ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΤΙΣ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ
Ο καιρός αρχίζει σταδιακά να ψυχραίνει με τις πρώτες ημέρες του φθινοπώρου να έχουν καταφτάσει. Ένα φθινόπωρο το οποίο περιμέναμε όλοι έπειτα από το καλοκαίρι που βιώσαμε. Η εποχή της ξεκούρασης και της παιδικής ξεγνοιασιάς μετατράπηκε σε μία κόλαση γεμάτη αβεβαιότητα για το αύριο. Ένα τεράστιο κομμάτι έκτασης της χώρας μας κάηκε και ότι έμεινε πλημμύρησε ξανά, και ξανά, και ξανά. Κάθε χρόνο θεατές στο ίδιο έργο. Καιγόμαστε ευχόμενοι να ανοίξει ο ουρανός και να βρέξει, όχι όμως πολύ για να μην πλημμυρίσουν ξανά η Μάνδρα, η Εύβοια, ο Βόλος.. Άνθρωποι χάνουν την ζωή τους, τα σπίτια και τους κόπους ετών. Άμοιρα ζωάκια βρίσκονται νεκρά. Όσα καταφέρνουν να επιβιώσουν, την επόμενη μέρα ψάχνουν μέσα στις στάχτες του δάσους το σπίτι τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο μαυρόγυπας στο δάσος της Δαδιάς τον οποίο εντόπισαν να βρίσκεται χαμένος ψάχνοντας την φωλιά του στα αποκαΐδια.
Το ερώτημα είναι γιατί κάθε χρόνο η Ελλάδα, αλλά και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες πλήττονται όλο και περισσότερο από ανεξέλεγκτες πυρκαγιές. Νούμερο ένα παράγοντας είναι δυστυχώς η κλιματική αλλαγή. Τα καλοκαίρια μας κάθε χρόνο είναι όλο και πιο ζεστά με διαρκείς καύσωνες. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ξηρασία αποτελούν την βάση που χρειάζεται μία φωτιά για να επεκταθεί. Χρόνο με τον χρόνο το κλίμα της χώρας μας μεταβάλλεται. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι σαν να μην υπάρχουν, ενώ τα καλοκαίρια η ζεστή φτάνει σε βαθμό επικινδυνότητας. Τους τελευταίους χειμώνες, από την άλλη, παρατηρείται τεράστιος όγκος χιονιού ακόμη και σε παραθαλάσσιες περιοχές που είχαν να δουν τόσο χιόνι από το 2002.
Φταίει, όμως, και η πολιτεία. Όταν γνωρίζεις πως κάθε χρόνο πολλές πυρκαγιές εξελίσσονται άσχημα, δεν περιμένεις τελευταία στιγμή να πράξεις τα δέοντα. Ζώντας σε περιοχή η οποία σχεδόν κάθε χρόνο καίγεται, φέτος το καλοκαίρι οι πολίτες και ο Δήμος ξεκίνησαν να κατασκευάζουν αντιπυρικές ζώνες όταν η πυρκαγιά έφτανε στο χωριό. Όταν ξέρεις την κατάσταση γιατί περιμένεις τις φλόγες να σου χτυπήσουν την πόρτα για να κάνεις το αυτονόητο; Δεν φταίει μόνο η πολιτεία. Φταις και εσύ που δεν προνόησες να καθαρίσεις το χωράφι σου που είναι γεμάτο με ξερά χόρτα. Φταις που με 7 μποφόρ το βρίσκεις λογικό να κάνεις ηλεκτροκόλληση. Ο Δήμος που αφήνει χαλασμένους τους πυροσβεστικούς κρουνούς και προσλαμβάνει την πολιτική προστασία εποχικά και όχι όλο το έτος.
Και φυσικά, το επακόλουθο της πυρκαγιάς είναι η πλημμύρα. Όταν καταστρέφονται τόσο μεγάλες εκτάσεις, το νερό της βροχής έρχεται σαν χείμαρρος μη μπορώντας πλέον να το περιορίσει σε κάποιο βαθμό το δάσος. Και αυτό δυστυχώς το πλήρωσαν κάτοικοι της Καρδίτσας, των Τρικάλων, του Βόλου, της Λάρισας.. Άνθρωποι οι οποίοι είδαν το νερό να μπαίνει με βία στα σπίτια τους, να χάνουν περιουσίες, ζώα και την ελπίδα τους. Είναι αναγκαίο να παρθούν ατομικά και συλλογικά μέτρα. Καλώς ή κακώς πρέπει να εκπαιδευτούμε στα ακραία καιρικά φαινόμενα. Χρειάζεται μελέτη πάνω στις πλημμυροπαθείς περιοχές και κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων όπου κρίνεται απαραίτητο. Όταν ανακοινώνεται μία επερχόμενη καταιγίδα, τα ρέματα, οι ποταμοί και τα φρεάτια είναι δεδομένο πως πρέπει να έχουν καθαριστεί. Αν και από ότι φαίνεται, μάλλον δεν είναι τόσο δεδομένο. Ήδη ο Βόλος πλημμύρισε ξανά, μόλις δύο εβδομάδες αργότερα. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να υπάρξουν σωστοί μέθοδοι πρόληψης και αντιμετώπισης; Γιατί το να περιμένεις μία βάρκα να σε απεγκλωβίσει από τα κεραμίδια του σπιτιού σου δεν ακούγεται και τόσο καλή ιδέα.
Σαν λαός έχουμε δύο κακά. Ξεχνάμε γρήγορα και κάνουμε ενέργειες τελευταία στιγμή όταν μπορεί να είναι ήδη αργά. Όσο βαρύ και να ήταν αυτό το καλοκαίρι, μην το ξεχάσεις. Κράτησέ το μέσα σου σαν γνώση για να σε επαγρυπνήσει και να σε κάνει να μην αμελήσεις τις υποχρεώσεις σου. Μην αφήσεις κάτι για αύριο το οποίο μπορείς να κάνεις σήμερα. Φρόντισε εκείνο το ξεχασμένο οικόπεδο στο εξοχικό σου και ας μην πηγαίνεις τόσο συχνά. Καθάρισε το φρεάτιο μπροστά από το σπίτι σου. Έρχεται βροχή και το γνωρίζεις. Ναι, η πολιτεία έχει ευθύνη για πολλά πράγματα που δεν έχουν γίνει. Εσύ, όμως, κάνε αυτά που οφείλεις από πλευράς σου. Και το κυριότερο, σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, βοήθησε όσους συνανθρώπους σου μπορείς. Σήμερα ήταν το σπίτι του γείτονα, αύριο όμως μπορεί να είναι το δικό σου.
Ο Αρθρογράφος
