ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΒΟΙΑ: ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ
Η φύση ξέρει να επουλώνει τις πληγές της, έτσι πορευόμαστε και εμείς, προσπαθώντας να επουλώσουμε τις δικές μας. Ζωντανή απόδειξη αποτελεί η εικόνα της Βόρειας Εύβοιας, έναν χρόνο μετά την «ολική» καταστροφή της. Όπως παρατηρείτε, μέσα στο αχανές μαύρο που υπάρχει, οι λίγες αποχρώσεις πράσινου αρκούν για να μας περάσουν το δικό τους μήνυμα…Το μήνυμα της ελπίδας και της αισιοδοξίας, της ζωντάνιας. Ευλογημένος είναι ο τόπος μας, διότι μέσα σε έναν χρόνο το έδαφος πρασίνησε και ας φαίνονται τα μαύρα κλαδιά από πίσω, τα οποία βρίσκονται εκεί για να μας υπενθυμίζουν πως θα μπορούσε να είναι το τοπίο. Πρόσφατα, ένας άνθρωπος μου εξήγησε κάτι: «ο μόνος τρόπος για να αναγεννηθεί ένα δάσος είναι να καεί , να το θυμάσαι»… Και εγώ απορούσα. Γιατί έπρεπε να περάσουμε αυτά που περάσαμε; Γιατί να μην ξανά δω το μέρος που με μεγάλωσε όπως το έβλεπα στα δεκαοχτώ μου; Εγωϊστικές ερωτήσεις, αλλά δεν παύει να αποτελούν το μεγαλύτερο
μέρος των σκέψεων μου. Στην Βόρεια Εύβοια λένε πως ότι δεν κάηκε από τη φωτιά, πνίγεται από την βροχή. Έτσι και έγινε τον περασμένο χειμώνα. Ήταν τα πρόβατα του κυρ Στέργιου που πνιγήκαν, ήταν οι λίγες εκτάσεις σοδιών που απέμειναν αλλά και αυτές μάζι με τις πλυμμήρες καταστράφηκαν. Ήταν οι αγώνες των ντόπιων και των πυροσβεστών. Ακόμη, εκείνα τα μηνύματα του 112 , αυτή τη φορά λέγοντάς «μείνετε στα σπίτια σας».
Αναρωτιέμαι , όσοι δεν έχουν σπίτια πως νίωθουν όταν το βλέπουν αυτό; Όσο για το 112, φόβος και τρόμος έχει γίνει. Ακούγεται η ειδοποίηση και προσωπικά με πιάνει εκείνη η ανατριχίλα όπως πέρυσι που μας ερχόντουσαν στις 4 π.μ τα μηνύματα του για να εκκενώσουμε… Περνούσα με το αμάξι έξω από ένα κτήριο καμένο στην Αγία Άννα, το οποίο είχε ένα μήνυμα γραμμένο στον τοίχο: «Αν τα δάση ήταν τράπεζες, δε θα καιγόντουσαν» δεν θα το επιτρέπατε δηλαδή. Αυτό σκεφτόμουν καθώς παρατηρούσα εκείνα τα λόγια. Ένα μήνυμα, με θέα το απέραντο … μαύρο… Όσο για τους κατοίκους, την τήρησαν την υπόσχεσή τους. Άνθρωποι που έχασαν σχεδόν τα πάντα, εκτός από την πίστη τους , βρήκαν το θάρρος και την δύναμη να αρχίσουν από το μηδέν ξανά. Οι νέοι φυσικά δεν αποχωρίστηκαν τον τόπο τους . Με εκδηλώσεις, με μαζώξεις, το
φετινό καλοκαίρι έκαναν τα πάντα για να κρατήσουν αυτόν τον τόπο ζωντανό. Και από όλα αυτα, θα αρκεστώ σε αυτούς. Αποδεικνύουν τι σημαίνει η αντίσταση, τι σημαίνει η ζωντάνια, τι σημαίνει το «αγαπώ τον τόπο μου». Σχετικά με τον τουρισμό, η υποστήριξη ήταν μεγάλη. Σχεδόν όλον τον Αύγουστο κάθε δρόμος της περιοχής ήταν πλημμυρισμένος από παιδάκια και οικογένειες. Είχε και αρκετούς νέους. Μία μέρα καθόμουν στην πλατεία του χωριού και με πλησίασαν τρεις κοπέλες για να μάθουν τι ώρα έφευγε το ΚΤΕΛ. «Ήρθαμε χθες βλέπεις στο κάμπινγκ και μας έπιασε η καρδιά μας, δεν αντέχαμε να αντικρίζουμε αυτό το μαύρο κάθε μέρα, λυπόμαστε για την καταστροφή».
Ύπηρξαν και αυτές οι περιπτώσεις , να έρχονται και να φεύγουν, επειδή δεν άντεχαν στο αντίκρυσμα του τοπίου. Έτυχε να την επισκεφτούν και κάποιοι φίλοι από την Αθήνα και σε κάθε δρόμο που περνούσαμε, προσπαθούσα να τους κάνω να φανταστούν πόσο απίστευτη ομορφιά είχε αυτό το μέρος. Προσπαθούσα εν ολίγοις, να τους κάνω να δουν την Βόρεια Εύβοια μέσα από τα δικά μου μάτια “Ήταν πολύ δύσκολο”. Και έπειτα, όσοι έφευγαν την αποκαλούσαν όμορφη και από μέσα μου ψέλιζα «που να ήξερες πόσο όμορφη ήταν.» Την ίδια στιγμή που ο τόπος μέσα από τις στάχτες αναγιεννιέται καίγονται άλλα τόσα δάση. Και με διακατέχει το «Γιατί;». Γιατί και άλλοι να ζούν την ίδια φρίκη; Γιατί δεν βάλαμε μυαλό; Γιατί ξεχνάμε;
Αλλά ένα είναι το σίγουρο, ότι όταν ζεις κάτι ποτέ δεν το ξεχνάς.
Και επειδή εγώ δεν το ξέχασα γράφοντας προσπαθώ να σας κάνω να μην ξεχάσετε και εσείς…
Ο Αρθρογράφος
