ΒΑΡΕΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Η ΒΑΡΕΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ
Γράφει ο PinkHunter
Ένας μεγάλος αριθμός παιδιών, ειδικά ηλικίας έως 12 ετών, απέχει πολύ από το να διαβάσει ένα βιβλίο. Ακούγεται κουραστικό κι επίπονο. Τα παιδιά το παρομοιάζουν με σχολική εργασία ή κάτι ανάλογο, γιατί όμως να συμβαίνει αυτό;
Αρχικά, πρέπει να τονιστεί το γεγονός ότι τα παιδιά έχουν εκλάβει το διάβασμα ή την εξερεύνηση ενός βιβλίου είτε μυθιστορηματικού είτε επιστημονικού είδους ως το ίδιο κι το αυτό με την μελέτη των σχολικών εχγειριδίων. Έχει ταυτιστεί το γεγονός εκτέλεσης μιας άσκησης μαθηματικών με την ανάγνωση ενός άρθρου σε ένα περιοδικό ζωολογίας, ακόμη και σε ιστότοπο.
Παρομοίως, η ανάγνωση κειμένων απαντάται σε μια εικόνα ενός μαθητή «φυτού», άρα ταυτόχρονα έξω από τα πλαίσια της «κουλ κοινότητας» του σχολείου. Δεν αρμόζει σ’έναν μαθητή που θέλει να είναι σαν τα υπόλοιπα παιδιά να μελετά και να ερευνά τόσο πολύ· αν και αυτό παρατηρείται σε μεγαλύτερες ηλικίες. Στις μικρότερες όμως, θα προτιμηθεί η εξάντληση της ενέργειας των παιδιών σε κάποιου είδους ηλεκτρονικό μέσο κι όχι στο χαρτί ή στην σωματική άσκηση.
Ωστόσο, το γεγονός της αποτυχίας των παιδιών να αντιληφθούν την αξία του βιβλίου δεν έγκειται μόνο στην ευθύνη των ίδιων, ως ανήλικα παιδιά. Υπάρχει και η πλευρά των καθηγητών και γονέων που είτε «απουσιάζουν» είτε σφάλλουν στην ομαλή διάδοση του τι εστί πραγματικά βιβλίο. Αν ανατρέξει κανείς στο πως συμπεριφέρονται τα παιδιά, μπορεί πολύ εύκολα να δει την προσπάθεια ένταξης σ’ένα «αποδεκτό κοινωνικά πλαίσιο» στο σχολικό χώρο και την αδιάκοπη επιθυμία μίμησης των άλλων. Εφ’όσον λοιπόν, υπάρχουν αυτά τα δύο στοιχεία, ας εκμεταλλευτεί η δοθείσα ευκαιρία να αντικρουστεί αυτή η ζημιογόνος κατάσταση από τους μεγαλύτερους γονείς και δασκάλους, όχι για κάτι το τέλειο και στον απόλυτο βαθμό, αλλά για κάτι το οποίο όντως μπορούν να επιτεύξουν.
Μπορεί να θεωρηθεί μακράν επιθυμητό το συλλογικό διάβασμα μυθιστορημάτων, επιστημονικών άρθρων, ερευνών στο σχολικό χώρο κατά την διάρκεια του μαθήματος με την επίβλεψη του καθηγητή. Για παράδειγμα, με παρόμοιο τρόπο λειτουργούν τα «κλαμπ βιβλίου» στο εξωτερικό και κερδίζουν το ενδιαφέρον χιλιάδων αναγνωστών που έχουν σαν κοινή βάση ένα βιβλίο και εξιστορούν τον δικό τους τρόπο αντίληψής για το βιβλίο ή την άποψή τους. Η όψη του βιβλίου σαν μία θύρα της φαντασίας, σ’έναν άλλο κόσμο- διάσταση, αφήνει κατάπληκτους τους αναγνώστες όταν νιώθουν ότι βρίσκονται ελεύθεροι σ’ένα άλλο σύμπαν. Αντίστοιχα με τα άρθρα της επιστήμης, ο άνθρωπος βυθίζεται στην μαγεία της γης και του πλούτου της ποικιλομορφίας της.
Όλα αυτά επιτυγχάνονται χάρη στην κατανόηση της αξίας του βιβλίου. Άλλωστε, το βιβλίο δεν είναι μέρος της τέχνης; Πρέπει να πάψει η παρουσίαση της ανάγνωσης να καθρεπτίζει το «ανεπιθύμητο μέρος» του σχολείου. Με αυτόν τον τρόπο θα ευοδωθεί η εικόνα που κατέχει ο μαθητής χάρη στην διάσπαση του ζεύγους: σχολική εργασία – ανάγνωση. Είναι μείζονος σημασίας να ενστερινστούν τα παιδιά όλο αυτό. Ένα ακόμη παράδειγμα αποτελεί η τριτοβάθμια εκπαίδευση, στην οποία καλούνται οι φοιτητές να ερευνήσουν, να μελετήσουν, να δουν βιβλία, εγχειρίδια, μελέτες και κείμενα, άσχετα με το εάν αποτελεί και στόχο για την επιτυχία τους στο πανεπιστημιακό ίδρυμα. Οι βαθμίδες εκπαίδευσης αποτελούν βεβαίως πηγή πρώτων βασικών γνώσεων, αλλά δεν είναι καλό να καθίστανται εμπόδιο στην γενικότερη επάφη με την γνώση αλλά και διασκέδαση του γραπτού λόγου εξαιτίας ενός καταπιεστικού προγράμματος εκπαίδευσης. Έτσι λοιπόν, ας εφιστάται η προσοχή των διδασκόντων, κηδεμόνων αλλά γενικά κι όλων των ανθρώπων στο ότι τα βιβλία είναι αποθήκες πληροφοριών, γέφυρες μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, πηγάδια γνώσεων, συνδέσεις μ’όλο τον κόσμο και πάνω απ’όλα φίλοι και παρηγοριά των παιδιών.
Ο Αρθρογράφος
