ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Τα φώτα σβήνουν, η αυλαία πέφτει και «μπάμ» ο πρωταγωνιστής είναι έτοιμος να δώσει τη μεγαλύτερη παράσταση της ζωής του, μία παράσταση που αποτελεί αγώνα για τη διατήρηση της ίδιας του της ζωής. Ο ύπουλος αυτός αόρατος εχθρός, ο καρκίνος που μόνο αν πεις ανοιχτά το όνομά του θα τον αντιμετωπίσεις με θάρρος. Μία ασθένεια που κατέληξε να είναι μία πραγματικότητα, μία καθημερινή διαπίστωση.
Το φαινόμενο αυτό τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και είναι συνεχώς σε έξαρση. Τα γονίδια, ο υποβαθμισμένος τρόπος ζωής και το άγχος είναι πράγματα τα οποία κανείς δεν μπορεί να δώσει μία σαφή απάντηση αν ευθύνονται στο αν προκαλούν τον αόρατο εχθρό. Όμως δεν υπάρχει πιο γενναίο άτομο από αυτόν που νοσεί από καρκίνο καθώς κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί τους φόβους του, τους πόνους που βιώνει και σε αυτό το άτομο δεν έχει θέση ούτε ο οίκτος ούτε η λύπηση παρά μόνο θαυμασμός και η εκτίμηση.
Ο κλονισμός της υγείας μας είναι όντως πρόβλημα οτιδήποτε άλλο μας απασχολεί δεν είναι πρόβλημα αλλά προβληματισμός. Ο νοσήσας δίνει μάχη όχι μόνο όταν υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία ή οποιαδήποτε άλλη θεραπεία αλλά δίνει μία καθημερινή μάχη και θα είναι επιτυχία του να έχει κερδίσει τη ζωή με χαμόγελο και αξιοπρέπεια.
Πολλοί είναι εκείνοι που δεν θα καταλάβουν τις αγωνίες που βιώνει και ο νοσήσας αλλά και τα οικεία πρόσωπα που τον στηρίζουν. Θα υπάρξει κόσμος που θα πει γνώμη, κακόβουλη κριτική μπορεί να κατηγορήσουν ακόμα και τον ίδιο τον ασθενή ότι «δεν πρόσεχες, εγώ στη θέση σου..» όμως έξω από το χορό όλοι είμαστε καλοί χορευτές. Είναι θλιβερό να φέρεσαι στο άτομο που νοσεί με οίκτο αλλά πρέπει να του δείξεις ότι το πρόβλημα αυτό δεν του επιτρέπεις να αλλάξει τη ζωή του αλλά είσαι μαζί του ως σύμμαχος στον αγώνα που δίνει.
Δεν μπορεί να υποτιμάς το άτομο αυτό τη στιγμή που η ίδια του η ζωή κρίνεται από τα χείλη ενός γιατρού και το πόρισμα που αγωνιά να ακούσει σε ένα ιατρικό ραντεβού. Οι νοσήσαντες από καρκίνο και οι άνθρωποι που τους περιβάλλουν στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ο/η σύζυγος, τα παιδιά κάνουν καθημερινά κατάθεση δύναμης, ψυχής και ενσυναίσθησης. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο η επιστημονική-ιατρική βοήθεια αλλά και η ψυχολογική υποστήριξη.
Η ζωή θα πρέπει να συνεχίσει όσο το δυνατόν ίδια όπως και πριν το πρόβλημα, το άτομο να ρουφάει την κάθε στιγμή ευτυχίας. Ένα μεγάλο Μπράβο λοιπόν στα άτομα που μας υπενθυμίζουν ότι το θάρρος και η αξιοπρέπεια είναι πολύ πιο πάνω από τα υλικά αγαθά.
Ο Αρθρογράφος
