ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Γράφει η Δήμητρα Γαβαλά
Οι περισσότεροι αναρωτιέστε γιατί πλέον ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις ενώ τόσα χρόνια γίνονται χιλιάδες πόλεμοι σε άλλες γωνιές της γης.
Η Ουκρανία ανήκει στην Ευρωπαική ένωση συνεπώς αποτελεί μία χώρα στην δικιά μας Ήπειρο άρα στα κοντινά μας πλαίσια. Τόσα χρόνια που επικρατεί πόλεμος στη Συρία, στη Λιβύη εμείς δεν το βιώνουμε ούτε μπαίνουμε στη θέση αυτών των ανθρώπων μιας και δεν είναι «στις κοντινές μας χώρες» έτσι πιστεύουμε.
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός οτι αυτό που ζούμε δεν είναι ένας απλός πόλεμος είναι ένας εικονικός πόλεμος. Την ίδια στιγμή που εμείς βρισκόμαστε στο σπίτι μας, στη ζεστασιά μας βλέπουμε βίντεο στα οποία ηχούν σειρήνες, άντρες πολεμάνε, παιδιά κλαίνε και μητέρες αποχαιρετούν, ίσως και για τελευταία φορά τα παιδιά τους και τους άντρες τους. Αυτός πιστεύω είναι ο λόγος που πλέον επικρατεί αυτό το θέμα δηλαδή, η συνεχής προβολή αυτών των γεγονότων. Μας επηρεάζει διότι συμβαίνει σε ένα από τα κράτη της «ένωσης» μας. Mας επηρεάζει διότι καταπατούνται συνθήκες ειρήνης που η δική μας Ήπειρο δημιούργησε.
Δεν γνωρίζω τι έχει πράξει η Ουκρανία στο παρελθόν , δεν γνωρίζω τι έχει προηγηθεί μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Αυτό όμως που γνωρίζω όμως είναι οτι ο πόλεμος δεν λύνει τα προβλήματα.
Εν έτει 2022 είναι ειρωνεία την ίδια στιγμη που διαβάζουμε την ιστορία μας, που μαθαίνουμε για τους Παγκόσμιους Πολέμους να γίνεται ξανά ένας πόλεμος ο οποίος δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί. Είναι φριχτό που πριν από δύο μήνες παρακολουθούσαμε την «Σμύρνη μου Αγαπημένη» στο σινεμά η οποία είχε σχέση με την καταστροφή του 1922 και τώρα κάποιοι άνθρωποι βιώνουν την ίδια φρίκη του ξεριζωμού.
Σκέφτομαι όλες τις αθώες ψυχες. Σκέφτομαι τους γονείς και την δυναμή τους. Σκέφτομαι τους γιατρους, τα παιδάκια που γεννιούνται. Σε τι κόσμο γεννιούνται; Σκέφτομαι τους νεαρούς τους άντρες και τους μεσήλικες που κρατάνε ένα όπλο υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους. Σκέφτομαι τα παιδιά που αντί να παίζουν και να γελάνε κοιτάνε απελπισμένα γύρω τους. Εκείνους τους φοιτητές που κόπωσαν για να σπουδάσουν και τώρα όλα πήγαν στράφη. Αναλογίζομαι εκείνη την γιαγιά που δεν άντεξε στο κρύο και ξεψύχησε. Εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν τα πάντα για να σώσουν τα ζώα και τους συνανθρώπους τους και τελικά μία σφαίρα ήταν αρκετή για να στερήσει τη ζωή τους. Σε κανέναν δεν αξίζουν αυτές οι αναμνήσεις..
Πόσα όνειρα πήγαν στράφη σε ένα πρωί; Πόσα κλάματα ηχούν σε κάθε γωνιά του κόσμου; Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό; Σίγουρα η θλίψη και τα κλάματα δεν μπορούν να σταματήσουν αυτό που γίνεται. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε ενωμένοι και έτοιμοι να υποδεχτούμε τους ανθρώπους αυτούς που το μόνο που κουβαλάνε μαζί τους είναι την ελπίδα της επιβίωσης. Δυστυχώς, είμαστε ένας λαός που έχουμε την επίγνωση για το τι σημαίνει προσφυγιά. Σκοπός είναι να μην επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Είναι απαραίτητο να φροντίσουμε εκείνα τα παιδιά γιατι όπως λέει και ο Σιδηρόπουλος σε ένα τραγούδι του «Υπερασπίσου το παιδί γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».
Οφείλουμε να περνάμε καλά και να διασκεδάζουμε. Ποτέ δεν θα ξέρουμε αν θα έρθει η σειρά μας . Ο πόλεμος ορμά με θρασύτητα βιαστική στις ζωές των ανθρώπων κηλιδώνoντας τις στιγμές που παίρνει φεύγοντας, έτσι έλεγε ένα βιβλίο που διάβαζα πρόσφατα.
Λίγες ημέρες πριν το ξέσπασμα του πολέμου περπατούσα στον Σταύρο Νιάρχο. Ήταν ένας κύριος που έπαιζε πιανο και μου ζήτησε να του πω ποιό κομμάτι να παίξει. Απερίσκεπτα του απάντησα τον Κεμάλ. Ήταν τυχαίο άραγε; Ποτέ δεν συμφώνησα με τον στίχο «Καληνύχτα κεμάλ αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ». Γιατί πολύ απλά εμείς είμαστε ο κόσμος. Και αν δεν αλλάξουμε εμείς δεν θα αλλάξει ποτέ. Και όσο υπάρχουν μυαλά που το πιστεύουν έχουν ένα μερίδιο ευθύνης.
Ο Αρθρογράφος
