ΟΠΑΔΙΚΗ ΒΙΑ
Γράφει ο Σωκράτης Ζαρβανέλης
Ο άνθρωπος εδώ και τόσα εκατομμύρια χρόνια κατοικεί στην γη έχει γίνει το κυρίαρχο είδος έχοντας πατάξει την πλειονότητα των ζωικών του ενστίκτων και έχει κατορθώσει να αναπτύξει την τεχνολογία, τις επιστήμες και την ψυχαγωγία ώστε να κάνει πιο εύκολη και ευχάριστη την ζωή του. Παρόλα αυτά, δεν έχει κατορθώσει να εξαλείψει την εγκληματικότητα που παραμένει στα ύψη με τις ληστείες, τους βιασμούς, τις απαγωγές, τις βιαιοπραγίες και τις δολοφονίες να είναι μέρος της καθημερινότητας.
Οι εγκληματίες δρουν είτε κατά μόνας είτε σε ομάδες και θεωρείται μείζονος σημασίας πρόβλημα για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Οι ρατσιστικές τάσεις των ατόμων αυτών είναι ένας από τους κυριότερους λόγους εγκλημάτων με τον ρατσισμό να μην «χωρίζει» μόνο ανθρώπους διαφορετικού χρώματος ή διαφορετικής εθνικότητας αλλά και διαφορετικών προτιμήσεων πάνω σε κάποιο θέμα.
Έτσι, η δολοφονία του 19χρονου Άλκη Καμπανού, στο Χαριλάου της Θεσσαλονίκης μου έδωσε την ευκαιρία να αναφερθώ στην οπαδική βία μέσα και έξω από τα γήπεδα που ταράζει την υφήλιο και την Ελλάδα ειδικότερα από τις απαρχές του επαγγελματικού αθλητισμού.
Οπαδική βία ή χουλιγκανισμός λέγεται η κακή έως και εγκληματική συμπεριφορά οπαδών μίας επαγγελματικής ομάδας με στόχο να προασπίσουν το συμφέρον της ομάδας τους με οποιοδήποτε μέσο.
Στην Ελλάδα είναι γνωστά τα αποτελέσματα αυτών των συμπεριφορών με έξι θανάτους πέντε εκτός και έναν εντός γηπέδων, δεκάδες τραυματίες, αμέτρητες «χαμένες» περιουσίες με τις συλλήψεις να είναι ελάχιστες.
Η βία στα γήπεδα έχει τις ρίζες της σε βαθύτερα κομμάτια της κοινωνίας με την οικονομική κατάσταση του οπαδού, τις πολιτικές του πεποιθήσεις και γενικότερα τα «πιστεύω» του να θεωρούνται ως λόγοι συγκρούσεων και αναταράξεων. Κατά την προσωπική μου άποψη, η περισσότεροι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τέτοιες μεθόδους είναι άνθρωποι που θέλουν να ενταχθούν μέσα σε μία συλλογική ομάδα που θα έχουν την δυνατότητα να «ξεσπάσουν» και να βγάλουν το μίσος τους πάνω σε ανθρώπους που δεν έχουν διαφορετικά συμφέροντα. Η επιλογή της ομάδας που θα ανήκουν είναι τυχαία καθώς στο μόνο που αποσκοπούν είναι να κάνουν κακό σε κάποιους, συνεπώς και στην κοινωνία.
Οι Χούλιγκαν των ομάδων έχουν παρόμοια λειτουργία με τα μαχαιρώματα μεγάλων σε αριθμό ομάδων ατόμων σε μικρότερων να είναι η πιο εύκολη λεία τους, τα ραντεβού θανάτου με σωρεία οπαδών από δύο διαφορετικά σωματεία να κατασπαράζονται μεταξύ τους, τρομοκρατικές επιθέσεις με γκαζάκια σε συνδέσμους των αντιπάλων τους και δυστυχώς δολοφονίες σαν και του Άλκη που τον βρήκαν μόνο και ανήμπορο να αντιδράσει στην θέα του θανατηφόρου όπλου.
Η ευθύνη των ομάδων είναι τεράστια, διότι επιτρέπουν σε αυτές τις οργανώσεις να γίνονται τόσες εγκληματικές ενέργειες και να διαβάλουν τα συμφέροντα της ανώνυμης εταιρείας που εκπροσωπούν. Η μεγαλύτερη ευθύνη όμως ανήκει στην πολιτεία.Το κράτος έπρεπε να προσπαθεί να προφυλάξει μία σωστή λειτουργία της κοινωνίας και αντ’αυτού δεν προβαίνει σε ελέγχους και αφήνει εγκληματίες να κυκλοφορούν ανάμεσα μας.
Δυστυχώς, αυτή η κατάσταση αποτρέπει πολλούς φιλάθλους από το να πάνε στο γήπεδο διότι όλοι σκέφτονται την πιθανότητα να γίνουν επεισόδια και δεν επιθυμεί να δει από κοντά έναν αγώνα με ρίσκο της ζωής του και πόσω μάλλον της οικογένειας του.
Η οπαδική βία δεν είναι εύκολο να εκλείψει ας ελπίσουμε να ελαττωθεί στο ελάχιστο με στόχο να μπορούν όλοι να απολαύσουν έναν αθλητικό αγώνας χωρίς το άγχος για τυχόν ευτράπελα.
Ο Αρθρογράφος
