«ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ»
Στην εποχή μας, ένας αυξανόμενος αριθμός ατόμων παλεύουν με μια βαθιά αίσθηση μοναξιάς. Φαίνεται ειρωνικό, ότι σε έναν κόσμο γεμάτο τεχνολογικά θαύματα που έχουν σχεδιαστεί για να μας συνδέουν, βρισκόμαστε όλο και πιο απομονωμένοι. Η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από smartphones, φορητούς υπολογιστές και τηλεοράσεις, προσφέροντάς μας μια ολόκληρη σφαίρα πληροφοριών και ψυχαγωγίας. Είναι απίστευτα εύκολο να παγιδευτείς σε αυτές τις σαγηνευτικές συσκευές, χάνοντας την αίσθηση του χρόνου. Σκοντάφτουμε σε θέματα που αιχμαλωτίζουν το ενδιαφέρον μας και πριν το συνειδητοποιήσουμε, έχουμε περάσει ώρες βυθισμένοι στα κοινωνικά μέσα ή απορροφημένοι σε χιλιάδες βίντεο.
Στα προηγούμενα χρόνια, χωρίς αυτές τις σύγχρονες κατασκευές, οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν και συμμετείχαν σε συζητήσεις επικεντρωμένες γύρω από κοινά ενδιαφέροντα. Είχαμε κοινά θέματα που μας ένωναν, σφυρηλατώντας μια αίσθηση συντροφικότητας. Δυστυχώς, στον σημερινό κόσμο, οι συζητήσεις μας έχουν κατακερματιστεί. Κάθε ένας από εμάς κατοικεί μέσα στη δική του μικρή σφαίρα, προσηλωμένοι στα ατομικά μας ενδιαφέροντα και στις εξειδικευμένες κοινότητες μας. Αναμφισβήτητα, η ανακάλυψη ομοϊδεατών έχει τη γοητεία της, αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε το τίμημα που πληρώνουμε για αυτή την αποκλειστικότητα – έλλειψη ευρύτερων συνομιλιών και έλλειψη διαφορετικών προοπτικών.
Και έτσι, το πέπλο της μοναξιάς απλώνεται. Καθώς παραμένουμε κολλημένοι στις οθόνες μας, οι αλληλεπιδράσεις πρόσωπο με πρόσωπο μειώνονται. Αποτυγχάνουμε να καλλιεργήσουμε αυτές τις βαθιές σχέσεις με τους άλλους, γιατί οι εικονικές ανθρώπινες σχέσεις, αν και βολικές, δεν έχουν το βάθος και την αυθεντικότητα που βρίσκονται στις πραγματικές. Γίνεται ένα επίπονο έργο να κατανοήσουμε πραγματικά τα συναισθήματα και τις προθέσεις κάποιου όταν επικοινωνούμε μέσα από τα κρύα όρια μιας οθόνης. Κατά συνέπεια, παρά τον τεράστιο όγκο πληροφοριών και το πλήθος των ατόμων που είναι προσβάσιμα σε εμάς, παραμένουμε με μια έντονη αίσθηση μοναξιάς.
Η μοναξιά δεν είναι απλώς ένα εφήμερο συναίσθημα. Επιβαρύνει την ψυχική μας ευεξία. Όταν η μοναξιά γίνεται χρόνια, το άγχος, η κατάθλιψη και άλλα βάσανα μπορεί να εμφανιστούν με αυξημένη συχνότητα. Χρειαζόμαστε ένα δίκτυο υποστήριξης, αποτελούμενο από φίλους και οικογένεια, για να μας ενισχύσει σε δύσκολες στιγμές.
Αλλά ας μην αποθαρρυνόμαστε, γιατί η τεχνολογία μπορεί να μας βοηθήσει. Έχει την ικανότητα να σφυρηλατεί σχέσεις με ανθρώπους που προέρχονται από κάθε γωνιά του πλανήτη και να μας καθοδηγήσει προς κοινότητες που μοιράζονται τα ενδιαφέροντα μας. Το κλειδί βρίσκεται στην επίτευξη μιας λεπτής ισορροπίας. Πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο για αλληλεπιδράσεις πρόσωπο με πρόσωπο, να αγαπάμε τις στιγμές που περνάμε με τους αγαπημένους μας και να συμμετέχουμε σε δραστηριότητες που προωθούν τις σχέσεις στην πραγματική ζωή.
Ας δεσμευτούμε, λοιπόν, να παραμερίζουμε περιστασιακά τις οθόνες μας και να στρέφουμε την προσοχή μας στα άτομα που στέκονται ακριβώς μπροστά μας. Ας καταβάλουμε προσπάθεια για να καλλιεργήσουμε αυτές τις σχέσεις. Επιτυγχάνοντας αυτή την ισορροπία, θα μειώσουμε την επιδημία της μοναξιάς, πετυχαίνοντας μια πιο ουσιαστική ζωή.
Πηγές:
Carr, N.G. (2010).The Shallows: What the Internet Is Doing to Our Brains.
Ο Αρθρογράφος
