«ΕΡΩΤΑΣ: ΟΛΑ Η ΤΙΠΟΤΑ»
ΕΡΩΤΑΣ: ΟΛΑ Η ΤΙΠΟΤΑ Μας γράφει η Μαρία-Στέλλα Τσάτση Ξύπνησα και ένιωθα το σώμα μου κρύο, στεγνό, άδειο, όπως είναι οι παλιές κούκλες που παίζανε παλιά οι μανάδες μας, φτιαγμένες από κουρέλια. Κρύωνα, δεν ήξερα γιατί; Είχα αδειάσει μέσα μου, είχα ένα κενό. Ήθελα να φωνάξω, να κλάψω. Μόνο που συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν εγώ άλλα μια άλλη. Εγώ ήμουν απλός θεατής. Επικρατούσε μονάχα ...



