«Ο ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ»

Ο θλιμμένος ποιητής και το σημείωμα θανάτου

πηγή: indobserver.gr

Ο θλιμμένος ποιητής, Κώστας Καρυωτάκης, που έγινε γνωστός για τα μελαγχολικά του ποιήματα είχε μια σύντομη ζωή με αξιοσημείωτο ‘φινάλε’.

Τα πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1896, ωστόσο η οικογένεια του αναγκάζονταν να μετακινείται συχνά λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του, που ήταν Πολιτικός Μηχανικός. Έτσι ο Καρυωτάκης έζησε κατά καιρούς σε διάφορες ελληνικές επαρχιακές πόλεις, όπως η Κεφαλληνία, η Πάτρα, η Λευκάδα, η Καλαμάτα και τα Χανιά.

Από μικρή ηλικία αποδείχθηκε πως ήταν αρκετά διαφορετικός από τους συνομήλικούς του. Ήταν ένα συνεσταλμένο και φοβισμένο παιδί που προτιμούσε την μοναξιά του, και έτεινε να κλείνει τον εαυτό του σε έναν μελαγχολικό κόσμο. Είχε έφεση στα γράμματα και άρχισε να γράφει ποίηση από τα παιδικά του χρόνια. Τα ποιήματα που έγραφε δημοσιεύονταν σε διάφορα παιδικά περιοδικά της εποχής.

Μετέπειτα ζωή

Το 1917 αποφοιτά από την Νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά παρά τις προσπάθειες του δεν καταφέρνει να εργαστεί ως δικηγόρος. Λίγο αργότερα διορίζεται στο δημόσιο και δουλεύει ως υπάλληλος στην Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Ο ποιητής απεχθάνεται την δουλεία του και χρησιμοποιεί την ποίηση ως καταφύγιο για να ξεφύγει από την πλήξη του. Έπαιρνε συχνές μεταθέσεις και εργάστηκε στην Νομαρχία της Σύρας, της Άρτας , της Αθήνας, της Πάτρας και τέλος της Πρέβεζας. Η ζωή στην μικρή πόλη της Πρέβεζας δεν ευχαριστούσε καθόλου τον ποιητή, που ήθελε να ζήσει στην πολύβουη πρωτεύουσα. Έτσι ο Καρυωτάκης απελπισμένος και αηδιασμένος από την καθημερινότητα του δεν έβρισκε τίποτα ευχάριστο σε αυτήν την πραγματικότητα. Η ψυχική του υγεία φαίνεται πως πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.

πηγή : lavart.gr

Η ποίηση του Καρυωτάκη

Ο Καρυωτάκης ήταν ένας σημαντικός εκφραστής της σύγχρονης λυρικής ποίησης. Τα ποιήματα του αναδεικνύουν την αίσθηση μάταιου και έχουν κάτι το πεσιμιστικό. Ο αισθηματισμός, χαρακτηριστικό των ποιητών της προηγούμενης εποχής, απουσιάζει πλήρως από τα έργα του. Όλα τα θέματα με οποία πραγματεύεται στα ποιήματα του αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα και σαρκασμό ως προς την αξία τους. Αυτή η στάση απορρέει από την απογοήτευση και την θλίψη που χαρακτηρίζουν την ζωή του.

Η σχέση του με την Μαρία Πολυδούρη

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην νομαρχία της Αθήνας γνωρίζει την ‘μποέμ’ ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός μεταξύ τους. Η Μαρία γοητεύτηκε από τον χαρακτήρα και την ιδεολογία του νεαρού Καρυωτάκη. Ο ποιητής έδειξε ανάλογο ενδιαφέρον, παρόλα αυτά ο εκρηκτικός και δυναμικός χαρακτήρας της Πολυδούρη του προκαλούσε μια δυσφορία. Ο έρωτας τους αν και εκρηχτικός δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η Μαρία προχώρησε στο να κάνει πρόταση γάμου , πράγμα αρκετά τολμηρό για εκείνη την εποχή, αλλά ο Καρυωτάκης αρνήθηκε με την πρόφαση του αφροδίσιου νοσήματος από το οποίο έπασχε. Το ζευγάρι συνέχισε σε μια σχέση δυνατής φιλίας, αλλά με τον καιρό η μεταξύ τους επαφή χάθηκε. Η Μαρία πληγωμένη και ταπεινωμένη μετακόμισε στο Παρίσι, όπου συνέχισε την μποέμικη, αντισυμβατική ζωή της.

