«Ζήλια: Μια πυξίδα για τη ζωή»
Ως φοιτητής στο πανεπιστήμιο, ήμουνα χαμένος και αβέβαιος για τη θέση μου στον κόσμο. Αναζητούσα κάποιο νόημα ή σκοπό στη ζωή μου, και συχνά ένιωθα ζήλια για εκείνους που φαινόταν ότι έχουνε βρει αυτό το νόημα. Δεν αισθανόμουνα ποτέ ζήλια για τους συμφοιτητές μου που πήγαιναν καλά στα μαθήματα τους, αλλά έβρισκα τον εαυτό μου να ζηλεύω ανθρώπους με έντονη δημιουργική ευφυΐα που έφτιαχναν ιστορίες είτε φανταστικές είτε αληθινές. Λόγω του ότι σπούδαζα Φυσική έλεγα στον εαυτό μου ότι τέτοιοι άνθρωποι δεν προσφέρουν κάτι τόσο σημαντικό στην κοινωνία όσο προσφέρει ένας Φυσικός ή ένας άνθρωπος που ασχολείται με τις Θετικές Επιστήμες.
Μόνο όταν έπεσα πάνω στα έργα του Νίτσε κατανόησα πλήρως τη φύση του φθόνου μου. Η επαναστατική φιλοσοφία του, μου αποκάλυψε ότι η ζήλια δεν είναι μόνο να εποφθαλμιάς αυτό που οι άλλοι έχουν, αλλά μάλλον μια λαχτάρα για κάτι που υπάρχει μέσα σου, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, κάτι που θα μπορούσε να δώσει νόημα και στόχο στη ζωή σου.
Ο Νίτσε πίστευε ότι οι άνθρωποι που κυβερνάνε διαμορφώνουν τις αντιλήψεις μας για το καλό και το κακό, κάνοντας τους φτωχούς και αδύναμους να προσπαθούν να τιμωρήσουν τους κυβερνόντες τους, μέσω της ενοχής και της ντροπής. Υποστήριξε ότι ο Χριστιανισμός αναδύθηκε από αυτή τη νοοτροπία, καθώς στόχευε να κάνει τους ισχυρούς να αισθάνονται τύψεις για τα πλεονεκτήματά τους. Μας δίδαξε επίσης ότι πρέπει να αποφύγουμε να υποτιμάμε τις επιθυμίες μας και στόχους που δεν μπορούμε να πετύχουμε. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις δυστυχίες μας και να αντισταθούμε στον πειρασμό να αγνοήσουμε τα κενά που νιώθουμε, μόνο και μόνο για να μη χάσουμε τη βολή μας.
Μέσω του Νίτσε, ήρθα αντιμέτωπος με τη ζήλια που με είχε στοιχειώσει για καιρό και άρχισα να τον χρησιμοποιώ ως καταλύτη για αλλαγή. Συνειδητοποίησα ότι μέσα μου υπήρχε ένα πάθος για δημιουργική έκφραση, και με αποφασιστικότητα ξεκίνησα να το επιδιώκω. Μου έδειξε ότι όλοι έχουμε τη δύναμη να χαράξουμε τους δικούς μας δρόμους, ανεξάρτητα από την προέλευση ή τις ιδιαιτερότητες μας.
Η ζήλια μπορεί να είναι ένα τρομερό συναίσθημα, αλλά όταν το αντιμετωπίζουμε άμεσα και κατανοούμε τις ρίζες του, μπορούμε να την αξιοποιήσουμε για να προωθήσουμε την ανάπτυξη και τη βελτίωση μας. Η προσωπική μου εμπειρία αυτό μου έδειξε. Η φιλοσοφία του Νίτσε μας ωθεί να αντιμετωπίσουμε τον φθόνο μας και να τον χρησιμοποιήσουμε ως κινητήρια δύναμη για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.
Με τον Νίτσε έμαθα να κατανοώ τη φύση της ζήλιας και να τη χρησιμοποιώ ως καταλύτη για την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Ο καθένας μας έχει τη δύναμη να χαράξει το δικό του δρόμο στη ζωή, ανεξάρτητα από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει. Ο φθόνος μπορεί να είναι ένα βαρύ και άσχημο συναίσθημα, αλλά με τη σωστή προσέγγιση, μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε για την προσωπική μας ανάπτυξη και εξέλιξη.
Πηγή:
Νίτσε, Φ. (1887). Γενεαλογία της Ηθικής
Ο Αρθρογράφος
