ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ
Γράφει ο PinkHunter
Ένα πρωί, μόλις είχε σταθεροποιηθεί ο ήλιος στον ουρανό, χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν η καθηγήτρια των αρχαίων.
- Βγήκαν οι σχολές!
Απροετοίμαστος, ενθουσιασμένος, φοβισμένος έκλεισα το τηλέφωνο, με αγωνία να δω και εγώ με την σειρά μου το αποτέλεσμα των προσπαθειών μου από τις πανελλαδικές αν κατάφερε να με τοποθετήσει σε κάποια σχολή. Ναι, είχα καταφέρει να περάσω στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών!
Σιγά σιγά, τελείωνε και ο Αύγουστος, ο εαυτός μου έλεγε πως πρέπει να υιοθετήσω μια συμπεριφορά πανεπιστημιακή, πως πρέπει να λειτουργώ πλέον ως φοιτητής, ως λόγιος. Η αλήθεια όμως είναι ότι όλο αυτό το «πρέπει» με άγχωνε πιο πολύ. Η ιδέα που είχε χτιστεί στο κεφάλι, όχι μόνο εμού αλλά και πολλών άλλων συμμαθητών, ότι το πανεπιστήμιο είναι κάτι το τερατώδες, απαιτητικό στο μέγιστο βαθμό και εξουθενωτικό ήταν όντως αληθινή;
Είναι συχνό φαινόμενο η παραπληροφόρηση. Ωστόσο, ας μη λησμονηθεί το γεγονός ότι ως νέοι πολλές φορές μεγαλοποιούμε καταστάσεις και συνθήκες. Αυτό συμβαίνει, διότι υπάρχει απόσταση από τα ισχύοντα και επικρατούντα πράγματα καθώς και ο συνήθης φόβος του άγνωστου. Πάντα όμως, η διάθεση για εξερεύνηση, η ευγενής περιέργια και ο νεανικός αυθορμητισμός θα υπερισχύει.
Αυτό μας παραπέμπει άμεσα στην κοινότυπη έκφραση: «Το αίμα μας βράζει». Το κυνήγι της περιπέτειας, η ασταμάτητη ενέργεια΄ αυτά μας κάνουν νέους, με όρεξη.
Παρ’όλα αυτά, ας μην παραμεριστούν κι οι άλλοι δρόμοι της ζωής που επιλέγουν κάποιοι νέοι. Στα σχολικά μας χρόνια ήταν συχνός ο εκθειασμός του γεγονότος κάποιος να περάσει σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα, περιφρονώντας τις άλλες μορφές εργασίας. Ο πρωτογενής τομέας, η άμεση εργασία απαντώνται συχνά στα ελληνικά δρώμενα. Αυτό δεν σημαίνει επουδενί πως αυτά τα άτομα που το επιλέγουν, αν και διακρίνονται και περιπτώσεις ανάγκης που καταναγκάζουν τους νέους να ακουλουθήσουν τέτοιους δρόμους, είναι κατώτερης φύσης ή απαίδευτα.
Είναι άξιο να μιλάει κανείς για την παιδεία, η οποία ξεκινάει από το σπίτι και συνεχίζεται στο σχολείο κατά τα υποχρεωτικά χρόνια και αποτελεί μείζον θέμα για την ζωή. Με αυτήν διαμορφώνονται προσωπικότητες οι οποίες αύριο μεθαύριο πλουτίζουν την ανθρωπότητα όχι μόνο με τις ανακαλύψεις, έρευνες και θεωρήσεις τους αλλά και με την εξαιρετική συμπεριφορά τους. Στην ζυγαριά ας μην τοποθετούμε μόνο τις γνώσεις ως κριτήριο ενός ανθρώπου. Σχεδόν όλοι μας έχουμε έρθει σε επαφή με ανθρώπους που ασχολούνται με τα αγροτικά πράγματα ή με ποικίλες εργασίες και έχουμε παρατηρήσει πως το κουράγιο, οι αντοχές και η ποιότητα αυτών των ανθρώπων είναι αξιοσημείωτα! Επιπροσθέτως, ας τοποθετήσουμε ένα ακόμη ερώτημα. Είναι καλύτερο ένας άνθρωπος με γνώσεις και επιτεύγματα στα γράμματα αλλά με αυθάδη συμπεριφορά και αναισθησία ή ένας «απλός» αγρότης με εγκάρδια διάθεση και όρεξη για ζωή;
Με λίγα λόγια, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με όλους για την παρακολούθηση μαθημάτων σε πανεπιστημιακό κι ακαδημαικό επίπεδο. Αυτό όχι μόνο δεν τους καθιστά κατώτερους, αλλά δείχνει την εικόνα του ανθρώπου που χαίρεται ή δουλεύει με ό,τι του δίνει η ζωή.
Ο Αρθρογράφος
