Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ
Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί όλοι μας βλέποντας «ευτυχισμένες» εικόνες ατόμων στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αν όντως υπάρχει τόσος διάχυτος πλούτος και ευτυχία; Το χειρότερο όμως είναι όταν εμείς οι ίδιοι προσπαθούμε να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με το φαίνεσθαι. Αυτό που βλέπουμε όμως είναι μία στιγμή που τις περισσότερες φορές είναι τεχνητή και μας συμπαρασύρει σε μία δίνη ερωτημάτων και άκρατου ανταγωνισμού για να δημιουργήσουμε και εμείς τα περίφημα δημοφιλή «Stories».
Τα περισσότερα από αυτά τα «Stories» είναι απλά η ματαιοδοξία και η κενοδοξία όσων προσπαθούν απλά να μεταδώσουν το κόμπλεξ που προβάλλουν και σε άλλους για να νιώσουν οι δημιουργοί τους ικανοποίηση και αποδοχή. Αυτή όμως η υπερβολική προβολή των πάντων όπως για παράδειγμα η αγορά ενός ακριβού ρούχου δείχνει ένα καταπιεσμένο χαρακτήρα άκρατου ναρκισσισμού. Γιατί όμως δεν αναρωτιόμαστε αν όντως τα άτομα που κάνουν αυτή την επίδειξη είναι πραγματικά ευτυχισμένα ή το μόνο που τους ενδιαφέρει να το δείξουν στους άλλους για να για να νιώσουν «κάποιοι»;
Στην ουσία τα άτομα αυτά είναι εγκλωβισμένα στον υλικό πλούτο και στον υπερκαταναλωτισμό, απλά γιατί θεωρούν πως μόνο με αυτό τον τρόπο γίνονται κοινωνικά αποδεκτοί και δημοφιλείς. Επιπλέον, δίνουν έμφαση στο γεγονός να γίνουν αρεστοί στους τρίτους αντί να αποδεχτούν οι ίδιοι πρώτα την ομορφιά της μοναδικότητας τους.
Από την άλλη τα άτομα τα οποία είναι θεατές της υποτιθέμενης αυτής ευτυχίας στις εικόνες αποκτούν αισθήματα μειονεξίας και κατωτερότητας αφού προσπαθούν να κατανοήσουν γιατί η πραγματική τους ζωή δεν είναι τόσο πλουσιοπάροχη όσο και των ατόμων που αυτοπροβάλλονται. Μόνο που η πραγματική τους ζωή είναι πολύ καλύτερη από μία οθόνη καθώς στην ουσία δεν είναι αυτοί οι φυλακισμένοι και υποταγμένοι αλλά τα αυτοπροβαλλόμενα πρόσωπα των «Stories».
Καλό θα ήταν να αναρωτιόμαστε γιατί το άτομο αυτό θέλει να δείξει κάτι άλλο από αυτό που ξέρω ότι είναι. Είναι κρίμα, γιατί είναι αξιολύπητο. Είναι καλό λοιπόν να μη συγκρίνουμε τον εαυτό μας με μία στιγμή σε μία οθόνη γιατί στο φαίνεσθαι όλοι είναι μαέστροι για να τους δέχεται η κοινωνία λες και αυτοί είναι οι άριστοι αλλά τελικά για τον ίδιο τους τον εαυτό έχουν καταπνίξει πολύ θέλω τους.
Ο Αρθρογράφος
