«Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΤΡΙΒΗΣ»
Σε φανταστικές ταινίες, βλέπουμε ορισμένους πρωταγωνιστές με πολλά εργαλεία από το βασίλειο της φαντασίας, να καταφέρνουν να κατατροπώσουν το κακό και να φέρουν την θελημένη ειρήνη στον κόσμο. Άραγε είναι όλα τόσο απλά όσο φαίνονται;
Πρώτα, πρέπει να αντιληφθούμε το γεγονός πως ο κόσμος που ζούμε είναι σίγουρα πιο εξελιγμένος, από τις απαρχές του κόσμου, αλλά και πάλι ανθρώπινος. Θα ήταν πολύ ωραίο, ίσως όμως κι ασταθές, να υπάρχουν ιδιότητες όπως ο «δαμασμός» του νερού, η πτήση κι η αναπνοή κάτω από το νερό. Όλα αυτά όμως, απέχουν από την πραγματικότητα.
Ένας λόγος που ορισμένοι άνθρωποι συμπαθούν το ρεαλιστικό λογοτεχνικό, κι όχι μόνο, κίνημα είναι διότι αντικατοπτρίζει την αλήθεια του κόσμου μας. Αντίθετα, άλλοι θέλοντας να υπεκφύγουν από όλο αυτό, καταφεύγουν στο αποκύημα της φαντασίας που δημιουργεί περίτεχνα έμβια κι άβια δημιουργήματα. Μήπως όμως τελικά βοηθάει παραπάνω από όσο νομίζει κανείς ο ρεαλισμός;
Αν εξετάσουμε το γεγονός ότι η γνώση είναι δύναμη και η συνειδητοποίηση ότι κάτι συμβαίνει είναι η αρχή, ήδη ανακαλύπτουμε τις θετικές πτυχές του ρεαλισμού. Η ακολουθία όλου αυτού έγκειται μετέπειτα στο ότι, εάν γνωρίζουμε μια κατάσταση μπορούμε να αρχίσουμε να περιτεχνούμε γύρω από την εκάστοτε κατάσταση, αποσκοπώντας στην βελτίωση της ή στην επίλυση, εάν πρόκειται για κάποιο πρόβλημα.
Συγκεντρωμένοι στην αλήθεια, στο παρόν, χωρίς να ξεχνάμε το μέλλον και τα αποτελέσματα των πράξεών μας, μπορούμε κάλλιστα να εντρυφήσουμε σε αυτή την διαδικασία βελτίωσης και λύσης. Το θέμα είναι να είμαστε πρόθυμοι να παλέψουμε για κάτι, για όσο μπορούμε, πάντα με ανοικτή καρδιά.
Ένας αθλητής, ο οποίος ασχολείται με την σφαίρα μπορεί αρχικά να δοκιμάζει μόνος του τρόπους για την εκτόξευσή της. Κάθε μέρα, λοιπόν, πηγαίνει σε έναν ανοικτό χώρο, σε ένα γήπεδο, και προπονείται συχνά και συστηματικά. Έχει κούραση, σκέψεις, υποχρεώσεις. Όμως, ο στόχος του να μάθει να εκτοξεύει σφαίρα αμετακίνητος. Δοκιμάζει πολλούς διαφορετικούς τρόπους αλλά και δέχεται γνώμες πρώτα από ειδικευμένους και δευτερευόντως από ενδιαφερόμενους, φίλους και γνωστούς για τον καλύτερο τρόπο.
Τονίζεται λοιπόν ότι με έναν ανάλογο τρόπο, έχοντας αφήσει πίσω τον εγωισμό μας και διψώντας για την καλυτέρευση του κάθε πράγματος, μπορούμε να παλέψουμε για κάτι. Παράλληλα, ας υπογραμμιστεί το γεγονός πως ένα-ένα τα πράγματα εάν τα βλέπουμε, «λιθαράκι-λιθαράκι» όπως λένε, βελτιώνουμε την κατάσταση κι όχι όλα μαζί ξαφνικά. Ένα δάσος που έχει έλλειψη δένδρων, είτε λόγω πυρκαγιάς, είτε οποιουδήποτε άλλου λόγου, δεν μπορούμε κατευθείαν εμείς μόνοι μας να το αναδασώσουμε. Αρκεί να έχουμε την διάθεση να συντείνουμε σε αυτόν τον σκοπό και να τον υποστηρίξουμε με το κομμάτι μας, δηλαδή το φύτεμα ενός ή λίγων δένδρων.
Καθρεπτίζοντας λοιπόν την συνεργασία, την υπομονή και την ομαδικότητα βλέπουμε ότι όλοι μαζί, ο καθένας με το δεντράκι του, βοήθησε να αναδασωθεί το δάσος! Τι πιο όμορφο πράγμα ένα φρεσκοφυτεμένο δάσος, έτοιμο να χαρίσει τόνους οξυγόνου και ομορφιάς στον πλανήτη μας.
Με αντίστοιχο τρόπο, όσο είναι ανθρώπινα δυνατό, δυνάμεθα να καταπολεμήσουμε τους επίγειους άθλους στις ζωές μας, με συστολή και επιμονή. Έτσι, δεν θα γίνουμε απλά αθλητές αλλά πρωταθλητές!
Τελικά, όμως, μπορεί σε πολλούς ανθρώπους να μην φαίνεται αρκετό ή να φαίνεται ανούσιο το κομμάτι που κάνουν. Η βοήθεια έχει πάντα θετικό πρόσημο, εάν εκτελείται με τον σωστό τρόπο, άρα δεν πάει στράφι όπως λέμε. Στην πραγματικότητα όμως, μιλάμε για την έμμετρη προσπάθεια όλων συνολικά, γιατί υπάρχουν πολλά άτομα ανήμπορα, σε ειδικές συνθήκες που αδυνατούν, έστω τώρα, να συμβάλλουν σε όλο αυτό. Ο καθένας είναι ελεύθερος να νομίζει ό,τι θέλει, αλλά ας μην υποτιμάει το κομμάτι που έκανε και προσπάθησε, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά πολλές φορές για όλον τον κόσμο ασυναίσθητα. Τέλος, ένας άνθρωπος που θέλει να βελτιώσει τον θυμό του, και παλεύει με αυτόν, ένας αγρότης, ένας εργάτης, ένας νέος με όνειρα όλοι με τριβή προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο και μόνο για αυτό αξίζουν χίλια μπράβο.
Ο Αρθρογράφος
