ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ Ή ΕΞ’ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ;
Τα τελευταία τρία χρόνια, η πανδημία του κορονοϊού μπήκε στη ζωή μας αλλάζοντας το προσκήνιο και τα δεδομένα όπως τα ξέραμε. Η εκπαίδευση ακολούθησε επακολούθως το νέο αυτό κύμα. Με τα σχολεία να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η εξ’ αποστάσεως διδασκαλία έκανε την εμφάνισή της. Θέλοντας και μη, όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα υποχρεώθηκαν μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να αφομοιώσουν τεχνολογικές γνώσεις με εξάσκηση στην πλοήγηση των κατάλληλων εφαρμογών έτσι ώστε να ανταποκριθούν όσο καλύτερα γίνεται στην διδασκαλία τους.
Αντίστοιχα και από την πλευρά των μαθητών και των φοιτητών χρειάστηκε εξοικείωση με τις εξ’ αποστάσεως πλατφόρμες που πολλοί άκουγαν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Μπορεί σήμερα να έχουμε πια γυρίσει στην δια ζώσης διδασκαλία, όμως μία τόσο μεγάλη αλλαγή για τα δεδομένα της Ελλάδας εγείρει ακόμα συζητήσεις. Ποια από τις δύο μορφές υπήρξε πιο αποδοτική; Είχαν όλοι οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές πρόσβαση σε τεχνολογικά μέσα; Μήπως είναι πιο οικονομικό, ιδίως για τους φοιτητές να παρακολουθούν τις διαλέξεις από τις πόλεις τους;
Το μεγαλύτερο θέμα που προκύπτει είναι η επάρκεια των τεχνολογικών μέσων. Στις μεγάλες πόλεις σαφώς και η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι ευκολότερη, όμως μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν εκπαιδευτικοί και μαθητές οι οποίοι βρίσκονται στην επαρχία και σε απομακρυσμένα νησιά όπου η σύνδεση δεν είναι δεδομένη. Παράλληλα, πολλές οικογένειες δεν διαθέτουν όλο τον εξοπλισμό που απαιτεί η εξ’ αποστάσεως διδασκαλία, ιδίως όταν σε ένα σπίτι υπάρχουν περισσότερα παιδιά τα οποία πρέπει ταυτόχρονα να συνδεθούν στις τάξεις τους.
Όσον αφορά τους φοιτητές, έρευνα του Πανεπιστημίου Κρήτης, υπό τον συντονισμό του καθηγητή και διευθυντή του Εργαστηρίου Κοινωνικής Ανάλυσης και Εφαρμοσμένης Κοινωνικής Έρευνας, Γιάννη Ζαϊμάκη, φανέρωσε όλες τις πλευρές της τηλεκπαίδευσης κατά την περίοδο του κορονοϊού. Παρατηρείται πως οι πρωτοετείς ήταν υπέρ της δια ζώσης διδασκαλίας καθώς δεν είχαν βιώσει ποτέ την εμπειρία του πανεπιστημίου και των αμφιθεάτρων, ενώ, αντιθέτως, φοιτητές οι οποίοι ήταν σε μεγαλύτερα έτη προτίμησαν τις εξ’ αποστάσεως διαλέξεις κυρίως λόγω των οικονομικών δυσκολιών της φοίτησης σε μία πόλη μακριά από το σπίτι τους. Το 67,8% προτίμησε να επιστρέψει πίσω στον μόνιμο τόπο κατοικίας, όπου, όπως συνέβη στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αντίστοιχα και οι φοιτητές έκαναν λόγο για δυσκολίες όσων ζούσαν σε νησιά και απομακρυσμένες περιοχές εξαιτίας της ασταθούς σύνδεσης στο διαδίκτυο. Τέλος, το 61,2% των φοιτητών επέλεξε τον συνδυασμό της δια ζώσης και της εξ΄ αποστάσεως διδασκαλίας.
Παρά τις δυσκολίες που δημιουργήθηκαν στην εκπαίδευση τα προηγούμενα χρόνια, μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί ήρθαν, ωστόσο, σε επαφή με την τεχνολογία, έναν από τους πιο σημαντικούς κλάδους του 21ου αιώνα ο οποίος δυστυχώς δεν υπήρχε επαρκώς στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Η εξ’ αποστάσεως διδασκαλία δεν μπορεί να αντικαταστήσει την δια ζώσης, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί συνδυαστικά. Με τις κατάλληλες τεχνολογικές γνώσεις των εκπαιδευτικών και των μαθητών και την αξιοποίηση των ψηφιακών μέσων, κάποια μαθήματα μπορούν να πραγματοποιούνται με υβριδικό τρόπο. Η τεχνολογία βρίσκεται στη ζωή μας σε καθημερινή βάση και θα συνεχίσει να υπάρχει και να εξελίσσεται. Είναι ευκαιρία το εκπαιδευτικό σύστημα να την εντάξει και να την διδάξει στους μαθητές καθώς αποτελεί ένα από τα βασικότερα εφόδια στην μετέπειτα επαγγελματική αποκατάσταση. Αντί, λοιπόν, να προσπαθούμε να βρούμε ποια διδασκαλία είναι πιο αποδοτική, ας επιχειρήσουμε σαν χώρα να δώσουμε βάση στα ψηφιακά μέσα με υποδομές, επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και την ένταξη της τεχνολογίας μέσα στις σχολικές αίθουσες.
Πηγές
Ο Αρθρογράφος
