«ΕΜΠΟΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ»

Στις συλλογικές προσπάθειες βελτίωσης των υπηρεσιών προστασίας των δικαιωμάτων του Παιδιού, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύνολο εμποδίων που καθιστούν την διαδικασία δύσκολη. Αυτά τα εμπόδια μπορούν να εντοπιστούν σε πολλά επίπεδα είτε ως εσωτερικά εμπόδια που προκύπτουν από τις δικές μας διαδικασίες σκέψης, υπόβαθρο και κοσμοθεωρίες, είτε ως εμπόδια στους οργανισμούς, τα οποία συνδέονται με τη χρηματοδότηση, το χρόνο, τις οργανωτικές εντολές, αλλά και ως γενικότερα εμπόδια που υπάρχουν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο.

Ένα από τα βασικά εμπόδια είναι η φτώχεια, η οποία εμποδίζει τις οικογένειες να παρέχουν στα παιδιά τους τα αναγκαία. Καθώς τα παιδιά αρχίζουν να αναπτύσσονται, δεν θα πρέπει να επικεντρώνονται στις βασικές ανάγκες επιβίωσης, αλλά αντίθετα, οφείλουν να επικεντρωθούν σε πιο θετικά πράγματα για τη ζωή τους, όπως είναι η εκπαίδευση που θα τους επιτρέψει να εξελιχθούν. Οι οικογένειες που στερούνται βασικές ανάγκες επιβίωσης μπορεί να οδηγηθούν σε αγχώδεις και δυσχερείς καταστάσεις κατά τι οποίες οι γονείς αγωνίζονται να κρατήσουν την οικογένειά τους ζωντανή και ενωμένη, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ασθένειες ή και άλλα προβλήματα αργότερα στη ζωή τους. Επακόλουθο της φτώχειας αποτελεί η άδικη πρόσβαση στην εκπαίδευση. Οι εκπαιδευτικοί αναφέρονται σε όλους τους μαθητές και φοιτητές με τον ίδιο τρόπο ανεξαιρέτως. Φράσεις όπως ”Πρέπει να σταματήσετε ό,τι κάνετε και να επικεντρωθείτε στις εργασίες σας, εάν θέλετε να έχετε καλούς βαθμούς” δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Καθώς μερικοί φοιτητές δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν, ενώ αρκετοί από αυτούς εργάζονται για να πληρώσουν τα δίδακτρα τους.

Συστηματικά και πολιτικά προβλήματα όπως η έλλειψη παροχής υπηρεσιών και εκπαίδευσης, υπηρεσίες στέγασης, ελλιπείς υπηρεσίες υγείας, ανεργία, απουσία συστήματος αντιμετώπισης διαλυμένων οικογενειών, διακρίσεις, φυλετική δυσφήμιση είναι μερικοί από τους τομείς που εμποδίζουν τη θετική αλλαγή στην προστασία των παιδιών, δημιουργώντας έτσι παρεκκλίσεις στις υπηρεσίες Παιδικής προστασίας. Ο κοινωνικός κανόνας αποτελεί ακόμη ένα εμπόδιο κατά το οποίο οι άνθρωποι σε μια κοινότητα πιστεύουν ότι, οι φορείς είναι εκεί για να αντικαταστήσουν τα πολιτισμικά τους πρότυπα με αυτά της Δύσης. Είναι κρίσιμο για κάθε οργανισμό που παρέχει αξιόπιστη προστασία στα παιδιά, να συνειδητοποιήσει πόσο ευαίσθητος μπορεί να είναι ο πολιτισμικός κανόνας για την κοινότητα που παρέχει τις υπηρεσίες και να είναι πρόθυμος να κάνει διαβούλευση με την κοινότητα, προκειμένου να ληφθούν τα κατάλληλα για την προστασία των παιδιών μέτρα.

Πηγές: