ΚΜΕΑ: ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
Γράφει ο Μιχάλης Ντρουμπογιάννης
Πολλοί άνθρωποι ξέρουν μονάχα τα βασικά πράγματα για την αναπηρία. Αυτό είναι λοιπόν το πρόβλημα της κοινωνίας μα, η ημιμάθεια και η έλλειψη της σωστής ενημέρωσης των πολιτών.. Ωστόσο, οι πολίτες είναι αρκετά ευαισθητοποιημένοι σε ό,τι αφορά την αναπηρία (τις περισσότερες φορές είναι όμως θέμα διαπαιδαγήγησης από την οικογένεια), σε αντίθεση με την κοινωνία η οποία μένει στα βασικάδείχνοντας την «ανθρωπιά» της μόνο όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο (παγκόσμιες μέρες κλπ).
Ένα παράδειγμα είναι η πρωτιά των ανθρώπων με αναπηρία στους παραολυμπιακούς αγώνες που συνήθως καλύπτεται τόσο από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης όσο και από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης κυβερνητικών προσώπων που εκδηλώνουν την υπερηφάνειά τους για τα όσα κατάφεραν οι αθλητές, χωρίς παράλληλα να ασχολούνται με τι χρειάστηκε να κάνει ο αθλητής για να φέρει την πρωτιά(προσωπικά έξοδα, εύρεση πιθανώς κάποιου βοηθού κ.α.).
Επίσης, η εκπαίδευση των ανθρώπων με αναπηρία είναι ένα ακόμη ζήτημα το οποίο δείχνει την αναπηρία της κοινωνίας μας, μιας και όταν πήγαινα δημοτικό το (2005) και είχα προσπαθήσει να πάρω άνθρωπο για παράλληλη στήριξη δεν τα κατάφερα, παρ’ όλα αυτά οι γονείς μου το κυνήγησαν και στα έξι χρόνια του δημορικού. Κι έτσι, όσα δε προλάβαινα να γράψω μου τα έγραφαν οι συμμαθητές μου και στα διαλείμματα ερχόταν η μητέρα μου για τη περίπτωση που χρειαζόμουν τουαλέτα ή να μου ψωνίσει κάτι από το κυλικείο. Αργότερα λόγω αυτού του προβλήματος αναγκάστηκα να πάω στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο ειδικής αγωγής γιατί είχε βοηθητικό προσωπικό. Μιάς και η μητέρα μου ήταν δύσκολο να συνεχίσει να έρχεται στα διαλείμματα, αφού όπως όλοι ξέρουμε είναι περισσότερα και σε συντομότερα χρονικά διαστήματα. Τελειώνοντας το σχολείο έρχεται η δυνατότητα για τους ανθρώπους με αναπηρία να μπουν με το 5% και το βαθμό των ενδοσχολικών εξετάσεων κι αυτό είναι πράγματι υπέροχο.. ή μήπως όχι; Όχι λοιπόν! Η γραφειοκρατία είναι τόση πολύ που γίνεται κουραστική, θέλει ένα σωρό χαρτιά και επιτροπές για να αποδείξεις την αναπηρία σου. Λές και όσοι έχουμε κάποια αναπηρία έχουμε όρεξη να κοροϊδέψουμε το κράτος. Δεν θα μπορούσα βέβαια να μην αναφερθώ στα Πανεπιστήμιά μας, τα οποία δεν έχουν καν βοηθητικό προσωπικό. Θα μου πείτε υπάρχουν φοιτητές που βοηθούν εθελοντικά και θα σας απαντήσω ότι δεν μπορώ να εμπιστευτώ τον καθένα που δεν είναι φίλος, γνωστός ή συγγενής και ούτε είναι η δουλειά του να με βοηθήσει στην τουαλέτα.
Τέλος, έχουμε τα «κοιτάγματα» και τις ερωτήσεις, γι΄αυτό δεν έχω να πω πολλά, θα σας πω μόνο δυο παραδείγματα:
- Μια μέρα ήμουν με την μητέρα μου στην αυλή του σχολείου και ήρθε ένα παιδί της έκτης και με ρώτησε «είσαι ανάπηρος;»
- Μιά άλλη φορά στη παραλία ένα παιδί με κοιτούσε την ώρα που έμπαινα στη θάλασσα επειδή μπαίνω με βοήθεια.
Όλα αυτά που έγραψα λοιπόν κάνουν την κοινωνία μας ανάπηρη και είναι αυτή που εντέλει κάνει τους ανθρώπους με αναπηρία ανάπηρους, που δεν φροντίζει για την εξοικείωση και «εκπαίδευση» των πολιτών της σε ό,τι αφορά την αναπηρία.
Ο Αρθρογράφος
