ΕΡΩΤΑΣ: ΟΛΑ Η ΤΙΠΟΤΑ
Μας γράφει η Μαρία-Στέλλα Τσάτση
Ξύπνησα και ένιωθα το σώμα μου κρύο, στεγνό, άδειο, όπως είναι οι παλιές κούκλες που παίζανε παλιά οι μανάδες μας, φτιαγμένες από κουρέλια. Κρύωνα, δεν ήξερα γιατί; Είχα αδειάσει μέσα μου, είχα ένα κενό. Ήθελα να φωνάξω, να κλάψω. Μόνο που συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν εγώ άλλα μια άλλη. Εγώ ήμουν απλός θεατής. Επικρατούσε μονάχα πόνος, ήθελα να ξεπεράσω όλο αυτό το “ασήκωτο βάρος”, δεν τα κατάφερα, είμαι αδύναμο άτομο, το αντίθετο από ότι πίστευα. Η ευτυχία μου διακόπηκε. Αυτό που καταβάθος όλοι ονειρευόμαστε από μικροί, είναι να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε πολύ και ολοκληρωτικά. Πίστεψα, ονειρεύτηκα, αγάπησα, έπεσα, σηκώθηκα, άλλα δεν αγαπήθηκα πραγματικά και όπως ήθελα, ίσως και ναι. Όταν αγαπάμε, με όλη την δύναμη της ψυχής μας, όταν κάνουμε όνειρα, όταν γεμίζουμε από χρώματα και τραγούδια, όταν αυτό το “ένα” άτομο, μας δίνει δύναμη, χαρά, ελπίδα, όταν γίνεται η όαση στην έρημο μας και μας κάνει να δούμε την ζωή διαφορετικά. Όταν με ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα ή λέξη του άλλου, νιώθουμε την ζωή μας να ανθίζει, ξαναγεννιόμαστε και ο ήλιος ζεσταίνει όχι μόνο το δέρμα μας, μα φτάνει βαθιά ως τα άδυτα της ψυχής μας. Αξίζει αυτό το παράφορο, το αληθινό, το τρελό να το ζήσουμε και ας πονέσουμε αργότερα; Και ας “τσούξει” η πληγή; Αρκεί που το νιώσαμε μια φορά και μόνο. Λένε ότι στην ζωή του μια φορά, κάποιος αγαπά πραγματικά και με όλο του το “είναι”. Πόσοι από εμάς είμαστε τόσο τυχεροί, ώστε να συναντήσουμε την αδελφή ψυχή μας και να μείνουμε μαζί ως το τέλος; Και αν βρούμε το άλλο μας μισό, πόσοι από εμάς, είμαστε ικανοί να το κρατήσουμε; Αλληλοκατανόηση, αληλόυποχωρήσεις και αγάπη, λέγεται ότι είναι τα μυστικά της παλιάς γενιάς που κρατούσαν δεμένα τα ζευγάρια. Κατά πόσο σήμερα μπορούμε να κάνουμε πίσω; Και αν δεν κρατήσει; Ένα ερώτημα, που δεν έχει απάντηση. Ας τολμήσουμε, ας ρισκάρουμε, ας ερωτευτούμε, ας το ζήσουμε, με κάθε κύτταρο του κορμιού μας, κάθε δύναμη της ψυχής μας, ας πιούμε την κάθε σταγόνα, μέχρι το τέλος και ας γευτούμε κάθε στιγμή και κάθε λεπτό, χωρίς να σκεφτόμαστε την έκβαση της ιστορίας. Γιατί χάνουμε τις στιγμές και οι στιγμές είναι μοναδικές. Άλλωστε σκοπός μας είναι το ταξίδι, όχι ο προορισμός. Κάθε διαδρομή, μας προσφέρει περιπέτειες, εμπειρίες και μαθήματα. Άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε όχι, σημασία έχει τι αποκομίσαμε και τι φυλάξαμε. Το αντίο, ο θυμός, η οργή, ίσως έρθει