Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Όπως όλα τα πράγματα που αλλάζουν συνεχώς στη ζωή, έτσι και ο έρωτας είναι ένα από αυτά. Τι εννοώ μ’ αυτό. Ότι ανάλογα με τις εποχές και τις εκάστοτε συνθήκες τα πάντα μεταβάλλονται ή μεταλλάσσονται. Ο πλούτος και η φτώχεια αυξομειώνονται μέσα στις δεκαετίες και ασφαλώς, οι ανθρώπινες σχέσεις δεν μένουν αλώβητες.
Στη σημερινή εποχή έχουμε το «προνόμιο» να είναι όλα πιο φανερά και προσβάσιμα σε σχέση με παλιότερα. Οι ειδήσεις καθημερινά γίνονται όλο και πιο έντονες και διαρκώς πολλαπλασιάζονται. Ιδίως την τελευταία δεκαετία, τα δυσάρεστα γεγονότα παγκοσμίως αλλά και στη χώρα που ζούμε, μας κατακεραυνώνουν συνεχώς. Διάβαζα τις προάλλες σε ένα άρθρο στο διαδίκτυο, πως η Ελλάδα κατατάσσεται στις πρώτες πέντε χώρες διεθνώς στο ποσοστό της κατάθλιψης. Ιδίως από τον Covid και μετά. Και δεν είναι απορίας άξιο. Η πληθώρα βιοποριστικών προβλημάτων σε αυτή τη χώρα είναι ραγδαία και αυτό έχει αντίκτυπο σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής.
Στο άρθρο αυτό θα αναφερθώ στον έρωτα, γιατί ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο. Έρωτας εξάλλου είναι τα πάντα γύρω μας. Έρωτας για τον/την εκάστοτε σύντροφο, έρωτας για τους ανθρώπους που αγαπάμε, έρωτας για τη δουλειά μας, έρωτας για τη απόλαυσή μας, έρωτας για την ψυχαγωγία μας, έρωτας για τη φύση, έρωτας για τον εαυτό μας. Το συναίσθημα του έρωτα πάντοτε εμπνέει και πάντοτε βγάζει στον άνθρωπο τον καλύτερό του εαυτό. Όπως έχει πει και ο Τσέχωφ : «Ίσως τα αισθήματα που βιώνουμε όταν είμαστε ερωτευμένοι να είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Ο έρωτας δείχνει σε έναν άνθρωπο πως θα έπρεπε να είναι πραγματικά.»
Ωστόσο, στη σημερινή εποχή φαίνεται να έχει ξεθωριάσει κατά πολύ η ευρύτητα του έρωτα. Ίσως για κάποιους να ακουστεί γραφικό αυτό, όμως το παρατηρώ συνεχώς στην καθημερινότητα γύρω μου. Αναμφίβολα δυσκολίες και αντιξοότητες υπήρχαν σε κάθε εποχή, όμως όσο περνάνε τα χρόνια οι αξίες και τα ιδανικά των ανθρώπων όλο και μειώνονται. Σε καμιά περίπτωση δεν χαρακτηρίζω κάποια εποχή καλύτερη ή χειρότερη, γιατί ασφαλώς ο πόλεμος ήταν πολύ συχνότερο φαινόμενο παλαιότερα. Απλώς μιλώ σαν παρατηρητής. Αν μη τι άλλο, σε περιόδους πολέμου οι αξίες και τα ιδανικά των ανθρώπων εκτοξεύονταν, πιστεύοντας σε ένα καλύτερο αύριο. Τίποτα δεν ήταν δεδομένο και οι άνθρωποι είχαν την ανάγκη να διεκδικήσουν και να πολεμήσουν για την ελευθερία.
Σήμερα όμως, που η ελευθερία των ανθρώπων έχει επιτευχθεί σε έναν μεγάλο βαθμό, φαίνεται πως η ελπίδα και τα όνειρα φθείρονται και λιγοστεύουν. Σε μια εποχή που η αλματώδης άνοδος των ΜΜΕ κάνει τα πράγματα για τον άνθρωπο πολύ πιο εύκολα, η εγγενής ανάγκη του για διεκδίκηση λιγοστεύει ολοένα και περισσότερο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στον έρωτα. Οι άνθρωποι αποζητούν το εύκολο και δεν βάζουν τον εαυτό τους στη διαδικασία να αφεθεί, να διεκδικήσει. Το φαινόμενο του ατομικισμού αυξάνεται με την πάροδο των χρόνων, με αποτέλεσμα και ο έρωτας να γίνεται χλιαρός και άνοστος. Αντιθέτως, χάνονται οι βασικές του ιδιότητες, που δεν είναι άλλες από το ασίγαστο πάθος και τον άκρατο αυθορμητισμό και αντικαθίστανται πολύ συχνά με τη λογική συγκράτηση των συναισθημάτων και τη συμβατικότητα. Κάποτε δεν ήταν τόσο εύκολο να συναντήσεις το πρόσωπο που αγαπάς, ούτε να επικοινωνήσεις μαζί του τηλεφωνικά και αυτό σε οδηγούσε στο να διεκδικήσεις την κάθε στιγμή έρωτα και συναισθήματος, χωρίς να φοβάσαι και χωρίς να ντρέπεσαι να εκτεθείς. Αντιθέτως, σήμερα είναι όλα τόσο προσιτά που δεν γεννάται τόσο εύκολα αυτή η ανάγκη.
Αυτό το βλέπω έντονα στις σημερινές ηλικίες των 20-30. Η διευκόλυνση του διαδικτυακού κόσμου απομακρύνει τα νέα παιδιά από την άμεση επαφή, σε σημείο που ούτε τα ίδια το έχουν πια ανάγκη. Κι είναι θλιβερό. Εντούτοις, δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστες και τις μεγαλύτερες ηλικίες των 30-40, διότι όπως και να ‘χει, ένα φαινόμενο είναι γενικό σε μία εποχή.
Αυτή είναι η μία πλευρά των πραγμάτων. Κατά τη γνώμη μου, η άλλη πλευρά είναι ο φόβος. Ο φόβος είναι ίσως το πιο βαθύ και το πιο σταθερό συναίσθημα στην ψυχή του ανθρώπου. Φόβος για το θάνατο, φόβος για τη ζωή, φόβος για το αύριο. Στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα, που όλα είναι αβέβαια εξαιτίας των πολιτικοκοινωνικών προβλημάτων, η έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να ρισκάρει και να διακινδυνέψει, παραμένει στο περιθώριο. Ο άνθρωπος δεν εκτίθεται εύκολα πια, κλείνεται στον εαυτό του και απομακρύνεται σιγά σιγά από την ολότητα των συναισθημάτων, που στην πραγματικότητα θα τον έκαναν να αισθάνεται ζωντανός. Πολύ συχνά βλέπουμε συμβατικούς γάμους, σκληρά διαζύγια, σχέσεις από ανασφάλεια, εγωιστικές σχέσεις, και στο τέλος της μέρας απλώς αναρωτιέμαι : που είναι ο έρωτας σε όλα αυτά;
Φυσικά, όλα στη ζωή είναι σχετικά. Πράγματα που σίγουρα πολλοί άνθρωποι έχουν σκεφτεί και που παρατηρώ κι εγώ τα τελευταία χρόνια στον καθημερινό μου κόσμο. Όμως πάντα με προβληματίζουν. Ο έρωτας δίνει ελπίδα. Και νιώθω πως σιγά σιγά αυτή η ελπίδα ξεθωριάζει γύρω μου. Δεν ξέρουμε τι ξημερώνει το αύριο, εύχομαι μόνο αυτή η ελπίδα να μην χαθεί εντελώς, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ελπίδα είναι το βασικότερο συναίσθημα που κρατά τον άνθρωπο ζωντανό…
Πηγή:
Ο Αρθρογράφος
