Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΗ ΖΩΗ
Γράφει ο Μιχάλης Ντρουμπογιάννης
Αυτό το άρθρο γράφεται μετά από μια κρίση πανικού που έπαθα το μεσημέρι της 26ης Μαρτίου του 2022.
Έχετε αναρωτηθεί γιατί άραγε όταν ήμασταν μικροί βλέπαμε καρτούν με σούπερ ήρωες ή ηρωοποιούσαμε γονείς και συγγενείς; Η απάντηση είναι απλή, έχουμε την ανάγκη προστασίας για να νιώσουμε ένα στήριγμα που θα μπορέσει να μετακινήσει και βουνά κι έτσι κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να μας πειράξει.
Κάπου εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο και βασικότερο ερώτημα του άρθρου: Γιατί όταν μεγαλώνουμε νιώθουμε τόσο δυνατοί που καταργούμε όλους τους ήρωες από την ζωή μας και νομίζουμε ότι μπορούμε να γίνουμε ανθρώπινες μηχανές; Η απάντηση είναι εξίσου απλή με την προηγούμενη και μονολεκτική. Εγωισμός! Όταν μπει αυτός στην μέση ξεχνάμε τα πάντα και νιώθουμε άτρωτοι, βάζοντας στην άκρη την ανθρωπιά μας και τότε έρχεται μια μέρα που η κρίση πανικού μας χτυπάει την πόρτα. Αυτή είναι μια ευκαιρία να σκεφτούμε τι μας πιέζει και να το αλλάξουμε, όσο αυτό είναι δυνατό βέβαια. (Δεν είμαι ειδικός, μιλάω από την εμπειρία μου).
Οι κρίσεις πανικού είναι ύπουλες, δεν θα εμφανιστούν σχεδόν ποτέ ως απλό άγχος και σχεδόν ποτέ όταν είμαστε σε μια πιεστική κατάσταση. Θα περιμένει να χαλαρώσεις και τότε θα κάνει το μπαμ. Μερικά από τα συμπτώματα είναι τα παρακάτω.
- Εφίδρωση.
- Δύσπνοια.
- Μουδιάσματα.
- Φόβος ότι πεθαίνεις ή τρελαίνεσαι.
Πολλοί το παραλληλίζουν με έμφραγμα-εγκεφαλικό ή τέλος πάντων κάτι άλλο που σίγουρα σε προετοιμάζει για το θάνατο!
Από το 2013 λοιπόν ξεκίνησα να παρακολουθώ σειρές (Arrow, Flash) κατά κύριο λόγο κι ομολογώ βοηθήθηκα αρκετά σε ό,τι αφορά το motivation, κυρίως όμως με βοήθησε να καταλάβω πως ο πραγματικός ήρωας όταν ενηλικιωνόμαστε είναι ο ίδιος μας ο εαυτός μας και δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, αφήνοντας τον εγωισμό να αναλαμβάνει δράση, όταν είμαστε αδύναμοι γίνεται μόνο για φορτίσουμε μπαταρίες.
Ας επιστρέψουμε όμως στον Flash και στο γιατί ταυτίζομαι μαζί του. Ο συγκεκριμένος σούπερ ήρωας ή μετάνθρωπος όπως λέγεται στην σειρά τρέχει, εγώ θέλω να τρέξω… Βλέπετε την σύνδεση; Επίσης ταξιδεύει στο χρόνο (παιδικό μου όνειρο), το οποίο εντάθηκε από τις 5/3/21 που πέθανε η γιαγιά μου. Ο Flash λοιπόν είναι ο φορτιστής μου! Μια σειρά που κάνει το αδύνατο να μοιάζει δυνατό και σου δίνει την ψεύδοδύναμη να ενεργοποιήσεις τον εαυτό σου που είναι κι ο πραγματικός ήρωας της υπόθεσης.
Μια φορά, περίπου την ίδια περίοδο στο θεραπευτήριο που πήγαινα προσπαθούσα να περπατήσω (με πολύ μεγάλη αποτυχία) και εκείνη την μέρα έτυχε να δω ένα επεισόδιο που ο Flash, έχοντας παραλύσει από κάτι άκουσε στο ακουστικό την φωνή ενός αγαπημένου του προσώπου σκέφτηκε το συγκεκριμένο πρόσωπο και ξαφνικά μπόρεσε να τα βγάλει πέρα. Το ίδιο λοιπόν έκανα και εγώ στην δική μου περίπτωση και μπόρεσα να κάνω κάποια άτσαλα βήματα. Δεν ήταν βελτίωση, ήταν η ψεύδοδύναμη που ανέφερα πριν. Όσο boost και να πάρεις από κάτι χρειάζεται και σωστή δουλειά. Σε αυτή την φάση που είμαι τώρα καταλαβαίνω γιατί χρειάζεται ο ήρωας και στην ενήλικη ζωή, για booster!
Εν κατακλείδι το σημαντικό είναι να φροντίζουμε τον εαυτό μας με κάθε τρόπο, όποιον νιώθει ο καθένας, διάβασμα, γράψιμο, σκάκι, κολύμπι και πολλά άλλα που δεν μπορώ να σκεφτώ.
Ο Αρθρογράφος