σαν μια δόση απογοήτευσης και απώλειας και μετά τι; Όποιο και αν είναι τελικά το τέλος αυτού του δρόμου, σίγουρα δεν πρέπει να μετανιώνουμε, γιατί οι επιλογές είναι δικές μας. Όλα είναι μέσα στην ζωή. Δεν πρέπει να αφήνουμε τα αρνητικά συναισθήματα, να μας κατακλύζουν. Διότι σε κάθε αρχή υπάρχει και ένα τέλος. Όλα είναι ένας τεράστιος κύκλος. Οι γενναίοι άνθρωποι αγαπούν αληθινά, μα και οι δυνατοί είναι αυτοί που μπορούν να πουν “αντίο”. Τα όνειρα; Τι γίνεται με τα όνειρα; Μένουν κλειδωμένα σε ένα μπαούλο γεμάτο αναμνήσεις; Μπορεί άλλα είναι οι “δικές” σας αναμνήσεις και κανείς ποτέ δεν θα στις πάρει, ούτε θα τις κλέψει. Αναμνήσεις γλυκές μα και πικρές, γιατί αυτό το πικρόγλυκο είναι που νοστιμεύει την ζωή μας, την κάνει ζωντανή και της δίνει νόημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να “γκριζάρει” τον ουρανό μας ή να στοιχειώσει την ζωή μας. Ίσα ίσα πρέπει να νιώθουμε ευλογημένοι και τυχεροί, που έστω και μια φορά η αληθινή αγάπη μας “χτύπησε” δυνατά την πόρτα. Είμαστε, δυνατοί μα και γενναίοι που της ανοίξαμε. Δεν τολμούν όλοι να αγαπήσουν, δεν τολμούν όλοι να πέσουν στην “φωτιά”, δεν τολμούν όλοι να ρισκάρουν. Και τι να κάνεις μια ζωή χωρίς αγάπη; χωρίς ρίσκο; Αξίζει; Αυτό που αξίζει είναι να δίνεις και να παίρνεις. Να γεμίζεις, να γεμίζεις μέχρι να ξεχειλίζεις από συναισθήματα και όνειρα. Ακόμα και οι πιο “σκληροί” έχουν χάσει την μάχη από τον μεγάλο θριαμβευτή, που κρατάει γερά τα βέλη του. Ποιος θνητός μπορεί να αντισταθεί στον έρωτα; Όσοι έμειναν ψυχροί απέναντι του, η ζωή τους μετατράπηκε σε μίζερη, ασπρόμαυρη, νωχελική, μην μας φοβίζει ο πόνος, τα “μετά”, τα “γιατί” τα “πρέπει” και τα “χαστούκια”. Η ζωή είναι να την ζεις και ο έρωτας το ίδιο και ζωή χωρίς έρωτα είναι σαν το ανάλατο φαΐ. Θα σηκωθείς, θα ερωτευτείς, θα πέσεις και πάλι από την αρχή, και; Τι και αν πληγωθείς; Τι και αν ματώσεις; “Αξίζει για έναν έρωτα και η φωτιά του ας σε κάψει”. Και ποιος δεν έχει πατήσει τα “πιστεύω” του για κάποιον που αγάπησε; Τα πάντα μπορούμε να κάνουμε για τον μεγάλο έρωτα. Αλλάζουμε συνήθειες, βάζουμε πίσω εγωισμούς, μαθαίνουμε να περπατάμε από την αρχή. Η Αγάπη ξυπνάει τον λήθαργο μέσα σου, ειδικά αν νιώσεις ότι “κουμπώνεις”, θέλεις περισσότερα; Μια ολόκληρη ζωή θα αλλάξεις αν νιώσεις ότι ο άλλος σου προσφέρει μια ολοκαίνουργια. Μήπως βρήκες τον εαυτό σου, έστω και λίγο στις παραπάνω λέξεις; Σήκω, βγες έξω, άσε τις άμυνες και τους φόβους πίσω, ερωτεύσου και αν πληγώθηκες ερωτεύσου ξανά και ξανά, τι περιμένεις; Αν όχι τώρα; Πότε;
Ο Αρθρογράφος
