ΟΔΗΓΟΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑΣ…
Στην Ελλάδα, η εκπαίδευση είναι δημόσια και δωρεάν. Στην Ελλάδα, τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο από νεαρή ηλικία. Στην Ελλάδα, η γλώσσα αποτελείται από ένα αλφάβητο. Στην Ελλάδα, η τοποθέτηση των γραμμάτων στη σειρά δημιουργεί λέξεις, και με την ίδια διαδικασία, αν ακολουθηθεί από τις λέξεις αυτή τη φορά, συντάσσονται προτάσεις. Στην Ελλάδα, το συντακτικό ξεκινάει απλά, με υποκείμενο, ρήμα και ως επί το πλείστον αντικείμενο. Όσοι έχουν φτάσει στις πανελλήνιες βέβαια, εξετάστηκαν σε πιο σύνθετες γλωσσικές εφαρμογές, ριζωμένες στην αρχαιότητα, που περιλαμβάνουν συνδετικά ρήματα. Στην Αρχαία Ελλάδα, τα συνδετικά ρήματα προϋποθέτουν κατηγορούμενο. Στη Νέα Ελλάδα του έτους 2022, μόνο αν συνδέσεις το υποκείμενο με το κατηγορούμενο μπορείς να δομήσεις αυτοτελή νοήματα. Καθώς, στη Νέα Ελλάδα, τα αντικείμενα μιας οποιασδήποτε συζήτησης έχουν πάψει να είναι αντικειμενικά άξια ώστε να μην αποδίδουν στο υποκείμενο κατηγορίες.
Μία φράση κυκλοφορεί στα στενά της καθημερινής πραγματικότητας ενός Έλληνα, την οποία φροντίζει να επαναλαμβάνει σαν φυλακτό ενώπιον των ατασθαλιών που συναντά τυχαία και ποτέ δεν προκαλεί. «Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία». Και ποια είναι η θέση της συγκεκριμένης απόφανσης σε ένα άρθρο; Παρόμοια με εκείνη της πολυπόθητης εξήγησης του γιατί είναι απαραίτητο να πεθάνει η ελπίδα, και πόσο μάλλον να πεθάνει μετά από τον ίδιο τον άνθρωπο, που της έδωσε σάρκα και οστά. Προχωρώντας λοιπόν στα κειμενικά είδη, ένα άρθρο καλείται να προβάλει και να αναλύσει γεγονότα, χωρίς να ενσωματώνει προσωπικά σχόλια, εκφράζοντας, ακριβώς, την κοινή γνώμη. Ένα άρθρο αντλεί θεματολογία από την επικαιρότητα. Παραδείγματος χάρη, στην Ελλάδα, οι ειδήσεις που αναμεταδίδονται στα εθνικά κανάλια, αφιερώνουν ευφήμους μνείες στις γυναίκες που φονεύονται, στις γυναίκες που βιάζονται, στις γυναίκες που ξυλοκοπούνται, αλλά και στις γυναίκες που πνίγουν τα παιδιά τους πριν προλάβουν να πάνε σχολείο για να μάθουν τι είναι σωστό και τι λάθος.
Ωστόσο, πώς διασφαλίζεται η συνοχή και η συνεκτικότητα των παραγράφων; Πάλι με τις συνδετικές λέξεις, καθεμία από τις οποίες χρησιμοποιείται για να δηλώσει μια συγκεκριμένη αιτία ή κυρίως να δώσει έμφαση, στις μέρες μας. Σαφέστατα, η ποικιλία δεν είναι πανάκεια, εξού και οι αρθρογράφοι πλέον δεν αναφέρονται σε εκτενείς αντιθέσεις, όπως ο άνδρας που δέχτηκε σφαίρες προσπαθώντας να υπερασπιστεί τους γυναικείους αγώνες στο Ιράν ενώπιον των αστυνομικών που χτυπούν φοιτητές στη μέση συναυλιών έξω από τα Πανεπιστήμια, υπέρ της παιδείας. Επεκτείνοντας τον προβληματισμό του, ένας αρθρογράφος δε χρειάζεται να επεξηγήσει τα επιχειρήματά του σε συνέχεια των μεθόδων του παρελθόντος, εφόσον πρόκειται για αφορμές από τη ζωή στο τώρα, μια ζωή ουδέτερη, έμμεση και αποστασιοποιημένη, όπως αρμόζει στον τύπο γραφής που έχει επιλέξει να υπηρετήσει. Ένας αρθρογράφος μόνο συμπληρώνει, με χρονική ακολουθία, από την αφετηρία έως το αποκορύφωμα στο οποίο αναγκάζεται να φτάσει μέσω της ατέρμονης παρατήρησης. Και θέτει όρους γραφικούς, γραφικά, να μην εντοπίζονται ορθογραφικά, δηλαδή να εντοπίζεται ορθή γραφή. Και θέτει ορούς, που ελέγχουν τους τόνους στις συλλαβές, διορθώνοντάς τους, προκειμένου να μην είναι πολύ υψηλοί, αλλά και πολλοί, οι τόνοι ψεύδους και προκατάληψης.
