Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ
.
Μας γράφει η Μπούτση Σοφία (Δασκάλα)
Η βίαιη συμπεριφορά στο σχολικό χώρο είναι ένα διυποκειμενικό φαινόμενο που προκαλεί την ανησυχία γονέων-εκπαιδευτικών και εκδηλώνεται από κάποιους μαθητές με αποδέκτες τους συμμαθητές τους, τους εκπαιδευτικούς ή τη σχολική περιουσία. Έχει σχέση με τις αλληλεπιδράσεις των παιδιών μεταξύ τους, με τις πιέσεις, και την αγωνία που μερικά παιδιά εισπράττουν απ’ τον τρόπο λειτουργίας του σχολείου. Τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιθετικής συμπεριφοράς χαρακτηρίζονται από:
- Ανυπακοή.
- Έλλειψη συνεργατικής διάθεσης.
- Αρνητισμό ως προς τις απαιτήσεις και τους κανόνες του σχολείου
- Απάθεια, αντιδραστική και προκλητική συμπεριφορά. Μία μορφή που μπορεί να πάρει η σχολική επιθετικότητα είναι η αμφίδρομή επιθετική συμπεριφορά ανάμεσα στα ίδια τα παιδιά. Οι λόγοι που οδηγούν στη δημιουργία της βρίσκονται στη μίμηση διδασκαλικών και γονεϊκών προτύπων (Εταιρία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του παιδιού και του εφήβου, 1991).
Για τον κοινωνικό έλεγχο της παραβατικότητας των ανηλίκων λαμβάνονται μέτρα εγκληματοπροληπτικής πολιτικής. Τα μέτρα αυτά προέρχονται είτε από τον επίσημο κοινωνικό έλεγχο, είτε από τον άτυπο (Καρανίκας, 2007).
Αναμφισβήτητα, ο κυριότερος και καθοριστικός παράγοντας για τη σωστή κοινωνικοποίηση του ατόμου είναι η οικογένεια, αφού «ως σύστημα παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών, καθώς και των κοινωνικών ρόλων που θα διαδραματίσουν στη ζωή τους αργότερα». Στο χώρο της οικογένειας το παιδί:
- Θα σχηματίσει ένα μεγάλο μέρος της προσωπικότητας και της κοινωνικής του ταυτότητας.
- Θα διαμορφώσει μια αντίληψη του κοινωνικά αποδεκτού ή μη , αφομοιώνοντας τις πρώτες αξίες και πρότυπα συμπεριφοράς,
- Θα αποκτήσει την ικανότητα για σύναψη διαπροσωπικών σχέσεων. Με τη δημιουργία αξιοπρεπών και λειτουργικών χώρων στο σχολείο δημιουργείται μια ευχάριστη διάθεση για εργασία τόσο από τους εκπαιδευτικούς όσο και από τους μαθητές. Απαραίτητη είναι η κατάλληλη στέγαση των σχολείων, η απάλειψη των κοινωνικοοικονομικών διαφορών μεταξύ των σχολείων, έτσι ώστε να παρέχονται ίσες δυνατότητες στο χώρο της εκπαίδευσης με την εξασφάλιση της ισοκατανομής στο σχολικό εξοπλισμό (π.χ. τεχνολογικό, αθλητικό, εργαστηριακό εξοπλισμό), (Πανούσης, 2006).
Συνοψίζοντας, να σημειώσουμε ότι τα παραπάνω διατυπώνονται ως αρχικό έναυσμα προς συζήτηση επεξεργασία, και περαιτέρω προβληματισμό από τους Συλλόγους Διδασκόντων, έτσι ώστε κάθε σχολική μονάδα να καταλήγει σε υιοθέτηση πρακτικών και κανόνων που ανταποκρίνονται στις προβλέψεις της νομοθεσίας, αλλά κυρίως συμβάλλουν στην καθιέρωση καλού σχολικού κλίματος και σαφούς πλαισίου ενεργειών, για την προστασία των δικαιωμάτων όλων των μαθητών, με απώτερο στόχο την βέλτιστη συνύπαρξή τους στο χώρο του σχολείου και τη συστηματική αντιμετώπιση και αποτροπή της βίας, από όπου και αν προέρχεται. Όλα αυτά έχει υποχρέωση το σχολείο να τα προσφέρει στον κάθε μαθητή ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης ή κοινωνικής προέλευσης.
Πηγές:
- Εταιρία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του παιδιού και του εφήβου Ε.Ψ.Υ.Π.Ε (1991). https://epsype.org/#eluid1d68f2ad
- Καρανίκας Χ., «Η παιδική βία στην Ελλάδα δικτυώνεται», Τα Νέα Τα Νέα on line , 04/08/2007.
- Πανούσης Γ., «“Ταξικοί” Αγώνες με ή χωρίς διαιτητή; Βία στα σχολεία», Ποινική Δικαιοσύνη, έτος 9, Ιανουάριος 2006.
Ο Αρθρογράφος
