Ο ΘΥΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ
Όταν σας έρχεται η λέξη θυμός ποια είναι η ποιά φράση ,εικόνα, η πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό σας; εμένα μου έρχεται αυτός ο χαρακτήρας απο την ταινία Χαρά, ένας κουστουμαρισμένος, κόκκινος χαρακτήρας, με πολύ αυστηρό ύφος, που είναι έτοιμος να εκραγεί ανα πάσα στιγμή, όπως ακριβώς κάνει ένα ηφαίστειο ,ο οποίος σαν σπίρτο είναι έτοιμος να κάψει τα πάντα και τους πάντες στο πέρασμα του χωρίς να μπορεί να σταματήσει ολο αυτόν τον μεγάλο θυμό που νιώθει μέσα του και τον εκνευρίζει απίστευτα και δεν μπορεί να βρεί το λιμάνι του και να μπορέσει και αυτός να ηρεμήσει
Όμως αλήθεια, τι προκάλεσε αυτό το συναίσθημα ,μήπως αυτή η έκρηξη, κρύβει και αλλά πράγματα ,κρυμμένα απο πίσω του που δεν μπόρεσαν να βγούν στην επιφάνεια και βγήκαν την πιο ακατάλληλη στιγμή και ξέσπασαν σε ανθρώπους, γιατί ήταν συναισθήματα που είχαν συνηθίσει να είναι κρυμμένα βαθιά μέσα τους και δεν εκφράστηκαν η δεν υπήρχε η καλύτερη διαχείριση τους την τότε δεδομένη στιγμή και άφησαν πίσω τους ένα πλήγωμα στην καρδιά τους και αυτό το πλήγωμα, έγινε μη διαχειρίσιμο, αν και έριξε κάτω όλους τους διακόπτες των συναισθημάτων και μετατράπηκε σε άρνηση, μη αποδοχή και αργότερα σε θυμό.
Γιατί, ας μη λέμε ψέματα ,κανένας δεν γεννιέται θυμωμένος ,απο πίσω υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα, που δεν ξέρουμε ,μια κλειστή πόρτα ,μια ιστορία που δεν ακούστηκε ποτέ, που δεν βρήκε την φωνή, που ήθελε να ακουστεί ,που ίσως βρέθηκε σε ευάλωτη κατάσταση και θέλησε να εκφράσει αυτά που τον προβληματίζανε, ήθελε να ανοιχτεί αλλά δεν βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο για να το κάνει αυτό και έκτισε ένα μεγάλο τοίχος για να μην νιώσει πότε έτσι, προέβαλε ένα αυστηρό πρόσωπο προς τα έξω για να μην βρεθεί σε αυτή την κατάσταση ποτέ ξανά αλλά έτσι καταπόνησε πολύ τον εαυτό του και παραπάνω απο όσο πίστευε, γιατί κατά βάθος είχε την ανάγκη για κατανόηση.
Όπως φυσικά και όλοι μας, όλοι οι άνθρωποι, όσο σκληροί και να το παίζουμε μέσα μας βαθιά διψάμε για αποδοχή και κατανόηση απο τους άλλους, γιατί όλοι κάτι νιώθουμε, όλοι μέσα μας έχουμε ένα μικρό παιδί στην ψυχή μας και αυτό το παιδί έχει ανάγκες που πρέπει να καλύψει μέσα του και όταν δεν καλύπτονται υπάρχει μια «πληγούλα», ένας μικρός πόνος, για αυτά που δεν έγιναν και όπως ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να ελέγξει το θυμό του ,ξεσπάσει στους άλλους ,φωνάζει, κλαίει ,έχει ξεσπάσματα γιατί έχει ανάγκη να το ακούσουν αλλιώς κλείνεται πολύ μέσα του και μετά δεν εμπιστεύεται κανέναν και ειναι φοβισμένο, όταν πάνε να το αγγίξουν και θυμώνει γιατί φοβάται να νιώσει ότι θα τον πονέσουν και πονάει τους άλλους σαν ένα μικρό πληγωμένο παιδί που ίσως θα ήθελε να το ακούσουν, ίσως ήθελε μια αγκαλιά και κάποιον να του πει ότι όλα θα πάνε καλά
Γι’αυτό, άμα δείτε ποτέ, ένα θυμωμένο άνθρωπο, σκεφτείτε, ότι μέσα του έχει πολύ πόνο, που δεν ήξερε πως να εκφραστεί και έγινε θυμός, ίσως αυτός ο άνθρωπος είναι σαν ένα φοβισμένο παιδί, που αμύνεται και που θέλει πολύ αγάπη για να ανοιχτεί και να αφεθεί ξανά στους ανθρώπους ξανά, ίσως και μια αγκαλιά να τον βοηθούσε να απαλύνει ολο αυτό το αίσθημα που νιώθει μέσα του να το μαλακώσει.
Ο Αρθρογράφος
