Η Οδύσσεια… Του Πόντου
Προσοχή ευαίσθητο περιεχόμενο και σκληρές περιγραφές!
——————–
“Πόντιος και μ’εναν οματ'”.
Περήφανος Πόντιος.
Πονεμένος, πληγωμένος.
Σκοτωμένος-νεκρός,μα ζωντανός.
1919,ένας αριθμός,μια ιστορία,μια γενοκτονία.
Ένας άγριος ξεριζωμός,μια σφαγή.Ο αριθμός των νεκρών ήταν αδύνατον να υπολογιστεί. Τα πτώματα έπεφταν το ένα μετά το άλλο..σαν βροχή. Ανυπεράσπιστες γυναίκες έπεφταν θύματα βαρβάρων,τις βίαζαν,τις χαράκωναν, τις σκότωναν-όχι πάντα με την ίδια σειρά.
Παθιασμένοι Τούρκοι στρατιώτες σκότωναν και ευνούχιζαν τους Πόντιους άνδρες μανιωδώς. Σε παιδιά λέγεται,πώς έβγαλαν τα μάτια ,σε άλλα τα έγδαραν, άλλα τα τεμάχισαν.
Πολλούς τους κρεμούσαν για “παραδειγματισμό” και έβγαζαν φωτογραφίες με τα ξεψυχισμένα σώματα τους.
«Νύχτα ήρθαν και εζωσαν το χωριό μου, στρατός του Οσμάν(Τούρκος αξιωματικός) και χωριάτες με τσεκούρια. Μάζεψαν τον κόσμο στην μέση του χωριού, ξεχώρισαν τα παιδιά..τα γύμνωσαν και τα έριξαν στα πηγάδια. Από πάνω τους ρίχνανε πέτρες ,βογκούσαν τα πηγάδια!».(περιγραφή νεαρής κοπέλας από Τραπεζούντα) κόκκινο ποτάμι, επεισόδιο 3.
Ο θάνατος των Ποντίων ήταν βασανιστικός.
Περπατούσαν αργά-αργά ώρες ή και μέρες ατελείωτες καθοδηγούμενοι από Τούρκους μετά από διαταγές του Μουσταφά Κεμάλ (Τούρκος στρατιωτικός,ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας- υπεύθυνος για τον αφανισμό των Ελλήνων χριστιανών και των Αρμενίων).Η δίψα και η πείνα κυριαρχούσε τις ξενιτεμένες ψυχές.Η μάνα έχανε το παιδί , ο άνδρας την γυναίκα. Οικογένειες διαλύονταν και χωρίζονταν. Τραυματισμένοι άνθρωποι υπέφεραν.
Δεν τους έδιναν φαγητό,δεν τους έδιναν νερό.
Τους απειλούσαν,τους σκότωναν ,τους έγδυναν και τους έκλεβαν.Για να τους θάψουν..ούτε λόγος!Δεν τους υπολόγιζαν ούτε λεπτό!Τους φέρονταν χειρότερα κι από τα ζώα!Οι γυναίκες έκλειναν το στόμα των παιδιών τους για να μην ακουστεί το κλάμα και τους καταλάβουν οι Τούρκοι.Δεν έπρεπε να προδοθουν.Δυστυχώς,με αυτόν τον τρόπο πολλές φορές έπνιγαν τα παιδιά τους με τα ίδια τους τα χέρια.
«Μας πήραν με την βία(Οι Τούρκοι).Τις νέες γυναίκες και τους άνδρες τους στρατεύσιμους.Τις γριές και τους γέρους τους άφησαν.Δεν ξέρω τι απέγιναν.Είχα τον γιό μου..επάνω στην πλάτη μου. Όλη την μέρα περπατούσαμε, νηστικοί, διψασμένοι..η την νύχτα ξαπωστάσαμε.Σαν κοιμηθήκανε ,κάναμε σιγά και φύγαμε,καμία εικοσαριά γυναίκες και άνδρες και έξι παιδιά.Μας καταλάβανε.Μας πήραν στο κατόπι, πυροβολούσανε, τρείς έπεσαν.Ο άνδρας μου,που κρατούσε το κορίτσι από το χέρι..έπεσε…τον έχασα!Άραπαξα το κορίτσι κι άρχισα να τρέχω.Ο γιός μου δεμένος στην πλάτη ,βρεθήκαμε σε μια πηγή. Σωριαστήκαμε.Κάνω να κατεβάσω τον γιό μου από την πλάτη, γεμίσανε τα χέρια μου αίματα..μια σφαίρα τον είχε χτυπήσει στην πλάτη.Όλη την νύχτα κουβάλαγα το παιδί μου νεκρό…»(περιγραφή νέας γυναίκας από Τραπεζούντα). Κόκκινο ποτάμι- επεισόδιο 9.
