ΕΝΑ ΙΣΟΤΙΜΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Το σχολείο, θεωρείται, η πρώτη βαθμίδα της εκπαίδευσης μας, ή πρώτη μας επαφή με το γράψιμο, το διάβασμά και γενικά τα γράμματα, στόχος του σχολείου είναι να μας φέρει σε επαφή με το να γνωρίσουμε κάποια πράγματα καλύτερα και να εμβαθύνουμε τις γνώσεις μας, ουσιαστικά έχουμε έναν δάσκαλο σε μια τάξη με αρκετά παιδιά ,που το καθένα απο αυτά έχει μια διαφορετική προσωπικότητα και κάθε ένα απο αυτά, καταβάλει την δική του προσπάθεια και να καταφέρει να πάρει αυτές τις γνώσεις ,κάποια παιδιά τα καταφέρνουν καλύτερα και κάποια άλλα όχι τόσο ,απο εκεί διαμορφώνονται κατηγορίες μαθητών, ο καλός μαθητής ,ο κακός μαθητής και παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.
Ο ρολός του δασκαλού είναι να προσπαθήσει να βοηθήσει οσο καλύτερα μπορεί το κάθε παιδί και να έχει υπομονή και κατανόηση με καθέ παιδί, καθώς κάθε παιδί είναι αρκετά διαφορετικό τόσο στην προσωπικότητα αλλα και στον τρόπο που μαθαίνει, η αλήθεια είναι πως ο κόσμος των παιδιών είναι πολύ σκληρός ,με την έννοια ότι ,όταν τα παιδιά δούνε κάτι διαφορετικό απο τα πράγματα που έχουν συνηθίσει σε εκείνα τείνουν να μην το καταλαβαίνουν ,να τους φένεται περίεργο και έιτε να το κοροϊδεύουν η να το απομονώνουν. Όταν ένα παιδί δυσκολεύεται τόσο σε κοινωνικό οσο και μαθησιακό επίπεδο αρχίζει και εκείνο να πιέζεται αρκετά μέσα του και όσο και να μην το λέει μπορεί να τον στενοχωρεί όλο αυτό μέσα του.
Το σχολείο, είναι μια μικρή μικρογραφία της κοινωνίας, που εκεί μπορείς να δείς πολλά πράγματα, απο συμπεριφορές μέχρι με τι κριτήρια που αξιολογούν ένα παιδί ,τόσο οι συμμαθητές του ,όσο και ο δάσκαλος, απο τις επιδόσεις του, απο το πόσο έχει επίδραση με τα άλλα παιδία της τάξης του και απο το πόσο κοινωνικό είναι και όλα αυτά είναι μεγάλη πίεση για ένα παιδί γιατί εκείνο νιώθει τόσο την ανάγκη για αποδοχή απο τους συμμαθητές τους ,το να τα πάει καλα στο σχολείο και να νιώθει ασφάλεια στο περιβάλλον που λέγεται σχολείο, να χαίρεται που είναι εκεί και όχι να φοβάται και να αγχώνεται για το τι θα συμβεί κάθε φορα που θα πάει εκεί ούτε να νιώθει μειονεκτικά απο τους άλλους συμμαθητές του.
Θα έπρεπε ,απο την πρώτη χρονιά της προσαρμογής, κάθε παιδιού, να γίνονται μαθήματα ενσυναίσθησης και σεβασμού ,προς καθέ συμμαθητή τους, προς τον ευατό τους και προς την ιδιά την ζωή και κάθε ζωντανό οργανισμό, μέσα σε αυτή και οι μαθητές να μην αξιολογούνται με βάση τις βαθμολογίες τους αλλα απο την συμπεριφορά τους και όχι ένας βαθμός να τους αξιολογεί ,καθώς οι επιδόσεις τους δεν θα έπρεπε να παίρνουν μεγαλύτερη αξία απο την συμπεριφορά τους γιατί έτσι μαθαίνουμε στα παιδία ότι η κακιά συμπεριφορά είναι αποδεκτή και ότι εκείνα είναι καλύτερα απο τα αλλά καθώς δεν θα έπρεπε να είναι αυτός ο στόχος του σχολείου αλλά να βγάλει ανθρώπους με μια σωστή αντίληψη και κρίση για την ζωή.
Και να μην υπάρχει επίσης, η αντίληψη πως ένα παιδι ,που δεν σηκώνει το χέρι στην τάξη ειναι αντικοινωνικό η ντροπάλο,αλλα ο δάσκαλος να συμμερίζεται ότι αυτό το παιδί μπορεί να νιώθει άνετα με τα γραπτά και όχι τόσο με τα προφορικά και να υπάρχουν μαθήματα που να βοηθούν το παιδί να αναπτύξει τα πραγματικά του ταλέντα, να φτιάξουμε το σχολείο ένα ασφαλές περιβάλλον για κάθε παιδί, ώστε το παιδί να θέλει να είναι εκεί και όχι να φοβάται ότι θα κριθεί για τις επιδόσεις του η για τον χαρακτήρα του αλλα θα νιώσει αποδοχή ,ασφάλεια και ότι είναι και αυτός ένα μέρος αυτής της κοινωνίας.
Όλα αυτά, είναι πολύ σημαντικά πράγματα, ειδικά το κομμάτι της παιδικής ηλικίας, που μπορεί να τους επηρεάσει μετέπειτα στην ζωή τους ,μετά απο κάποιο σημείο και η παιδική ηλικία θα πρέπει να είναι ξέγνοιαστή, χαρούμενη ,αθώα καθώς τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια και απορροφούν συνέχεια νέες πληροφορίες και θα πρέπει να νιώθουν ασφάλεια ειδικά στην πιο ευαίσθητη ηλικία της ζωής τους ,ωραιό και το διάβασμα και οι βαθμοί αλλά ας μην αφήσουμε έναν αριθμό να καθορίσει την αξία ενός παιδιού αλλά ας τους δώσουμε να καταλάβει την μοναδικότητα του και τα πραγματικά ταλέντα και ικανότητες του και το πιο σημαντικό να έχει αυτό την δικιά του αποδοχή του εαυτού του και να νιώθει ασφάλεια μέσα στον ευατό του.
Ένα ισότιμο σχολείο για κάθε παίδι που δεν θα το καθορίζει απο τις επιδόσεις του αλλα απο θα επιβραβεύει την ευγένεια τον σεβασμό, την προσπάθεια, τα ταλέντα και τις ικανότητες του σαν άτομο και χαρακτήρα και θα κατανοεί την διαφορετικότητα και την ανάγκη κάθε παιδιού.
Ο Αρθρογράφος
