ΚΡΑΣΙ

Γράφει η Παναγιώτα Μήτσου

Το πρώτο μου άρθρο, αν μπορεί να θεωρηθεί έτσι βέβαια, αφορά το κρασί. Ως φοιτήτρια οινολόγος θεωρώ πως είναι μια καλή αρχή να ξεκινήσω με κάτι που γνωρίζω και που αγαπώ και που εργάζομαι πάνω σε αυτό. Τι είναι λοιπόν το κρασί? Είναι μια τέχνη, μια απόλαυση, μια συνοδεία, μια αρμονία, ένα γευστικό ταξίδι. Μας ταξιδεύει από τόπο σε τόπο ειδικά αν συνοδεύεται από ένα φαγητό. Σκεφτείτε λοιπόν να είχατε ένα κρασί από ένα συγκεκριμένο μέρος του κόσμου π.χ. Χιλή και να το συνοδεύατε με ένα εξίσου παραδοσιακό φαγητό της ίδιας χώρας , ο συνδυασμός θα ήταν απίστευτος. Θα γνωρίζαμε τις γεύσεις και ίσως καταλαβαίναμε την κουλτούρα ενός τόπου. Αυτό είναι λοιπόν για μένα το κρασί μια συνεχόμενη διαφορετική εμπειρία που με ταξιδεύει από τόπο σε τόπο από χώρα σε χώρα με συντροφεύει σε καλές και σε κακές στιγμές, χωρίς κανένα όριο. Αλλά ας πάμε στο επί της ουσίας τι είναι το κρασί : ξεκινάμε με τον αμπελώνα όπου κάθε χρόνο υπάρχει μια συγκεκριμένη περίοδος όπου συλλέγουμε τα σταφύλια με σκοπό να ξεκινήσει ο τρύγος. Κατά την διάρκεια του τρύγου διεξάγονται πολλές διεργασίες και πολύς κόπος έως ότου εμφιαλώσουμε το κρασί και το βγάλουμε στην αγορά. Εν συνεχεία ο κόσμος, πέραν του ειδικούς, είναι αυτός που θα κρίνει αν μια χρονιά ήταν καλή ή όχι. Δεν θέλω να φλυαρώ με το κομμάτι της παραγωγής πολύ, αν και είναι το πιο σημαντικό, αλλά με το κομμάτι του food-wine pairing, πως δηλαδή μπορούμε να συνοδέψουμε ένα κρασί με φαγητό. Για πρώτη “γνωριμία” θα σας πω τα εξής ολίγα : κόκκινο κρέας = κόκκινο κρασί, λευκό κρέας-ψάρι = λευκό κρασί , γλυκά = επιδόρπιο οίνοι, τυριά ελαφριά = λευκά κρασιά με μέτρια ένταση , καπνιστά τυριά ή λιπαρά αρκετά = οξύτητα. Αυτά λοιπόν για την ώρα. Ελπίζω να πήρατε μια γεύση περί τ(ο)ινος πρόκειται.

*Το παραπάνω κείμενο αποτελεί προσωπική έκθεση απόψεων και εμπειριών της ίδιας της αρθρογράφου. Γι’ αυτό το λόγο έχουμε έλλειψη αναφοράς πηγών.