ΑΛΛΑΓΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Γράφει η Μαρίνα Νεφέλη Παπαδοφραγκάκη
Με αφορμή την γνωστή σε όλους μας πλέον κατάσταση που επικρατεί στην Ουκρανία, έκανα κάποιες σκέψεις τις οποίες έκρινα σημαντικό να μοιραστώ. Ένα γεγονός τόσο τραγικό όσο ο πόλεμος μας κάνει να αναθεωρούμε και να συνειδητοποιούμε πράγματα που πριν (αναλόγως την περίοδο που γεννηθήκαμε και την γεωγραφική περιοχή μας) ίσως να είχαμε την πολυτέλεια να μην σκεφτούμε καθόλου. Πολυτέλεια, άνεση, προϋποθέσεις ανάπτυξης, γαλήνης, και ψυχικής ηρεμίας.
Γεννήθηκα εν περίοδο ειρήνης, έζησα τα πιο καθοριστικά χρόνια της ζωής μου -τα παιδικά- χωρίς να έχω καν ιδέα τι εστί η φρίκη του πολέμου. Και τώρα στη φοιτητική μου ζωή, σε όποια περιοχή της πόλης που ζώ και αν πάω, όσοι κίνδυνοι και αν παραμονεύουν, εξακολουθώ να είμαι πιο ασφαλής από ότι είναι ένας άνθρωπος στην Ουκρανία στο ίδιο του το σπίτι αυτή τη στιγμή. Ένα παιδί στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή βιώνει κάτι που ο παιδικός μου εαυτός δεν βίωσε ούτε κατά προσέγγιση. Και αυτό είναι πολυτέλεια.
Εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή είμαστε θεατές εκ του ασφαλούς μπροστά στη εκτύλιξή ενός αποτρόπαιου ιστορικού γεγονότος, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε πολλά ώστε να βοηθήσουμε ουσιαστικά τους ανθρώπους που το βιώνουν στην ίδια τους τη πατρίδα, την οποία πριν ένα μήνα ένιωθαν ασφαλή. Αν υπάρχει κάτι που μπορούμε εγώ και εσύ να κάνουμε, όμως είναι να μην έχουμε τίποτα απολύτως δεδομένο, σε έναν κόσμο που αλλάζουν συνεχώς όλα, και να εκτιμάμε κάθε μας στιγμή.
Θα έχεις ακούσει αρκετές φορές τη φράση “Τίποτα δεν είναι δεδομένο”. Πόσες φορές όμως έχεις βάλει τον εαυτό σου στη διαδικασία να συνειδητοποιήσει το βάθος της; Από μια πρώτη οπτική είναι μια μάλλον κοινότυπη, κλισέ φράση την όποια λίγοι άνθρωποι συλλογίζονται πραγματικά, ελάχιστοι λαμβάνουν υπόψη τους σοβαρά, ακόμα λιγότεροι ζουν σαν να την έχουν έστω προσεγγίσει. Κι όμως, τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Τίποτα δεν σου ανήκει ολοκληρωτικά, τίποτα δεν είναι αδιαμφισβήτητο. Ούτε η υγεία, ούτε οι άνθρωποι που αγαπάς, ούτε οι κοινωνικές αρετές, ούτε η ασφάλεια, ούτε καν η ειρήνη. Εκτίμησε και πρόσεχε τον εαυτό σου. Υπενθύμιζε στους ανθρώπους σου το πόσο τους αγαπάς, και νιώσε ευγνωμοσύνη για την ασφάλεια που είσαι τυχερός να απολαμβάνεις. Παίρνε κάτι από κάθε εμπειρία, μείνε στο παρόν και κοίτα γύρω σου. Ανθρώπινες ζωές, μνημεία και έργα πολιτισμού, μόρφωση, φύση, αγάπη. Ουδένα δεδομένο, ουδένα μικρής αξίας.
Και αν σταθείς τυχερός και συνεχίσεις να έχεις την πολυτέλεια να θεωρείς δεδομένη την ειρήνη, εσύ να τιμάς την κορυφαία ανθρωπιστική αυτή αξία, όπως και τους ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους παλεύοντας για αυτήν, δίνοντας ποιότητα στη δική σου, και μη θεωρώντας δεδομένο απολύτως τίποτα.
Ο Αρθρογράφος