Οι Τούρκοι στρατιώτες εκτελώντας το καθήκον τους δεν σήκωναν κεφάλι και έπρατταν κάθε διαταγή του Κεμάλ,σαν Θεό τον είχαν ή “σωτήρα”,όπως τον αποκαλούσαν οι ακόλουθοί του. Δίχως καμία ενοχή και ενσυναίσθηση δεν σταματούσαν να βασανίζουν και να βρίσκουν συνεχώς τρόπους να ταλαιπωρούν και να βασανίζουν βάναυσα τα θύματά τους. Δεν τους σταματούσε τίποτα. Ήταν ικανοί για τα πάντα. Δεν έδειχναν έλεος στο ανθρώπινο είδος,σαν να ήταν φτιαγμένοι από πέτρα,από σίδερο,από κάτι άψυχο. Η συμπεριφορά τους πλέον ήταν τόσο “μηχανική” που με υπερβολική άνεση κι χωρίς δεύτερη σκέψη , σκότωναν εν ψυχρώ ακόμη και τους ίδιους τους συμπατριώτες, εάν είχαν υποψίες (ή εάν όντως συνέβαινε πράξη)ότι κάποιος βοήθησε τους Έλληνες με οποιονδήποτε τρόπο(να τους έδωσε λίγο φαγητό,νερό ή να τους ελευθέρωσε). Σύμφωνα με τον λαό του Κεμάλ,οποίος έκανε κάτι τέτοιο ήταν προδότης και άπιστος.Πόσος πόνος;
Πολλές γυναίκες που είχαν την “τύχη” να σωθούν και να ζήσουν την υπόλοιπη τους ζωή στην Ελλάδα ,είχαν βιαστεί από Τούρκους και έμειναν έγκυες ,με αποτέλεσμα πολλές από αυτές να μπορέσουν να κρατήσουν τα παιδιά τους και να τα μεγαλώσουν στην Ελλάδα- σαν Έλληνες. Παιδιά βιολογικά “μιγάδες” από Τούρκο παΤΕΡΑ(ς) και Ελληνίδα Μητέρα, μεγάλωναν και ζούσαν για όλη τους την ζωή σαν Έλληνες,με την ιστορία να τους “κουβαλάει” μια γενοκτονία και ένα λογικό μίσος για τον Τουρκικό λαό ενώ στην πραγματικότητα,το αίμα τους ήταν και Τουρκικό-αυτό που μισούσαν. Πόσο πολύ πονάει να μισείς και να φοβάσαι για όλη σου την ζωή,αυτό που πραγματικά είσαι;
Παρόλα αυτά τα φρικιαστικά γεγονότα, παρόλο που χάθηκαν 353.000 ψυχές και παρόλο τον πόνο των ανθρώπων που σώθηκαν και παλεύουν καθημερινά με τις αναμνήσεις σαν κακό εφιάλτη αλλά και την νοσταλγία για τον τόπο και τους συνανθρώπους τους… δεν έχασαν στιγμή την ελπίδα και την περηφάνεια τους. Γι’αυτό “Πόντιος κι με ένα μόνο μάτι”.
Ακόμη κι με ένα μάτι,δεν θα άλλαζα ποτέ την ιστορία που κουβαλάει το όνομα μου. Δεν θα απαρνιόμουν ποτέ την καταγωγή και τις ρίζες μου και είμαι περιφανή για αυτές.
Αφιερωμένο σε κάθε ψυχή που έχει περάσει μια ”Ποντιακή Οδύσσεια”… Τεμέτερον ράτσα εξέρει! Πόντος εν άστρον φωτεινόν!
Βιβλιογραφικές αναφορές:
https://images.app.goo.gl/eJQsuzNo7CcDufPW
,
Ο Αρθρογράφος
