Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ
Γράφει η Χρύσα Χαντζή
Ήρθε, λοιπόν, αυτή η περίοδος μετά τις γιορτές και την καλοπέραση που όπως μας λένε και οι δικοί μας «Μέσα τα κεφάλια». Κάθε χρόνο τα ίδια, αλλά αυτός ο Φεβρουάριος πιστεύω πως για τους περισσότερους από εμάς, έχει κάτι το διαφορετικό.
Τι είναι αυτό όμως; Πιθανόν να έχουμε σκεφτεί όλοι μας το ίδιο. Αλλά για εμένα έχει μια δόση αμηχανίας ίσως και ανασφάλειας. Και αυτό γιατί κάποια χρόνια της φοιτητικής μας ζωής πραγματοποιήθηκαν μέσω μίας οθόνης υπολογιστή ή κινητού τηλεφώνου. Δύο διά ροπάλου αντίθετες καταστάσεις, τις οποίες έπρεπε να διαχειριστούμε προσωπικά αλλά και συλλογικά. Ωστόσο, αυτό δεν τίθεται ως ζήτημα, όσο εκείνο της επαναπροσαρμογής αλλά θα έλεγε κανείς “επανένταξης” μας στην εκπαιδευτική διαδικασία υπό αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες.
Μιλώντας μέσα από την προσωπική μου εμπειρία και από συζητήσεις με φίλους, αυτή η αλλαγή είχε δυσάρεστες αλλά και ευχάριστες επιπτώσεις. Πολλά από τα άτομα που συζητήσαμε για το θέμα της εξεταστικής, μου έλεγαν συνεχώς ότι η διαδικτυακή επαφή μας με το Πανεπιστήμιο ήταν μεν κουραστική αλλά δε ευχάριστη διότι πληροφορηθήκαμε όσον αφορά την διαχείριση ορισμένων πλατφόρμων και εξοικειωθήκαμε καλύτερα με τεχνολογικά εργαλεία. Παρόλα αυτά, οι απόψεις ποικίλουν ανάλογα την ιδιοσυγκρασία μας και την οπτική γωνία ή την εμπειρία που αποκομίσαμε από την όλη διαδικασία. Με λίγα λόγια, μία στρεσογόνος περίοδος από την οποία όμως κάθε φορά έχουμε αποκομίσει κάτι. Όχι τόσο πρακτικά, αλλά ηθικά.
Όλα αυτά και πολλά άλλα, προσανατολίζονται στην δια ζώσης εξεταστική. Αλλά το σημαντικότερο θαρρώ πως είναι, ο τελικός μας στόχος. Εκείνη η μέρα που θα ολοκληρώνεται ο κύκλος των σπουδών μας και θα ξεκινάει μία νέα ημέρα. Εκείνη η οποία θα διακατέχεται από την «δροσιά» της ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας για όλες αυτές τις ημέρες που περάσαμε στα αμφιθέατρα, με συμφοιτητές ή μη, που όλα θα φαντάζουν ένα όνειρο. Σαν εκείνες τις νύχτες που κοιμόμαστε και το πρωί δεν αργεί να ξημερώσει!
Ο Αρθρογράφος
