Εμείς οι Έλληνες
Ελλάδα , η χώρα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Η χώρα που είναι ποτισμένη σε κάθε γωνία της με το αίμα ηρώων. Αυτή , που ταξίδεψε τον πολιτισμό της σε κάθε πλευρά του κόσμου μα και που εξ’αιτίας της άνθισε η Ευρώπη,όπως πολλοί ισχυρίζονται. Μία πινελιά στο χάρτη , μα με τόση μεγάλη ιστορία και χρώματα . Επιστήμες, γνωμικά, τέχνες ξεκίνησαν από αυτήν. Αυτό όμως που την ξεχωρίζει είναι τα χρώματα :το πράσινο των δασών που ενώνεται με τα κρυστάλλινα γαλανά νερά της.
Κάποτε, μία φιλόλογος στο λύκειο , μιλούσε με τόσο θαυμασμό, πάθος, υπερηφάνεια για την χώρα μας. Περιέγραφε το μνημείο του Παρθενώνα με τέτοιο δέος , σε σημείο που δεν μπορούσες να την αγνοήσεις παραβλέποντας τα λόγια της. «Ξέρετε γιατί ανήκει στα επτά θαύματα του κόσμου»; μας έλεγε, «ακριβώς επειδή είναι ένα θαύμα από μόνο του». Ο Παρθενώνας είναι κατασκευασμένος με δωρικό ρυθμό και με τέτοιον τρόπο που δεν ξεφεύγει η παραμικρή λεπτομέρεια για ένα κατασκεύασμα του 5ου αιώνα π.Χ. Η Ακρόπολη: το μνημείο που κρύβει μέσα όλο τον πολιτισμό μας. Είτε μιλάμε για μάχες, είτε για την μυθολογία, πολιτική, φιλοσοφία, θρησκεία, αρχιτεκτονική, ανθρωπολογία. Και όλα αυτά κρύβονται σε ένα μονάχα μνημείο που έχει αντέξει χιλιάδες συμφορές. Και αναρωτιέμαι πόσοι Έλληνες έχουμε αντιληφθεί την πραγματική αξία αυτού του μνημείου καθώς και εάν αναγνωρίζουμε τον λόγο που κάθε χρόνο χιλιάδες ξένοι προσκυνούν τα χώματα μας. Άραγε, είμαστε τόσο περήφανοι όσο θα έπρεπε να ήμασταν;
Η σημαία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κληρονομιάς μας. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για το τι πράγματι πρεσβεύει. