ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ
Γράφει η Δήμητρα Γαβαλά
Oι ώρες της ατέλειωτης προετοιμασίας φτάνουν επιτέλους στο τέλος τους. Σου φαίνονται όλα αβέβαια αλλά εσύ και πάλι ανυπομονείς να τελειώσει όλο αυτό που περνάς . Σε διαβεβαιώ η ζωή από τη ζωάρα απέχει μόλις κάτι εβδομάδες.
Πέρασε ένας ολόκληρος χειμώνας σκληρής προετοιμασίας, αγώνα, απογοήτευσης, συμπόνιας από γνωστούς και φίλους και φτάνει η στιγμή που θα περάσεις αυτή την γραμμή τερματισμού.
Δεν γνωρίζω αν είμαι το κατάλληλο άτομο που πρέπει να σου μιλήσει για τις πανελλαδικές, αυτό όμως που ξέρω είναι οτι δεν πέρασα καλά την χρονιά που έδινα. Δυστυχώς, υπήρξα η μαθήτρια που κυνηγούσε τον βαθμό και τα κατάφερνε, μα όταν έφτασε η στιγμή που εγκλειστήκαμε πέρασα την χειρότερη περίοδο της ζωής μου.
Άγχος, κλάματα κάθε μέρα. Κοιτούσα τα πράγματα με απαισιοδοξία και κάθε μέρα που περνούσε ένιωθα ολοένα και πιο απογοητευμένη με τον εαυτό μου. Σα να μην φτάνει αυτό έσπασα και το χέρι μου ένα μήνα πριν την έναρξη(τώρα το λέω και γελάω ).
Είναι δύσκολο να παλεύεις για κάτι αβέβαιο, είναι δύσκολο να ανταποκρίνεσαι κάθε μέρα στην ποσότητα του διαβάσματος που έχεις και κυρίως είναι δύσκολο να αφήνεις έναν χρόνο πίσω σου (τον χρόνο που μία φορά θα είσαι δεκαεπτά) για τους στόχους και τα όνειρα που έχεις, δίχως να γνωρίζεις εάν τελικά αξίζουν.
Θα σου πω δύο λόγια που θα ήθελα να τα είχα συνειδητοποιήσει πιο πριν. Αρχικά, μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με κανέναν όσο δύσκολο και αν σου φαίνεται. Ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς, τον δικό του χρόνο και τα δικά του «θέλω». Αφενός οι πανελλήνιες είναι ανταγωνιστικές, αφετέρου αλίμονο αν η ψυχική μας υγεία εξαρτάται από τον βαθμό που πήρε «η Μαιρούλα». Αυτό που πρέπει να κατανοήσεις είναι οτι ο μόνος ανταγωνισμός που πρέπει να υπάρχει είναι αυτός του εαυτού σου. Δηλαδή, η δουλεία που εσένα θα εξελίξει, θα ικανοποιήσει.
Στη συνέχεια, θα σου πρότεινα να περπατάς κάθε μέρα σε μέρη που εσένα ηρεμούν συνοδευόμενα από την μουσική που σε χαροποιεί. Προσπάθησε να συναναστρέφεσαι με άτομα που σε εμπνέουν και που δεν σε αγχώνουν. Απόφυγε να μιλάς για τις πανελλήνιες και αυτά που πρόκειται να μελετήσεις, απλώς πράξε όταν έρθει η στιγμή.
Γράφαμε διαγωνίσματα προσομείωσης και είχα αποτύχει. Ήταν ένα μάθημα που δεν είχα αφήσει ούτε ένα κενό. Όταν γύρισα σπίτι έκλαιγα οχτώ ολόκληρες ώρες και απορούσα με τον εαυτό μου «πως γίνεται να τα καταφέρω», «γιατι κουράζομαι και δεν ανταμοίβομαι ποτέ». Ήταν το παράπονό μου, το γεγονός οι δεν ανταμειβόταν ποτέ η προσπάθειά μου. Στο τέλος, όμως, ανταμείφθηκε και με τον καλύτερο τρόπο.
Όταν αποτύχεις κλάψε, όχι όμως και οχτώ ώρες. Ξανά πάρτα όλα από την αρχή. Δες τα λάθη σου, τι έφταιξε, τι δεν έχεις μάθει καλά. Γι΄αυτό γίνονται και τα προσομείωσης. Προσπάθησε να αποτρέψεις την θλίψη σου σκέφτοντας την επιτυχία του αύριο.
Έαν νιώσεις αδύναμος να διαβάσεις και είσαι εξαντλημένος τότε πάρε τον χρόνο και ας νομίζεις οτι δεν έχεις πολύ, η ψυχική σου ηρεμία είναι πολύ καλύτερη από την πίεση .
Προσπάθησε να ξεκουραστείς δύο ημέρες . Απέφυγε την πολυ χρήση του κινητού. Εστίασε στην ξεκούραση σου και θα έρθει η στιγμή που θα πεισμώσεις και το διάβασμα σου θα είναι αποτελεσματικό.
Τέλος, όπως ξανα είπα, ήμουν από τα απαισιόδοξα άτομα και έγραφα στο ημερολόγιο μου τι πιστεύω οτι είναι οι πανελλήνιες. Φυσικά όλα ήταν αρνητικά συναισθήματα, όταν όμως έφτασε εκείνη η ημέρα που θα δίναμε έκθεση έγραψα όλα τα θετικά που πήρα από αυτή την διαδικασία. Να πιστεύεις στον εαυτό σου! Αυτό είναι το κλειδί της επιτυχίας όσο κλισέ και να ακούγεται.
Μόνο εσύ γνωρίζεις πόση προσπάθεια έχεις καταβάλει, πόσα δάκρυα έχουν στάξει πάνω από τα βιβλία, πόσες βόλτες και ανθρώπους στερήθηκες για αυτή σου την επιτυχία. Μόνο τότε θα τα καταφέρεις, όταν δηλαδή πας στο πεδίο της μάχης με καθαρό μυαλό έτοιμος να αποδείξεις όσα γνωρίζεις.
Πίστεψε με, η νίκη θα έρθει την στιγμή που θα δείς την σχολή επιτυχίας και όχι τους βαθμούς σου. Πάντα θα απογοητεύσαι όταν γνωρίζεις πως θα μπορούσες να έδινες περισσότερα.
Και θα κλείσω λέγοντας οτι οι πανελλαδικές δεν είναι και το πιο σημαντικό πράγμα. Όταν μου το έλεγαν αυτό νευρίαζα, μα ήρθε η στιγμη που το συνειδητοποίησα μία ημέρα πριν δώσω αρχαία. Είχα πάει να ανάψω κερί στην εκκλησία και έριξα τα χρήματα ενός άστεγου. Τότε ήταν η στιγμή που ξέσπασα. Κατάλαβα οτι υπάρχουν χειρότερα πράγματα από ένα χαρτί και ένα στιλό. Μα πάνω από όλα συνειδητοποίησα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Από την μία πήγα να ρίξω χρήματα για να ανάψω ένα κερί και από την άλλη έριξα τα χρήματα ενός ανθρώπου που δεν είχε να ζήσει. Πόσο αντιφατικό ήταν αυτό άραγε;
Σου ευχόμαι να τα καταφέρεις και δεν σου εύχομαι να περάσεις στο τμήμα που θες, αλλά σε εκείνο που σου ταιριάζει, αλλά δεν το έχεις μάθει μέχρι τώρα. Η ζωή ξέρει, αρκεί να την εμπιστευτείς.
Καλή επιτυχία!
Ο Αρθρογράφος
