ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΞΑΝΑ
Πληκτρολογώντας ξανά. Το ίδιο πρόσωπο που ο καθρέφτης μου αποτυπώνει κάθε έβενο πρωινό, ανάμεσα στην ομαλότητα μιας γυάλινης οθόνης και στην κάθετη αντανάκλαση ενός σώματος που δεν αναγνωρίζω αρκετά για να αποδεχτώ. Όλα έχουν να κάνουν με την ορθογραφία όπως έχουμε ξαναπεί. Ο τρόπος με τον οποίο τα εικονοκύτταρα αποφασίζουν να διεισδύσουν σε κάποια «ζωή», σε κάποιου το «θάνατο», ενώ εγώ κρατάω γερά το ψαλίδι. Οι λέξεις κόβουν. Πόσο εγωιστικό εκ μέρους μου! Δεν έχω συστηθεί ακόμη, αλλά οι εκλεπτυσμένες εκφράσεις δε φάνηκαν ποτέ άλλοτε τόσο οικείες στα μάτια σου. Ευτυχώς, συνήθισα να προφέρω το δεύτερο όνομά μου πιο συχνά, καθαρότερα. Κατάθλιψη. Λοιπόν, η επανάληψη είναι όντως η μητέρα της μαθήσεως. Ή θα έπρεπε να κατηγορήσω την αδυναμία μου να επικεντρωθώ στους πιο κοντινούς κυματοθραύστες που θα επέστρεφαν πάντα πίσω, αλλά τελικά, τι κι αν η γωνία της πλάτης τους δεν έστριψε ποτέ; Τι κι αν ήταν ορθή;
Αυτή η περιστασιακή ερώτηση των αθώων παιδικών μου ημερών, που αποτελείται από πολλαπλά συμπλέγματα λογοκλοπής… Αυτή τη στιγμή, είμαι έτοιμη να απαντήσω υπεύθυνα. Δε φοβάμαι να πεθάνω. Τρέμω μην πεθάνω τώρα. Τρέμω να βρω γιατί γεννήθηκα εξαρχής. Γιατί από όσο γνωρίζω, δεν ήταν επιλογή μου. Σε αυτό το σημείο, η πλατφόρμα της Google απαιτεί βελτιώσεις. Δεν είναι συντριπτικό το γεγονός ότι χρειάζεται μόνο να κοιτάξω έξω από το παράθυρο για να με καλημερίσει το αίμα; Δεν είναι τραγελαφικό που είμαι πολύ λευκή για να θεωρηθώ συναισθηματικά φορτισμένη, για να θεωρηθώ Ελληνίδα; Που ο συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο άδραξε αμέσως την ευκαιρία να μου πετάξει έναν κάδο στο κεφάλι ώστε να καταπιώ την περηφάνια που έκλεψα από τους γονείς μου για να κρύψω τα αποδεικτικά στοιχεία, προτού μπει κάποιος δάσκαλος στην αίθουσα; Που δε ζήτησε συγγνώμη από εμένα αλλά από το διευθυντή με τη δικαιολογία ότι είμαι το «φυτό» και το «καρφί»; Ίσως ο σεβασμός είναι υπερεκτιμημένος. Ίσως η εξουσία είναι ανίσχυρη. Ίσως και εγώ συνέχισα να ανθίζω, καλά στερεωμένη στις ρίζες μου.
Υπάρχουν όμορφοι άνθρωποι. Παρακολουθούν το ουράνιο τόξο μετά από ένα ξαφνικό ξέσπασμα συμπαντικών δακρύων. Πολύχρωμοι, αλλά κακοποιημένοι, με σκοπό σαφώς να ξεχάσουν τι σημαίνει να έχεις αισθήματα που προστίθενται και γίνονται συναισθήματα. Επειδή δεν είναι φυσιολογικό η καρδιά σου να χτυπά, εκτός κι αν έχεις βαρεθεί να κρύβεσαι περιμένοντας να ταιριάξει αυτός ο «σημαντικός άλλος» με το θρύψαλο δημοσιευμένης αυτοπεποίθησης που σου έμεινε. Θέλετε να μάθετε τι συμβαίνει με αυτήν την κοινωνία; Έχουμε την τάση να αγνοούμε το γεγονός ότι είμαστε η κοινωνία. Μάλλον, ντρεπόμαστε τόσο βαθιά για τους εαυτούς μας που προτιμούμε τις γενικευμένες αναφορές στο είδος μας. Η κοινωνία δεν είναι στον πληθυντικό, αλλά εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι περιλαμβάνει όλους εμάς. Παρόλο που ο αριθμός είναι συγκεκριμένος, ενικός. Μέχρι να καταλάβουμε ότι ο υπάλληλος είναι μαύρος –και προφανώς κατά συρροή δολοφόνος-, οι Ασιάτες είναι κίτρινοι –αντιγράφοντας τον ήλιο–, οι πρόσφυγες πνίγονται –κολυμπούν–, η ειρήνη είναι το πείραγμα του πολέμου. Στρυμωγμένες κλεψύδρες, που συνεχώς αναρωτιούνται αν το ποτήρι είναι μισοάδειο αντί να το γεμίσουν. Άρα, η κοινωνία είναι έτσι επειδή είναι θηλυκό; Ναι, σαρκασμός, από ένα θηλυκό.