πηγή : bovary.gr

Το αινιγματικό τέλος του Κώστα Καρυωτάκη

Την 21η Απριλίου του 1928 ο ποιητής κάθονταν σε ένα παραλιακό καφέ της Πρέβεζας. Έδωσε ένα αρκετά μεγάλο ποσό για φιλοδώρημα στον σερβιτόρο και ζήτησε ένα χαρτί και ένα μολύβι.

Το χαρτί αυτό έγραφε :

«Εἶναι καιρὸς νὰ φανερώσω τὴν τραγωδία μου. Τὸ μεγαλύτερό μου ἐλάττωμα στάθηκε ἡ ἀχαλίνωτη περιέργειά μου, ἡ νοσηρὴ φαντασία καὶ ἡ προσπάθειά μου νὰ πληροφορηθῶ γιὰ ὅλες τὶς συγκινήσεις, χωρὶς τὶς περισσότερες, νὰ μπορῶ νὰ τὶς αἰσθανθῶ. Τὴ χυδαία ὅμως πράξη ποὺ μοῦ ἀποδίδεται τὴ μισῶ. Ἐζήτησα μόνο τὴν ἰδεατὴ ἀτμόσφαιρά της, τὴν ἔσχατη πικρία. Οὔτε εἶμαι ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος γιὰ τὸ ἐπάγγελμα ἐκεῖνο. Ολόκληρο τὸ παρελθόν μου πείθει γι’ αὐτό. Κάθε πραγματικότης μοῦ ἦταν ἀποκρουστική.»

Το σημείωμα αυτό, που βρέθηκε στην τσέπη του σακακιού του νεκρού σώματος του ποιητή, αποτελεί πηγή έρευνας για να αναδυθούν οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους ο ποιητής διέπραξε αυτοχειρία.

Ο ποιητής συνεχίζει:

«Εἶχα τὸν ἴλιγγο τοῦ κινδύνου. Καὶ τὸν κίνδυνο ποὺ ἦρθε τὸν δέχομαι μὲ πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω γιὰ ὅσους, καθὼς ἐγώ, δὲν ἔβλεπαν κανένα ἰδανικὸ στὴ ζωή τους, ἔμειναν πάντα ἕρμαια τῶν δισταγμῶν τους, ἢ ἐθεώρησαν τὴν ὕπαρξή τους παιχνίδι χωρὶς οὐσία. Τοὺς βλέπω νὰ ἔρχονται ὁλοένα περισσότεροι μαζὶ μὲ τοὺς αἰῶνες. Σ’ αὐτοὺς ἀπευθύνομαι.»

Η απογοητευτική για αυτόν πορεία της ζωής του, αλλά και της Ελλάδας του 1920-30, συμπίπτει επίσης και με την αποκάλυψη της ασθένειας του ποιητή. Το νόσημα της σύφιλης συνδέεται με το αίσθημα της ντροπής και της δημόσιας κατακραυγής για αυτόν και την οικογένεια του. Αυτές οι συγκυρίες φαίνεται να τον οδήγησαν στο να αρνηθεί τον έρωτα της Μαρίας Πολυδούρη και να οδηγηθεί τελικά στην αυτοχειρία.

Το σημείωμα τελειώνει ως εξής με έναν τραγικό-χιουμοριστικό μάλλον τρόπο:

« Καὶ γιὰ ν’ ἀλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω ὅσους ξέρουν κολύμπι νὰ μὴν ἐπιχειρήσουνε ποτὲ νὰ αὐτοκτονήσουν διὰ θαλάσσης. Ὅλη νύχτα ἀπόψε ἐπὶ δέκα ὧρες, ἐδερνόμουν μὲ τὰ κύματα. Ἤπια ἄφθονο νερό, ἀλλὰ κάθε τόσο, χωρὶς νὰ καταλάβω πῶς, τὸ στόμα μου ἀνέβαινε στὴν ἐπιφάνεια. Ὡρισμένως, κάποτε, ὅταν μοῦ δοθεῖ ἡ εὐκαιρία, θὰ γράψω τὶς ἐντυπώσεις ἑνὸς πνιγμένου.»

Τελικά ο Κώστας Καρυωτάκης βρήκε τραγικό θάνατο όταν πυροβόλησε τον εαυτό του κάτω από ένα δέντρο σε μια παραλία του Αμβρακικού στην Πρέβεζα.