Τις Πταίει; (2022)
Ήρθε η ώρα να τα ακούσουμε. Εγώ πρώτος. Θα τα ακούσω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Ήρθε η ώρα (πάλι) να πούμε κάποια πράγματα με το όνομα τους, διότι, νομίζουμε ότι είναι όλα καλά κι ωραία. Νομίζουμε ότι το μόνο πρόβλημα στη χώρα μας είναι οι πολιτικοί. Οι τριακόσιοι της Βουλής των Ελλήνων. Αυτοί μας πάνε πίσω. Η εκάστοτε κυβέρνηση που πάντα βρίζουμε. Εμείς είμαστε πάντα καθ όλα εντάξει. Αν θέλουμε ωστόσο να δούμε ποιος φταίει για την κατάσταση μας μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα παλιό “γκάτζετ” που στην Ελλάδα ειδικά χρησιμοποιείται μόνο για τον καλλωπισμό,όμως πιστέψτε με λειτουργεί και στην περίπτωση μας…Λέγεται καθρέφτης.Μάλιστα λοιπόν,εμείς φταίμε. Η μάζα. Ο καθένας μας ξεχωριστά.
Όλως παραδόξως δεν μου ήταν πολύ δύσκολο να αποφασίσω από που να ξεκινήσω. Θα ξεκινήσω απο αυτό που ταλανίζει την σκέψη μου εδώ και μήνες και ύστερα θα εξηγήσω και θα καταλήξω… Επειδή, ωστόσο, έχω δύσκολο έργο, ζητώ την κατανόησή σας σε περίπτωση έλλειψης συνοχής και συνέχειας της σκέψης… Θα ξεκινήσω λοιπόν από την διασκέδαση μας. Την διασκέδαση (ο Θεός να την κάνει) του νεοέλληνα. Ακόμα και αυτή είναι ρηχή. Ποιά είναι λοιπόν; Ντυνόμαστε με φανταχτερά ρούχα και από τις δώδεκα το βράδυ μέχρι και τις τέσσερις (η και αργότερα) κουνάμε τα κορμιά μας χωρίς κανένα απολύτως νόημα μη σκεπτόμενοι απολύτως τίποτα και πίνοντας ακριβά ποτά μέχρι τελικής πτώσεως…Ύστερα νομίζουμε ότι ξεθυμάναμε και απαλλαχτήκαμε από τα προβλήματα μας. Που πήγε το θέατρο; Οι συναυλίες και η υγειής διασκέδαση; Α ξέχασα. Ακόμα και αυτές οι διασκεδάσεις απαιτούν σκέψη και επεξεργασία αυτού που βλέπουμε. Και που να σχολιάσουμε και τις μουσικές που ακούγονται στα κλαμπ… Σεξιστικά, άτεχνα, άμουσα, άχρηστα “τραγούδια” με λιγοστό ρυθμό και πολλά “μπάσα” προκειμένου να χορεύονται τουλάχιστον… Ας φανταστούμε λίγο τι κακή επιρροή είναι αυτή για την νεολαία μας. Νομίζουμε ότι έχει αυξηθεί η βία κατά των γυναικών… Γελιόμαστε. Που να δείτε τι θα γίνει σε είκοσι χρόνια όταν οι σημερινοί δεκαπεντάχρονοι που ακούν αυτές τις υποκουλτούρες κάνουν οικογένειες. Οι “μουσικές” αυτές ακούγονται από άκρη σε άκρη της χώρας σαν τα ηχεία προπαγάνδας που τοποθετούσαν οι ναζί στην Γερμανία για να χαλιναγωγήσουν τους πολίτες. Ας το καταλάβουμε. Η μουσική αυτή κάνει τη νεολαία μας ρηχή και αυτοσκοπό της τα λεφτά και το σεξ και μάλιστα στην χειρότερη του μορφή χωρίς ίχνος ρομαντισμού… Βλέπετε πλέον τα ρομαντικά και ιπποτικά στοιχεία στον έρωτα όχι απλώς έχουν χαθεί αλλά θεωρούνται και “κριντζ” όπως λέει και η γενιά μου.