«ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ»

Τις τελευταίες ώρες έχουμε γίνει όλοι μας μάρτυρες, στην εν ψυχρώ δολοφονία του 36χρονου Αντώνη.

Σε μια χώρα που ή θα καείς ή θα πνιγείς, με υποδομές ανύπαρκτες, όπου προ μηνών κόστισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας, στον κολοφώνα αυτής της «κανιβαλιστικής» κουλτούρας εδράζεται το σημερινό περιστατικό.

Το βίντεο που κυκλοφορεί και απεικονίζει τη στιγμή που ο Αντώνης βρισκόταν ημιθανής μέσα στη θάλασσα και τους ίδιους ανθρώπους που τον έριξαν, να διαβεβαιώνουν ότι το πλοίο είναι έτοιμο για αναχώρηση, εκφράζει παραστατικά τη σήψη της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτό που είναι αναγκαίο να μπει στη διόπτρα της δικής μας κριτικής, είναι πώς η βία κατάφερε να γίνει προέκταση του εαυτού μας και το εσώτατο βίωμα της ατομικής ευθύνης μια έννοια ουτοπική.

Δεν είναι το πρώτο περιστατικό που λαμβάνει χώρα στα ΜΜΜ, όπου ένας άνθρωπος χάνει άδικα και βίαια τη ζωή του, μια δεκαετία πριν, ο Θανάσης Καναούτης έχασε τη ζωή του στο τρόλεϊ της γραμμής 12 με αφορμή το εισιτήριο που δεν είχε. Έχουμε εξισώσει τη τιμή ενός εισιτηρίου με το δικαίωμα ενός ατόμου στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια. Μετά από δέκα χρόνια λοιπόν, θεατές στο ίδιο έργο, το πρώτο ερώτημα που τέθηκε και ίσως οι περισσότεροι σκεφτήκαμε ήταν «γιατί τον έσπρωξε δεν είχε εισιτήριο;».

Ανακυκλώνουμε άθελα μας αυτή τη σαθρή αντίληψη, ότι αυτό και μόνο αρκεί ώστε να πυροδοτήσει κάποιον άλλον να απαντήσει με βία, ενώ θα έπρεπε να είναι αυτονόητο πως η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν επιδέχεται εκπτώσεις.

Δυστυχώς, όπως είχε πει ο Σανταγιάνα «Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.» και βάσει όλων των γεγονότων που έχουν διαδραματιστεί στη χώρα μας, από τις αρχές του έτους, απαρτίζουμε μια τέτοια κοινωνία που δεν σκοπεύει να αναλάβει τη προσωπική της ευθύνη.

Το σημερινό «περιστατικό» θα ξεχαστεί, όπως και όλα όσα προηγήθηκαν και θα έρθουν άλλα τόσα να μας υπενθυμίσουν αυτά που πέρασαν. Έχουμε οικειοποιηθεί τόσο πολύ την έννοια του ευτελισμού της ανθρώπινης υπόστασης, που αυτό και μόνο θα έπρεπε να μας κάνει να αισθανόμαστε ντροπή.

Το 2013 ήταν ο Θ. Καναούτης, το 2023 ήταν ο Αντώνης και καθημερινά τόσα χρόνια πόσοι άλλοι συνάνθρωποί μας, αύριο μπορεί να είμαι εγώ ή εσύ.