Φταίω, γιατί η πιο σκοτεινή μου πλευρά είναι αυτή που λάμπει. Και είμαι ευγνώμων που γράφω, πριν με διαβάσεις, αφού κάτι τέτοιο σημαίνει ότι επέζησα από χθες το βράδυ. Το βράδυ που τα δάχτυλά σου γίνονται σπαστικά βάσει ιατρικής, και γυρίζεις να αγκαλιάσεις το μαξιλάρι σου, τον ανύπαρκτο ώμο, την έμπνευση του κενού, ουρλιάζοντας σιωπηλά. Το βράδυ που δεν τολμάς να κλείσεις τα μάτια σου σε περίπτωση που χάσεις το προνόμιο να τα ανοίξεις και να δεις την εκδοχή μιας σκιασμένης φιγούρας που χορεύει γυμνή μπροστά στις καλοντυμένες ανασφάλειές σου. Μια φιλική υπενθύμιση ότι η αποδοχή και η ανοχή εξαρτώνται από την πρόθεσή (με, σε, για, ως, προς, μετά, αντί, από, παρά, κατά, δίχως, ίσαμε, χωρίς) σου.
Η προφορά δεν είναι λειτουργική χωρίς το περιεχόμενο. Για αυτό δεν πρέπει να ονειρεύεσαι έναν κόσμο που θυμάται το όνομά σου. Η επιλογή είναι δική σου. Ο πόνος δεν είναι το συνώνυμο της αγάπης. Η παλάμη στο λαιμό σου δεν είναι η απόδειξη ότι είσαι ποθητός. Δεν έκανες οντισιόν για τασάκι, αν και πιστεύεις ότι σου αξίζει η στάχτη. Ίσως αν σταματούσαμε να ξεβουλώνουμε το σωλήνα που μπαλώνει η πραγματικότητα… Αν υπερασπιζόμασταν τον εαυτό μας προτού τον συγκρίνουμε… Είμαι πλήρης, όχι δύο μισά. Είμαι μοναδική. Είμαι εγώ. Τι θα ήταν η ανατολή του ηλίου αν δεν υπήρχε ηλιοβασίλεμα; Όταν φτάσεις στον πάτο, το επόμενο βήμα είναι να σηκωθείς και να σταθείς στα πόδια σου. Ανάγκασες τον εαυτό σου να υιοθετήσει την ιδεολογία ότι οι άνθρωποι σε κοιτάζουν επίμονα επειδή δεν υπάρχει κανένας άλλος τριγύρω. Συνεχίζεις να κοιτάς τον ουρανό. Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι σε κοίταξε εκείνος πρώτος;
Χαμογελούσαμε ειλικρινά στις φωτογραφίες των παλιών μας άλμπουμ. Τι άλλαξε; Αντικαταστήσαμε την οικογένεια με likes και tags. Αντικαταστήσαμε την ευτυχία με φίλτρα και κουμπιά. Αντικαταστήσαμε τον πολιτισμό με χρήματα. Και σταματήσαμε, γιατί δε χρειάζεται να διορθώσουμε κάποια κατάσταση. Κάναμε μια παύση, γιατί δε χρειάζεται να ολοκληρώσουμε την ιστορία. Γιατί δεν υπάρχει κανείς να τη διαβάσει, κανείς να την ακούσει, κανείς να τη διηγηθεί. Δε χρειάζεται να ζεις, θα τελειώσει ούτως ή άλλως. Και παρόλο που αυτό είναι το μόνο δεδομένο που έχεις, σε παρατάς. Και παρόλο που αφήνεις τον εαυτό σου να τελειώσει και όχι να τελειοποιηθεί, ρωτάς πότε θα συμβεί. Λες και έχει σημασία. Όταν επιστρέφεις σε όλες τις εμπειρίες που δεν έθεσες ως στόχο για να μετανιώσεις. Όταν είσαι οπαδός χωρίς να ξέρεις τίνος. Όταν το λουλούδι δεν ανθίζει και κατηγορείς το λουλούδι. Όπως ακριβώς προσδοκάς να νοιαστούν οι άλλοι για σένα όταν πασχίζεις να εξαφανιστείς. Όμως, όσο δύσκολο κι αν είναι για τους άλλους να τηλεφωνήσουν, βαθιά μέσα σου δεν αμφιβάλλεις καν, ότι δεν είναι ευκολότερο για σένα να απαντήσεις.
Ο Αρθρογράφος
