνωστικά πότε πας να πέσεις στο τρυπάκι των μαθημένων μοτίβων, της “show them who you are!” κοινωνίας μας.
Μπορείς να είσαι εσύ, να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο και να κάνεις αυτόματα δέκα καινούριους φίλους. Να είσαι επαγγελματίας στην δουλεία σου και να αναρωτιέσαι “πώς το έκανες πάλι αυτό” και πού στο καλό κρύβεις όλα αυτά τα αποθέματα ψυχικής ανθεκτικότητας. Να “βάζεις όντως τον άλλον στην θέση του” αν περνάει τα όρια που έχεις θέση για τον εαυτό σου. Να βγαίνεις μπροστά, να υπερασπίζεσαι την γνώμη σου. Να λες άφοβα την θέση σου σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο. Να κάνεις εσύ το πρώτο βήμα για μια επαγγελματική γνωριμία, να βγαίνεις από το comfort zone σου, ακόμα κι αν σε φοβίζει. Ακόμα κι αν νιώθεις μικρός, ακόμα κι αν “φίλε, είμαι μόνο 22, τι πάω να κάνω πάλι…”.
Και ταυτόχρονα, να σταματάς την διαδρομή σου για να βγάλεις φωτογραφία το ηλιοβασίλεμα. Να βιώνεις στον βωμό της ενσυναίσθησης το συναίσθημα του άλλου και να κλαίτε με ένα ποτήρι κρασί, καθισμένοι στο πάτωμα. Να νιώθεις την ανεμπόδιστη, αγνή χαρά με τα πιο χαζά και “ανούσια” πράγματα. Ποιος ορίζει τι είναι ουσιώδες, άλλωστε; Να πέσει η διάθεσή σου γιατί είδες ένα χτυπημένο ζωάκι στον δρόμο. Να πεις “ξέρεις κάτι, δεν θέλω να το συζητήσω” γιατί δεν είναι ο ρόλος σου να αποδεικνύεις συνεχώς την θέση σου. Να γίνεις το needy πεντάχρονο που θέλει να διεκδικεί προσοχή και αγάπη όταν έχει μια δύσκολη μέρα. Να πάρεις τηλέφωνο τον κολλητό σου και να παραπονιέσαι ανενόχλητος για μία ώρα. Να πιάνεις χώρο στον κόσμο. Τον δικό σου, μοναδικό χώρο.
Κι αν σου πούνε, “μα έλα, δεν έχεις ανάγκη εσύ, εσύ το ‘χεις με όλα”, να ξέρεις ότι όλα αυτά δεν είναι αντικρουόμενα μεταξύ τους. Δεν είσαι “soft” και μετά “strong” και φτου και από την αρχή και “ασυνέχεια και ασυμφωνία εαυτού” κατά Carl Rogers. Είσαι εσύ, μια αναπτυσσόμενη, πολύπτυχη. πολυσχιδής προσωπικότητα, που μεγαλώνει, μαθαίνει, εξελίσσεται, δημιουργεί, δοκιμάζει, ξαναδοκιμάζει, τρώει τα μούτρα της και ξανασηκώνεται. Καλή διασκέδαση σε αυτό το ταξίδι, λοιπόν!
Ο Αρθρογράφος
