ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΩΘΕΙ ΣΤΟ BRAIN DRAIN
Γράφει η Κυριακή-Ειρήνη Μαρκουτσάκη
Καθημερινά στις ειδήσεις και στα νέα της ημέρας, πληροφορούμαστε για επιτεύγματα ανά τον κόσμο και σπουδαία κατορθώματα, τα οποία πολλές φορές εξελίσσουν τον άνθρωπο σε όλη την οικουμένη. Πως νιώθει όμως ο Έλληνας, όταν βλέπει, ότι πίσω από αυτά τα επιτεύγματα κρύβονται ομογενείς του; Φυσικά, το πρώτο και κυρίαρχο συναίσθημα είναι η υπερηφάνεια. Μα έπειτα αναρωτιέται «Γιατί αυτός ο επιστήμονας δεν ζει στην Ελλάδα; Γιατί ξεριζώθηκε και έγινε οικονομικός μετανάστης;».Το φαινόμενο αυτό λέγεται brain drain, δηλαδή διαρροή εγκέφαλων. Είναι ανοιχτό μέτωπο αυτό το θέμα για την Ελλάδα, η οποία κάθε χρόνο χάνει σπουδαία μυαλά, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να έχουν προσφέρει πολλά και να σταθούν αρωγοί για το κράτος μας!
Μήπως όμως, σας ρωτώ, φέρει μερίδιο και το ίδιο το κράτος; Μήπως η Ελλάδα ωθεί τα νέα παιδιά να γίνονται χελιδόνια και να αναζητούν ένα μέρος πιο ζεστό, πιο φιλόξενο και σιγουρά περισσότερο γόνιμο για τα όνειρα και τους στόχους τους;
Είναι περιττό να γίνει μνεία για τις οικονομικές απολαβές που προσφέρει η Ελλάδα. Μιλάμε για ποσά εξευτελιστικά, για ποσά τα οποία προσβάλλουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Ο άνθρωπος αναγκάζεται να στερεί βασικές ανάγκες στον εαυτό του, αναγκάζετε να μάθει να ζει σε μια μίζερη και παγερή κατάσταση με το κομμάτι ψωμί, που του πετάει η κυβέρνηση, το οποίο έχει το θράσος να αποκαλεί «βασικός μισθός». Πώς γίνεται ο βασικός μισθός να μην δύναται να προσφέρει ούτε τα βασικά;
Το οικονομικό, λοιπόν, πρόβλημα είναι η κύρια αιτία, για την οποία πλήθος νέων Ελλήνων συρρέουν στο εξωτερικό! Προτιμούν να φύγουν μακριά από τις οικογένειες τους και να αφήσουν πίσω μια ζωή που έχτιζαν χρονιά ολόκληρα με την πεποίθηση ότι, ίσως, ανταμειφθούν οι κόποι τους. Και φυσικά ποιος θα τους αδικήσει;
Οι συνθήκες εργασία, δε, προφανώς και δεν είναι καλύτερες. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αισχρή συνήθεια, η οποία είναι ριζωμένη στο αίμα του Έλληνα, και ακούει στο όνομα αναξιοκρατία. Στην χωρά που γεννήθηκε η δικαιοσύνη, που αναπτύχθηκε το αίσθημα της αιδούς και της δίκης, σε αυτή τη χωρά, κυρίες και κύριοι, καταπατείται ένα βασικό δικαίωμα, το δικαίωμα της εργασίας . Οχι κάθε εργασίας, αλλά της δίκαιης! Σπανία, θα δούμε σε υψηλές θέσεις εργασίας ανθρώπους, οι οποίοι το αξίζουν, ανθρώπους που πάλεψαν για να είναι εκεί και έκαναν τα πάντα, θυσίασαν τα πάντα! Ο Έλληνας έχει μάθει να στηρίζεται σε ποιόν έχει θείο και ποιόν κουνιάδο. Ο Έλληνας έχει μάθει να ζητάει και όχι να διεκδικεί . Ο Έλληνας έχει μάθει να παίρνει αυτό που θέλει όχι αυτό που αξίζει!
Και είναι απολυτά φυσιολογικό με γνώμονα αυτές τις συνθήκες η νεολαία,να απαρνιέται την πατρίδα της και να αναζητεί ίσως λίγη περισσότερη δικαιοσύνη…
Πηγές:
Ο Αρθρογράφος