Τα άρθρα περιλαμβάνουν συνήθως έναν πρόλογο, τις λεπτομέρειες χωρισμένες σε μακρύτερες παραγράφους και τον επίλογο. Οι αρθρογράφοι, αφετέρου, μόλις περιλάβουν τον πρόλογο και τον εξετάσουν ενδελεχώς στις λεπτομέρειές του, καταλήγουν σε συμπεράσματα, απτά και αναγνωρίσιμα στον αναγνώστη. Στο σημείο αυτό, επιτρέπεται να κυριαρχήσει το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, για να εμπεδωθεί η συλλογικότητα και περισσότερο η καθολική ευθύνη. Τα άρθρα στοχεύουν στην επίκληση της λογικής, όπως στα μαθηματικά, όπου όσο πιο πολλούς αριθμούς προσθέτεις, τόσο μεγαλύτερο είναι το αποτέλεσμα, είτε υπολογίζουμε σε θετική είτε σε αρνητική κλίμακα. Σημασία δεν αποδίδεται τόσο στο μέγεθος των αυτών αριθμών, αλλά στο πλήθος τους. Επιτακτική καθίσταται επίσης η αποφυγή των μεταφορών, από την κυριολεκτική λειτουργία τους μέχρι τα μέσα μαζικής μεταφοράς σε άλλες διαστάσεις πρώτα από όλα γνώσης και εμπειρίας. Οι περίοδοι ενδείκνυται να είναι κοφτές και σύντομες, μια από τις ελάχιστες συγκρούσεις μεταξύ προφορικότητας, κοινωνικών δεδομένων και πλήκτρων. Ένας αρθρογράφος ενημερώνει, καθοδηγεί συλλογισμούς και έπειτα τους χαρακτηρίζει αφυπνισμένους.
Ολοκληρώνοντας, ο αρθρογράφος παραθέτει τις πηγές από τις οποίες άντλησε το περιεχόμενο για το κείμενό του, με την προοπτική ότι έτσι προσδίδει στους ισχυρισμούς του πειστικότητα και πιο αντιπροσωπευτικά ποσοστά εγκυρότητας. Για να επιστρέψουμε όμως στη βάση μας, στην Ελλάδα τα άρθρα, παρά την τεχνολογική εξέλιξη και το γενικότερο εκσυγχρονισμό, γράφονται από ανθρώπους ακόμη. Κι αυτοί οι εμπνευσμένοι άνθρωποι, παρότι μοιάζουν με μηχανές συχνά, συλλέγουν υλικό από άλλους ανθρώπους, που βάδισαν στα χνάρια τρίτων και τέταρτων. Χτίζεται άρα μια αλυσίδα από νούμερα, κυριολεκτικά νούμερα και όχι μεταφορικά, επαληθεύοντας τον κανόνα. Αυτά τα νούμερα προστίθενται, ώσπου ενώνονται με τα υπόλοιπα μηδενικά. Από τη μια πλευρά, οι αρθρογράφοι το αποκαλούν παθογένεια, ενώ οι μαθηματικοί από την άλλη το ονομάζουν απειροσύνη. Και ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, γεννήθηκαν οι αναγνώστες, να σκεφτούν, να διαλευκάνουν, να απαντήσουν σε ερωτήσεις που δε ρωτήθηκαν ευθέως. Στα δικά τους άρθρα. Με το δικό τους άρθρο πάνω στην προσωπική τους υπογραφή. Ως τελευταίο βήμα, τα άρθρα, στην Ελλάδα, δημοσιεύονται. Ανεξάρτητα από το ποιος και πώς θα τα διαβάσει. Επειδή, σημασία αποδίδεται στο πώς ερμηνεύονται. Και σε αυτό το σημείο εμφανίζονται οι ερμηνευτές των τραγουδιών του λαού, οι ερμηνευτές του πολιτισμού των πολιτισμένων, να λύσουν την άσκηση στο διαγώνισμα μιας ιστορίας, μιας κοινωνίας που αποσύρει το λόγο της και μιας νεοελληνικής γλώσσας που ζητά από τα παιδιά να δημοσιεύσουν άρθρο σε ηλεκτρονική ιστοσελίδα.
Ο Αρθρογράφος
