ΠΟΣΟ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ;
Όταν σκεφτόμαστε το κέντρο μίας ευρωπαϊκής χώρας, συνήθως έρχονται στον νου μας εικόνες πολιτισμού και καινοτομίας. Ένα μεγάλο αστικό κέντρο έχει περισσότερες επιλογές και δυνατότητες από την επαρχία. Τουλάχιστον αυτή η άποψη κυριαρχεί. Τις τελευταίες δεκαετίες πολλοί άνθρωποι έχουν επιλέξει την μετακίνηση στην Αθήνα καθώς θεωρείται μία πόλη μεγαλύτερων ευκαιριών και δυνατοτήτων, με αποτέλεσμα τον υπερπληθυσμό. Μέσα σε αυτό το χάος, άτομα με ειδικές ανάγκες έρχονται αντιμέτωπα με τις προκλήσεις της καθημερινότητας. Μήπως εν τέλει το πρόβλημα δεν είναι ο υπερπληθυσμός της πόλης αλλά η συμπεριφορά των πολιτών της; Γιατί και σε μικρότερες πληθυσμιακά πόλεις άνθρωποι με αναπηρίες αντιμετωπίζουν ίδια προβλήματα.
Είναι Σάββατο. Αποφασίζεις να πας σουπερμάρκετ για τα ψώνια της εβδομάδας. Κλασικά, βλέπεις ένα αυτοκίνητο να παρκάρει στις θέσεις των αναπήρων χωρίς ο οδηγός του να έχει κάποιου είδους αναπηρία. Ακόμη και να τολμήσεις να του πεις κάτι, ακούς στην καλύτερη την δικαιολογία ότι θα μείνει μόνο δέκα λεπτά. Στην χειρότερη σε βρίζει. Κατεβαίνεις βόλτα στο Μοναστηράκι και για ακόμη μια φορά οι ράμπες αναπήρων είναι όλες κατειλημμένες από οχήματα στην προσπάθειά τους να παρκάρουν. Σκέφτεσαι τι θα μπορούσες να κάνεις. Να καλέσεις την αστυνομία ή να μην δώσεις σημασία για να μην ανακατευτείς; Ακόμη και η χαρακτηριστική κίτρινη πεζοδρόμηση για τους τυφλούς είναι κατειλημμένη είτε από μηχανές, είτε από δέντρα και κολώνες τις οποίες τοποθέτησε εκεί η πολιτεία αγνοώντας τις ανάγκες των πολιτών της. Αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε παιδεία, πώς απαιτούμε την μέριμνα του κράτους;
Δυστυχώς, σαν κοινωνικά όντα μας λείπει η ενσυναίσθηση. Μπαίνουμε στην θέση του άλλου μόνο όταν έχουμε βιώσει κάτι παρόμοιο. Ξυπνάμε καθημερινά και μοναδικό μας μέλημα είναι να πάμε στην εργασία μας και να βγάλουμε την μέρα. Δεν κοιτάμε γύρω μας. Έχουμε εκπαιδευτεί να μην μας απασχολεί. Πολλοί σε σημείο που παραβιάζουν το αναφαίρετο δικαίωμα του συνανθρώπου τους στη ζωή. Έχεις σκεφτεί πώς κάποια πράγματα τα οποία ορισμένες φορές θεωρούμε αυτονόητα, δεν ισχύουν για όλους; Πώς θα ένιωθες αν ήσουν καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο πάνω σε ένα πεζοδρόμιο από το οποίο δεν μπορείς να κατέβεις γιατί κάποιος επέλεξε να σου κλείσει τον μοναδικό τρόπο εξόδου; Να έχεις ένα πρόβλημα όρασης και το μπαστούνι σου αντί για πεζοδρόμιο να χτυπάει πάνω σε παρκαρισμένες μηχανές; Δεν είναι αυτονόητο ότι θα υπάρχει πάντα κάποιος δίπλα να σε βοηθήσει. Και στο κάτω κάτω δεν θέλεις βοήθεια, αν όλα λειτουργούσαν σωστά θα ήσουν αυτόνομος. Ένα μεγάλο ποσοστό ατόμων με προβλήματα όρασης αναγκάζεται να μείνει στο σπίτι καθώς η Αθήνα δεν είναι προσβάσιμη. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς γενικότερα δεν έχουν τις κατάλληλες υποδομές, πόσο μάλλον για άτομα με ειδικές ανάγκες. Οι δρόμοι έχουν μετατραπεί σε ζούγκλα και οι διαβάσεις πεζών μία πρόκληση για γερά νεύρα.
Αν ο καθένας μας ξεχωριστά νοιαζόταν λίγο περισσότερο για τους ανθρώπους γύρω μας, αν δεν καταπατούσαμε το δικαίωμα του άλλου, αν σε στιγμές αδυναμίας γινόμασταν μία ασπίδα γύρω από τον αδύναμο αντί να τον ‘πατάμε’ περισσότερο, πόσο διαφορετική θα ήταν η καθημερινότητα; Πρέπει να έχουμε οι ίδιοι ή κάποιο οικογενειακό / φιλικό μας πρόσωπο κάποιο είδος αναπηρίας για να υπάρξει ενσυναίσθηση; Δεν είναι υπαίτιο μόνο το κράτος για τις φτωχές υποδομές του. Φταίμε και εμείς που γινόμαστε μάρτυρες όλων των παραβάσεων και σιωπούμε. Που αδιαφορούμε και δεν είμαστε πλήρως ενημερωμένοι. Που δεν διεκδικούμε μία καθημερινότητα ίση και δίκαιη προς όλους. Μόνο με την συνεργασία και το ενδιαφέρον θα μπορούσε να βελτιωθεί η διαβίωση των ατόμων με αναπηρίες στις πόλεις και γενικότερα στην χώρα μας. Μία συνεργασία με γνώμονα μία ασφαλή ζωή χωρίς αποκλεισμούς.
Ο Αρθρογράφος
