«ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ»

Σύμφωνα με τον Olweus η σχολική βία και ο σχολικός εκφοβισμός παρατηρείται όταν ένα παιδί εκτίθεται κατ’ επανάληψη και σε διάρκεια χρόνου σε αρνητικές πράξεις από ένα ή περισσότερα άτομα. Σύμφωνα με τον Olweus υπάρχουν δύο έννοιες το πείραγμα και το bullying. Η διαφορά των εννοιών είναι ως εξής : το πείραγμα συμβαίνει μεταξύ φίλων ενώ το bullying εμπλέκονται άτομα που δεν είναι φίλοι. Η βία έχει σχέση με κοινωνική ανισότητα , διαφορετικότητα και απαξίωση ανθρώπου. Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού μελετήθηκε για πρώτη φορά το 1978 στη Νορβηγία και 9 χρόνια μετά το 1987 σε πολλά επιστημονικά περιοδικά. Σαν φαινόμενο επισημαίνεται και καταγράφεται τη δεκαετία του 1970. Ο όρος εκφοβισμός και βία στο σχολείο χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται επαναλαμβανόμενη βία με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου.

Υπάρχουν πολλές μορφές εκφοβισμού όπως ο σωματικός, ο λεκτικός, ο εκφοβισμός με εκβιασμό, ο ηλεκτρονικός, ο κοινωνικός, ο ρατσιστικός και ο σεξουαλικός. Στον εκφοβισμό εμπλέκονται πολλά μέρη, το παιδί που δέχεται βία, το παιδί που ασκεί βία, τα παιδιά θεατές, οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς.

Ποιες είναι οι συνέπειες στα θύματα;

Κάποιες από τις συνέπειες είναι οι σωματικές μώλωπες, γδαρσίματα, συχνοί πονοκέφαλοι και κάποιες από τις πνευματικές είναι οι δυσκολίες εκμάθησης, οι απουσίες και η σχολική άρνηση. Οι κοινωνικές είναι η αποφυγή συναντήσεων και η δυσκολία στην δημιουργία σχέσεων. Τα παιδιά τα οποία είναι θύματα έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση. Τα παιδιά αυτά νιώθουν φόβο, μελαγχολία και αγωνία μη ξαναζήσουν το ίδιο γεγονός.

Τι μέτρα πρέπει να πάρει το σχολείο σαν πρόληψη;

Το σχολείο μπορεί να διδάξει συμπεριφορές, δεξιότητες, γνώσεις με βάση τα παιδιά να καλλιεργήσουν την ικανότητα να διαχειρίζονται υπεύθυνα τις συγκρούσεις. Επίσης, οφείλει να συγκροτήσει σχολική επιτροπή ενάντια στον εκφοβισμό και αύξηση επίβλεψης στο χώρο. Επίσης, είναι σημαντικό το σχολείο να συμβουλεύει τους γονείς και τα παιδιά για τη συμπεριφορά τους στο σπίτι και στη σχολική κοινότητα.

Οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να συζητάνε στη τάξη για τις επιπτώσεις σχετικά με το γιατί δεν είναι αποδεκτή η βία, και την εκμάθηση συνεργασίας από όλους τους μαθητές έτσι ώστε αν βλέπουν ότι κάποιος χρειάζεται βοήθεια να προσφέρουν την βοήθεια τους. Από την άλλη πλευρά ο διευθυντής οφείλει να καταγράφει το περιστατικό που και πότε συνέβη και το λόγο που συνέβη, να ενημερώνει τους γονείς και να συζητάει με την σχολική επιτροπή για τυχόν επιπτώσεις.

Πηγή: