Ο Εθισμός στην Αγάπη
Οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν και θα είναι ανέκαθεν μια ανάγκη του ανθρώπου.
Τη σημερινή εποχή οι ρομαντικές σχέσεις έχουν πάρει διάφορες μορφές που αντικατοπτρίζουν την εξέλιξη της κοινωνίας, ειδικότερα επηρεασμένες απο την τεχνολογική εξέλιξη αλλά και απο την ανάγκη για ανεξαρτησία σε συνάρτηση με την ανάγκη για διαρκής επιβεβαίωση και αποδοχή.
Η πολυπλοκότητα που πλέον στη σύναψη ερωτικών σχέσεων έχει δημιουργηθεί, οδηγεί σε πολλές εσωτερικές συγκρούσεις, αβεβαιότητα καθώς και μείωση της ικανότητας των ανθρώπων να αντιμετωπίσουν την μη κάλυψη των πραγματικών τους αναγκών και να συμβιβάζονται ή να προσκαλούνται σε άτομα και καταστάσεις που δεν είναι λειτουργικές.
Με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε ένα μοτίβο συμπεριφοράς που οδηγεί το ίδιο το άτομο να προσπαθεί να μην βιώσει την μοναξιά αλλά να προσκoλείτε σε τοξικές ερωτικές σχέσεις.
Είναι πολύ πιθανό λοιπόν να βιώνει τάσεις φυγής όταν αρχίζουν τα συναισθήματα να αναπτύσσονται επειδή ενδόμυχα κρύβεται ο φόβος της εγκατάλειψης και της απόρριψης, εναλλάσσοντας συχνά ερωτικούς συντρόφους και σαμποτάροντας την δημιουργία μιας πιο στενής επαφής.
Θα αναφερθούμε λοιπόν σε δύο μορφές διαφορετικής εξάρτησης στις σχέσεις :
- Η εξάρτηση μέσα σε μια σχέση
- Η εξάρτηση στην δημιουργία μιας σχέσης
Η εξάρτηση ξεκινάει όταν ένα άτομο χάνει την ατομική του ταυτότητα σε μια σχέση, είτε χάνει την ατομική του ταυτότητα στην αναζήτηση ενός συντρόφου.
Και στις δύο περιπτώσεις το άτομο παραμερίζει τις ατομικές ανάγκες του και επικεντρώνεται στην ικανοποίηση των αναγκών του άλλου ατόμου.
Στην πρώτη περίπτωση μπορούμε να διακρίνουμε πως ένα άτομο εθίζεται στην σχέση που έχει δημιουργήσει. Το άτομο που μπορεί να οδηγηθεί σε ένα τέτοιο μοτίβο σχέσης, εθίζεται στην συναισθηματική ανεπάρκεια του συντρόφου του και αναλαμβάνει να “φροντίσει” την σχέση, καταλήγοντας σε συναισθηματική εξουθένωση. Συνήθως αυτή η ανάγκη δημιουργείται από την παιδική ηλικία του ατόμου καθώς οι φροντιστές του ήταν είτε υπερβολικά απορροφημένοι στην ατομικότητα τους, είτε υπήρχαν πρόβλημα εθισμού μέσα στην οικογένεια.
Σε αντίθεση με την παραμέλησης, τέτοιες συμπεριφορές μπορούν να αναπτύξουν και άτομα που μεγάλωσαν σε ένα υπερπροστατευτικό και αγχώδες περιβάλλον.
Θέτοντας έτσι το παιδί από μικρή ηλικία να παίρνει ευθύνες χωρίς να καλύπτονται βασικές του ανάγκες, δημιουργώντας ανασφάλειες και φοβίες που έρχεται ώς ενήλικας να κάνει αυθυποβολή στις συντροφικές σχέσεις που αναπτύσσει.
Διακρίνεται η έλλειψη τοποθέτησης ορίων ή εάν υπάρχουν να καταπατώνται από το άλλο άτομο δίχως συνέπειες καθώς εκείνος που έχει προσκολληθεί έχει δείξει φανερά την αδυναμία να αντιδράσει είτε όταν αντιδράει πάντα συγχωρεί τον σύντροφο ακόμη και αν μια συμπεριφορά είναι επαναλαμβανόμενη και αρκετά επίπονη όπως : απιστία, ψυχολογική και λεκτική βία, έλλειψη σεβασμού κ.α.
Στην δεύτερη περίπτωση μπορούμε να διακρίνουμε άτομα τα οποία θέλουν να δημιουργήσουν μια σταθερή και υγιή σχέση, όμως δεν είναι συναισθηματικά διαθέσιμα με αποτέλεσμα να αναπτύσσουν ένα μοντέλο συχνής εναλλαγής ερωτικών συντρόφων αναζητώντας κάτι καλύτερο ή το “τέλειο”.
Στην αναζήτηση της τέλειας σχέσης συνήθως συνάπτουν σχέσεις μικρής διάρκειας, ως ότου να εμφανιστεί ο φόβος της δέσμευσης και ξεκινήσει πάλι ο φαύλος κύκλος απο την αρχή. Στην πορεία όμως της αναζήτησης αυτής που τροφοδοτεί την εξάρτηση στην δημιουργία ερωτικών δεσμών, συνήθως υποβόσκουν ανασφάλειες.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπο είτε να καταπιέζεται είτε να συμβιβάζεται στην σχέση μόνο και μόνο για να μην βιώσει την απώλεια και την αποτυχία. Παρ’όλα αυτά ασυνείδητα ανθρώπους που θα επιβεβαιώσουν τον “κανόνα” που έχει μάθει να ζει και να έρχεται σε επαφή.
Είναι πολύ δύσκολο να αναγνωρίσουμε ότι “είμαστε” εθισμένοι στην αγάπη, όμως όταν γίνει αντιληπτό είναι πολύ χρήσιμο να αναζητήσουμε τους λόγους και με την κατάλληλη ψυχολογική βοήθεια να “απεξαρτηθούμε” από μη λειτουργικές καταστάσεις.
Ο Αρθρογράφος