Το αστείο και ταυτόχρονα θλιβερό είναι ότι το 50% (ίσως και παραπάνω) των αναγνωστών που θα συμφωνήσουν με τα παραπάνω, το ίδιο Σάββατο θα πάνε να χορέψουν στους ρυθμούς του “παίζει πάρτι στο νησί” η όποιας άλλης αρρώστιας ο ρυθμός κυκλοφορεί εκείνη την περίοδο… Αυτό όμως μόνο διαιωνίζει το πρόβλημα. Δυστυχώς δεν υπάρχει καλή προαίρεση να βγουμε από αυτό το αδιέξοδο.Βέβαια μπορεί να κάνω λάθος. Στην προκειμένη περίπτωση, θα φανεί σε είκοσι χρόνια…
Φτάνουμε έτσι στην γενική νοοτροπία των νεοελλήνων που συνδέεται άρρηκτα με την παραπάνω παράγραφο. Βέβαια εδώ και οι παλαιότερες γενιές έχουν ψεγάδια… Καυχιόμαστε πάντοτε οτι είμαστε Έλληνες και ότι είμαστε απόγονοι σημαντικών ανθρώπων όπως ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας, ο Επίκουρος, ο Λεωνίδας. Σας πληροφορώ ότι κανένας από τους τέσσερις δεν θα ήθελε να έχει εθνολογική σχέση με εμάς… Με τι δικαίωμα καυχιόμαστε με τα ονόματα τους από την στιγμή που είμαστε πιο ξεροκέφαλοι και πιο ρηχοί ακόμα και απο τις πέτρες που εκείνοι πατούσαν; Το δεδομένο είναι ότι από τον Αριστοστέλη μέχρι και τον Καραϊσκάκη,είμαστε δυστυχώς πολύ μακριά και ως προς τις αρχές και ως προς την σκέψη. Πάρτε το πιο απλό παράδειγμα:Ζούμε στην χώρα που γέννησε την φιλοσοφία!Κι όμως η πλειοψηφία δυσανασχετεί επιδεικτικά στο άκουσμα αυτής… Πάρτε το και ως προσωπικό παράπονο…
Και ας μην νομίζουμε ότι όλα αυτά δεν επηρεάζουν το βιοτικό μας επίπεδο ακόμα και την πολιτική ζωή της χώρας. Πόσο καλά κριτήρια μπορούμε να έχουμε στις επιλογές μας όταν το μυαλό μας βρίσκεται σε διαρκή υπανάπτυξη από τις διασκεδάσεις που κάνουμε και την μουσική που ακούμε; Το μυαλό μας λειτουργεί με τον εξής τρόπο: Όσο το εξασκούμε και το τρέφουμε, γινόμαστε σοφότεροι αλλά όσο το αφήνουμε να αδρανεί η απόδοση του δεν μένει στάσιμη αλλά πέφτει. Μετά περιμένουμε οι κυβερνήσεις μας να είναι καλές και εξαπτόμαστε κιόλας αν δεν είναι. Ξεχνάμε το ρητό που λέει “κατά τον λαό και οι άρχοντες”. Πώς να είναι καλοί οι άρχοντες από την στιγμή που ο λαός είναι χαζός και εγωιστής; Φαντάζομαι πως είναι κοινά αποδεκτό ότι αν κάτι περισσεύει σε αυτή την χώρα είναι η ηλιθιότητα και ο εγωισμός. Δυστυχώς η μεσότητα σπανίζει άσχετα που ένας πρόγονος μας εισήγαγε και έδωσε νόημα στον όρο αυτό.Εντάξει ως λαός έχουμε και καλά στοιχεία ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα… Όμως τα αρνητικά μας είναι τέτοιας φύσεως που μας κρατάνε πίσω σε γενική βάση… Λυπάμαι πολύ για τον τρόπο που θα κλείσω τις διάσπαρτες σκέψεις μου που οριακά θεωρούνται σωστό και δομημένο άρθρο: Είμαστε κρίμα….Όμως…Τις Πταίει;
Ο Αρθρογράφος
