Η ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΕΛΠΙΔΑ
Γνωστό σε όλους, αυτό που αποκαλείται άγχος ή στρες πλήττει τους ανθρώπινους ρυθμούς ζωής. Εξεταστική, εξετάσεις σχολείου, νοσοκομείου, συνεντεύξεις είναι λίγα από τα καθαρά επαγγελματικά ή αναγκαία πράγματα που χαρακτηρίζονται κατά κύριο λόγο από άγχος. Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να μάχονται εναντίον του, ενώ άλλοι αφήνονται στο έλεος τους χωρίς ισορροπία.
Η μάχη στην οποία αναφερόμαστε είναι η καθημερινή επιπλοκή του ανθρώπου με το είναι του. Ας μην μακρηγορούμε, καθώς η πολυπλοκότητα δεν είναι αρετή. Οι σκέψεις του ανθρώπου, πριν ένα βήμα ή ερέθισμα με τον έξω κόσμο ανεξαρτήτως σημασίας, προξενούν τον μηχανισμό παραγωγής άγχους. Κάνουμε μία έκπληξη σε κάποιον, μιλάμε στο αφεντικό μας, λέμε κάτι σημαντικό σε έναν κοντινό μας άνθρωπο. Πάντα αχνοφαίνεται ο κλοιός του άγχους. Άλλοι άνθρωποι έχουν πιο βαρύ πόλεμο. Κρίσεις άγχους, πανικού, ψυχοσωματικά προβλήματα. Πως το πολεμάμε;
Η απλή μάχη με τις σκέψεις δεν βγάζει πάντα στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Βέβαια είμαστε άνθρωποι, άλλοι πιο χαλαροί, άλλοι πιο νευρικοί. Παρόλο αυτό, δεν είναι πάντα εύκολο να εξομαλύνουμε τις ψυχικές διαταραχές που προκαλεί το στρες. Μάλιστα, σε ορισμένους η συνεχής σκέψη τους φαίνεται ανούσια λόγω του ότι ο καθένας μπορεί να χαθεί στους δρόμους της σκέψης. Μια αλυσίδα χωρίς τέλος, με άγνωστη αρχή που καταπονεί τον άνθρωπο.
Ας πούμε όμως κάτι πιο απλό. Μίλησε κανείς για αυτό που λέμε πίστη; Η απάντηση είναι σπανίως. Πολλοί βάζουν αρνητικό πρόσημο σε αυτόν τον λόγο διότι εμπεριέχει περιεχόμενο θρησκευτικό, εθνικό ή φανταστικό. Δεν είναι ανάγκη πάντα να καταρρίπτουμε «τα πάντα από παντού». Με λίγα λόγια, από καθετί στον κόσμο, μπορούμε να θερίσουμε τα καλά και να μάθουμε από αυτά. Ένα διαγώνισμα, που δεν πήγε τόσο καλά, να μας μάθει να εργαζόμαστε πιο πολύ. Μια εκτενής σοβαρή συζήτηση με έναν άνθρωπό μας, να μας μάθει να μιλάμε πιο απλά και περιεκτικά. Η θέληση μετράει στη πράξη.
Σε αυτό, λοιπόν, το σημείο να τονίσουμε πως η πίστη είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για να αντιμετωπίζουμε την μάχη ενάντια στο άγχος. Όχι εγωιστικά, εκθειάζοντας τις δυνατότητες και ικανότητές μας χωρίς να βλέπουμε την πραγματικότητα. Απλά πράγματα. Μια εργασία που προσπάθησα, κυνήγησα πολύ. Άραγε θα με προσλάβουν; Θα γίνω αποδεκτός; Πως να είναι ο διευθυντής; Γιατί τόσες ερωτήσεις και άγχος. Μηδέν πίστη.
Ο εαυτός μας χρειάζεται στήριξη, σαν να είναι ένας φίλος μας καλός. Δεν είναι αλάθητος, αλλά χρειάζεται συμπόνια, στήριξη, μα και πειθαρχεία. Όσοι ατονούν, είναι αυτοί που βρίσκονται σε μια καλή θέση είτε σε δουλεία είτε σε κάποιον άλλο τομέα, έχουν «το πάνω χέρι» και νιώθουν υπεράνω και δήθεν χαλαροί. «Εν πλάνη γαρ βρίσκεσθε». Αυτός που πράγματι, αγωνιά και πασχίζει για αυτό που ποθεί το καλλιεργεί με κόπο, πόθο και μόχθο. Τα τρία ουσιαστικά σε -ο.
Πάντα σε αυτά, το κριτήριο είναι να είμαστε εντάξει μέσα μας. Δυστυχώς, με τον καταιγισμό του σήμερα, της πληροφορίας, της ταχύτητας και της μόδας δίνεται ελάχιστη βάση στο είναι μας. Δεκάδες άνθρωποι, θεωρώντας τους εαυτούς τους εντάξει, πονούν από το άγχος κι άλλα θέματα. Δεν μάθαν να βλέπουν μέσα τους, τον πραγματικό τους εαυτό, να τον βοηθούν, να τον συμπονούν αλλά και να χαίρονται με αυτό που είναι.
Οι πράξεις μας καλλιεργούν. Εν γνώσει ή εν αγνοία. Ας μην λησμονούμε λοιπόν τον εαυτό μας. Εκείνη η δουλειά που χάσαμε, εκείνο το διαγώνισμα που δεν γράψαμε καλά, εκείνος ο τρόμος που ζήσαμε πριν από έναν σημαντικό διάλογο. Κάποιος λόγος υπήρχε, φτάνει να θέλουμε να μάθουμε από αυτόν. Ποτέ δεν ξέρεις τι έρχεται στο μέλλον. Ένα πράγμα μένει. Έχε πίστη κι έχει ο Θεός.
Ο Αρθρογράφος
