ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΤΟ “ΆΚΟΥ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ!” ΤΟΥ ΒΙΛΧΕΛΜ ΡΑΪΧ;

Γιατί πρέπει όλοι να διαβάσουμε το “Άκου, ανθρωπάκο!” του Βίλχελμ Ράιχ…

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήθελα να το διαβάσω εδώ και πολύ καιρό. Την πρώτη απόπειρα, την έκανα κατά τη διάρκεια της καραντίνας, όμως λόγω της πρωτόγνωρης κατάστασης, δεν τα κατάφερα. Έτσι, φέτος το καλοκαίρι σε μια γενικότερη φάση εσωτερικής αναζήτησης, αποφάσισα, πως είχε έρθει η ώρα. Πράγματι, μπορώ να πω, πως μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Είναι ένα μικρό βιβλίο με τεράστιο νόημα και αντίκτυπο στη ζωή, αλλά κυρίως στις αντιλήψεις του αναγνώστη. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα “μανιφέστο” προς την ελεύθερη βούληση και την ανεξαρτησία του ατόμου. Μια “γροθιά” στις συνηθισμένες αξίες και ιδεολογίες, που ακούμε, διαβάζουμε κι ορισμένες φορές υιοθετούμε, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο Βίλχελμ Ράιχ απευθυνόμενος με άμεσο τρόπο στον αναγνώστη. Χρησιμοποιεί α’ και β’ ενικό πρόσωπο, δίνοντας μία ζωντάνια και μια παραστατικότητα. Το ύφος του είναι αρκετά εριστικό σε πολλά σημεία, χωρίς όμως αυτό να αποσκοπεί στη χειραγώγηση. Αντίθετα, επιλέγει να νουθετήσει αυτόν, που διαβάζει κείμενο, με ένα πατερναλιστικό τόνο. Ο συγγραφέας καυτηριάζει τα καθεστώτα και τις πολιτικές αποφάσεις των κυβερνήσεων της εποχής του με επιχειρήματα και παραδείγματα. Ο Ράιχ καταφέρνει να μην παρουσιαστεί ούτε ως λαϊκιστής, ούτε ως Μεσσίας, αλλά ως διδάσκαλος. Δεν επιδιώκει να επωφεληθεί προσωπικά, αλλά να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο μια “ελευθερία”.

Μιλάμε για ένα βιβλίο μόνο 104 σελίδων, το οποίο διαβάζεται απνευστί. Δεν απευθύνεται σε ηλικιακές, μορφωτικές, πολιτικές ή οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα, αποκλειστικά. Απευθύνεται σε όλους. Έχει χαρακτηριστεί ως μια πνευματική υποθήκη, κάτι που δε θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα την αξία του. Ασφαλώς, ο Ράιχ μπορεί να επιθυμεί μέσα από το κείμενό του, αυτό, να μιλήσει στην καρδιά κάθε ανθρώπου, κάθε πολίτη, δυστυχώς δεν είναι εύκολο. Αυτό δε συμβεί λόγω της γλώσσας του, ή της γραφής του, η οποία είναι άκρως απλή και κατανοητή, αλλά επειδή μόνο ο ανυπότακτος, άγρυπνος, αδιάφθορος θα το αγαπήσει και θα το κατανοήσει πραγματικά. Αυτός ο ανθρωπάκος, που θέλει να αναζητήσει απαντήσεις στα προβλήματά του και στα ερωτήματα της ζωής του. Αυτός ο ανθρωπάκος, που θέλει να ενισχύσει τους αγώνες του. Αυτός ο ανθρωπάκος, που θέλει να διεκδικήσει το μέλλον του. Αυτός ο Ανθρωπάκος, που θα θέλει να γίνει Άνθρωπος.

Η αλήθεια είναι, πως για αυτό το έργο έχουν γραφτεί πάρα πολλά. Οι κριτικές είναι ποικίλες και πολυδιάστατες, όμως εάν κάποιος δεν το διαβάσει από μόνος του, δε θα καταλάβει τι είναι αυτό που το ξεχωρίζει από αλλά κοινωνικά- πολιτικά βιβλία. Είναι ένα βιβλίο, το οποίο με το πέρασμα των χρόνων έγινε κλασσικό και οι χαλεποί καιροί, που ζούμε δεν το βγάζουν εκτός μόδας. Ο Βίλχελμ Ράιχ δημοσίευσε αυτό, το βιβλίο το 1948 μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και πολλές καταστάσεις που περιγράφει, ξεπροβάλλουν μπροστά μας στο σήμερα.

“Ο μεγάλος άνθρωπος ξέρει πότε και με ποιον τρόπο είναι μικρός. Ο Ανθρωπάκος δεν γνωρίζει ότι είναι μικρός και φοβάται να το μάθει”, τονίζει ο συγγραφέας. Μέσα στις σελίδες του έργου, ο αναγνώστης θα το διαβάσει πολλές φορές αυτά, τα λόγια. Λόγια σκληρά για κάποιους, αλλά στην ουσία τόσο αληθινά. Μπορεί ο Ράιχ να ασκεί μια έντονη κριτική σε πολιτικούς, αλλά και σε επιστήμονες, ωστόσο τα βέλη του πέφτουν στον ανθρωπάκο. Το πρόσωπο, που θεωρεί υπαίτιο για τα περισσότερα προβλήματα του ανθρώπου, είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Επομένως, μιλάμε για μια βαθειά κριτική στη νοοτροπία, στη σκέψη και στις αποφάσεις του.

Σας προτείνω να διαβάσετε αυτό, το βιβλίο και ευελπιστώ να το αγαπήσετε, όσο το αγάπησα κι εγώ…