Το φθινόπωρο και το «safe space» σου
Και φτάσαμε αισίως σε εκείνη την εποχή που αφήνουμε πίσω μας ηλιοθεραπείες, χρωματιστά μαγιό και αμμουδιές για να υποδεχτούμε τα πρώτα καφετί φύλλα, τα πρώτα χνουδωτά πουλόβερ, τα πρωτοβρόχια, τους πρώτους καυτούς καφέδες. Αλλά πέραν του ότι το φθινόπωρο είναι μια μεταβατική εποχή από άποψη θερμοκρασίας, η μετάβαση έγκειται και στην ίδια την ζωή. Για πολλούς, το φθινόπωρο φέρνει μαζί του ξανά τις υποχρεώσεις, την ρουτίνα, μια επιστροφή στα “παλιά”, μια ανάγκη να προσγειωθούμε στον ρεαλισμό της δουλειάς, μακριά από ερημικές παραλίες και αξέχαστα ηλιοβασιλέματα.
Και κάπως έτσι, το “καλό φθινόπωρο, καλό Σεπτέμβρη!” ηχεί ενοχλητικά-σχεδόν απειλητικά. Σαν ένα συνώνυμο του “συμμαζέψου, οργανώσου, επέστρεψε στην ‘κανονικότητα’, στην παραγωγικότητα. Ο Αύγουστος ήταν απλά ένα μηνιαίο διάλειμμα. Και τελείωσε”.
Κι έπειτα, ο Σεπτέμβρης είναι και ο μήνας που περπατάς αμέριμνος στον δρόμο και βλέπεις τον μεν να φοράει φούτερ και μπουφάν και τον δε ράντα και σορτσάκι. Και φυσικά, οι δυο τους ανταλλάσσουν ένα αμοιβαίο βλέμμα απορίας-ή αποδοκιμασίας. Αλλά πέρα από τα μικροπροβλήματα του “τι να φορέσω για να μην κρυώσω αλλά και να μην σκάσω”, το πρόβλημα της επιστροφής στην ρουτίνα εμμένει.
Πώς να επαναφέρω την παραγωγικότητα σε επαρκές επίπεδο; Και ταυτόχρονα, όντας εντάξει που η πιο συχνή θέα είναι ο τοίχος του γραφείου αντί για ένα ατέρμονο μπλε; Η παραγωγικότητα είναι ένα μεταβλητό στοιχείο που φυσικά δεν ορίζει το πόσο “’άξιοι” ή “πετυχημένοι” είμαστε στην διάρκεια της μέρας. Και φυσικά όλα ξεκινάνε από την απλή, ανθρώπινη διαπίστωση που πολλές φορές τείνουμε να μην θεωρούμε δεδομένη. “Είναι απολύτως υπέροχα εντάξει να μην δώσεις το ζενίθ της παραγωγικότητάς σου”.
Αυτή η απλή διαπίστωση σε αφοπλίζει με το εξής παράδοξο: Αποδέχεσαι ένα κομμάτι του εαυτού σου που θεωρητικά νιώθεις ότι “δεν είναι εντάξει” και αυτόματα αποδεσμεύεις κάθε ψήγμα αυτοκριτικής, αποδοκιμασίας, αγανάκτησης που μπορείς να τρέφεις για σένα. Ως εκ τούτου, αφήνεις εύφορο έδαφος για την ίδια την αλλαγή. Φτιάχνεις από μόνος σου ένα ασφαλές μέρος, είσαι το αιώνιο “safe space” σου, το πρόσφορο έδαφος να ανθίσεις. Η αυτοαποδοχή είναι το πρώτο και πιο ουσιώδες βήμα για την ίδια την αλλαγή-εδώ θα λέγαμε για την εκ νέου κινητοποίησή μας.
Και φυσικά, είμαστε πολλοί αυτοί που προσμένουμε το φθινόπωρο, όχι γιατί αδημονούμε να τελειώσει το καλοκαίρι αλλά για όλη αυτήν την μαγεία που με έναν αδιόρατο τρόπο τυλίγει το σύμπαν κάθε τέτοιον καιρό. Όλα αυτά τα “πρώτα” που έρχονται, τα φωτεινά “νέα”, τα “παλιά” που ίσως λίγο αναπόλησες. Σε ό,τι φάση κι αν σε πετυχαίνει αυτό το άρθρο, πήγαινε στο “safe space” σου, δώσε χρόνο στην στιγμή, στις τρέχουσες αισθήσεις σου, στις παρούσες σκέψεις σου, στα άμεσα συναισθήματά σου και αφουγκράσου. Εσένα. Δώσε τον χρόνο που χρειάζεσαι για κάθε αλλαγή ή κάθε επανασύνδεση με τα παλιά, ακόμα και με τους φρενήρεις ρυθμούς της ρουτίνας, εκείνης που αρχίζει πολύ νωρίς το πρωί.
Πόσο σημαντικό να καταστήσει κανείς τον εσωτερικό του κόσμο ένα “safe space”, δεδομένου ότι εκεί θα ζούμε για πάντα, και ποτέ δεν θα χρειαστεί να μετουσιώσουμε αυτήν την ανάγκη αλλού… Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, την νέα αυτή περίοδο ζωής με γνώμονα την ρήση του Carl Rogers, το λεγόμενο “curious paradox”. “The curious paradox is that when I accept myself just as I am, then I can change”.
Πηγές
Rogers, C. R. (1957). The necessary and sufficient conditions of therapeutic personality change. Journal of Consulting Psychology, 21(2), 95–103. https://doi.org/10.1037/h0045357
Ο Αρθρογράφος
