ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ
Θα περάσουν τα χρόνια, θα τρέξουν σαν γοργό νερό που ρέει, θα φύγουν και δεν θα ξανά έρθουν. Αναπολώντας, όμως, εκείνα τα χρόνια τι κερδίσαμε; Τι χάσαμε; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά; Ο κάθε άνθρωπος σε αυτή την ζωή όσα υλικά αγαθά κι αν έχει, όσα κι αν έχει καταφέρει, όσα χρήματα και φήμη αν αποκτήσει ένα είναι αυτό που πρέπει να τον νοιάζει: η αγάπη. Η αγάπη, η βαθιά, η αγνή, η ανιδιοτελής. Η αγάπη εκείνη που βρίσκεις στον άνθρωπο που σου δίνει επειδή αγαπάει ολόκληρο το είναι σου, ολόκληρη την προσωπικότητα και την ιδιοσυγκρασία του. Η αγάπη, η οποία δεν περιέχει εγωισμό, κόντρες και συμφέροντα. Υπάρχει όμως αυτή η αγαπη; Θα βρούμε ποτέ έναν τέτοιο άνθρωπο που να μπορεί και να θέλει να μας αγαπήσει έτσι; Υπάρχει αλλά είναι καλά κρυμμένη κάτω από ανθρώπους που δεν περίμενες ότι θα μπορούσες μέσα στην αγκαλιά τους να βρεις το καταφύγιο σου, να βρεις ένα ασφαλές μέρος που σαν πληγωμένο σπουργίτι θα γύρεις εκεί μέσα και θα επουλώσεις κάθε τραύμα σου, ένα μέρος στο οποίο δεν θα νιώθεις φόβο και ανασφάλεια. Βλέπετε, καμία φορά ο σωστός άνθρωπος είναι μπροστά μας και εμείς δεν το καταλαβαίνουμε ή απλώς δεν θελουμε να το δούμε. Αν κοιτάξετε γύρω σας θα τον δείτε, μένει σε μια γωνία και υπομένει και κυρίως επιμένει, είναι οι άνθρωποι εκείνοι που θα σας βάλουν πάνω από τα δικά τους προβλήματα και έννοιες, είναι οι άνθρωποι εκείνοι που θα σας μάθουν να αγαπάτε, είναι εκείνοι που με τον δικό τους μοναδικό τρόπο πάντα μας κάνουν χαρούμενους και εκείνοι που ξέρουν μόνο με μια ματιά ποτέ είναι η κατάλληλη στιγμή για να ανοίξουν τις πόρτες της αγκαλιάς τους και να σε σφίξουν μέσα, να σε σφίξουν τόσο δυνατά ώστε να σταματήσεις να αναπνέεις και να ξεχάσεις κάθε τι που πριν λίγο έσβηνε την χαρά του προσώπου σου. Οι άνθρωποι που αγαπούν και αγαπιούνται τόσο βαθιά είναι ολιγαρκείς, τους φτάνει μονο ένα χαμόγελο για να γίνουν οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στην μίζερη τούτη γη. Η αγάπη δεν έχει χώρο για εγωισμούς και πείσματα, όταν αγαπάς κάποιον κάνεις τα πάντα χωρίς να σε νοιάζουν οι συνέπειες. Υπάρχουν διάφοροι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμοι , όλοι εκεί έξω όμως έχουν κατά ένα τρόπο το άλλο τους μισό. Το κισμέτ τους, το πεπρωμένο τους. Όλοι εκεί έξω βρισκουν εκείνο τον άνθρωπο που κουμπώνουν στην αγκαλιά του καλύτερα από οποιοδήποτε άλλου. Αν βρεις ποτέ αυτή την αγκαλιά, μείνε μέσα της και μην προσπαθήσεις να φύγεις. Αν βρεις την αγκαλιά εκείνη η οποία μυρίζει σαν το σπίτι σου, μείνε και μην φύγεις ποτέ.
Ο Αρθρογράφος
