ΛΕΥΚΟ, ΡΟΖΕ Η ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ;
Γράφει η Παναγιώτα Μήτσου
Δύσκολη η επιλογή όταν δεν ασχολείσαι ιδιαίτερα και απλά θέλεις να απολαύσεις ενα κρασί. Ό,τι αφορά το λευκό ο νικητής νομίζω είναι το Μοσχοφίλερο, στα ροζέ οι απόψεις διίστανται και στο κόκκινο οι πρωταθλητές είναι Merlot, cabernet sauvignon, Syrah και Αγιωργίτικο. Πάμε λοιπόν να δούμε και κάποιες άλλες ποικιλίες που είτε απλά δεν τις γνωρίζουμε είτε δεν είμαστε “ανοιχτοί” να τις δοκιμάσουμε. Δεν θα σας παρουσιάσω την περιβόητη και ξακουστή Μαλαγουζιά ή το εκρηκτικό Ασύρτικο ή το δύστροπο (σε καιρικές συνθήκες) Ξινόμαυρο. Καιρός να στρέψουμε την προσοχή μας στον Πετρουλιανο με αρώματα αχλαδιού, ροδάκινου,lime ίσως και κάποιων βοτάνων που με τη μέτρια του ένταση δεν μας μουδιάζει το στόμα. Να συνεχίσουμε με και επίσης μέτριας έντασης Κυδωνιτσα αλλά με πλούσιο άρωμα ώριμου κυδωνιου (αιτιολογεί και το όνομα του σταφυλιού) και ίσως κάποια ανθικα αρώματα. Να γνωρίσουμε το Κρασατο που μας έρχεται από τη Ραψάνη δίνοντας μας αρώματα δέρματος και κόκκινων φρούτων σε μέτριες-ευχαριστες τανίνες. Αφού είμαστε Ραψάνη ας σας συστήσω και το Σταυρωτό με μια γλυκοπιοτη και γεμάτη μπαχαρια γεύση. Βορειότερα συναντάμε τη φρουτώδη Νεγκοσκα που μας μαλακώνει τους κάλυκες της γλώσσας με κάποιες σοκολατένιες νότες. Ας κατέβουμε νότια και να ξετρυπωσουμε το Αηδάνι που θαρρώ πως επισκιάζεται από το υψηλόβαθμο σε όλα τού Ασύρτικο, παρόλο που σαν Αηδάνι μας δίνει ορυκτά αρώματα και μας γεμίζει με αρώματα λουλουδιών και κίτρινων φρούτων. Θα ήθελα να κλείσω με αρώματα κόκκινων φρούτων, μπαχαρικών όπως το γαρύφαλλο και βότανα που μας απλόχερα μας δίνει το Μαυρούδι. Υπάρχουν λοιπές τόσες διαφορετικές ποικιλίες που μπορούν να μας αντιπροσωπεύσουν και να μας κάνουν να τις λαχταρισουμε πίνοντας τες ξανά και ξανά, αρκεί να τους δώσουμε χώρο να μας εντυπωσιάσουν. Δίνουμε χρόνο και δοκιμάζουμε έως ότου βρούμε το κατάλληλο για εμάς, έτσι νομίζω λειτουργεί σε όλα τα πράγματα, σωστά;!
Ο Αρθρογράφος
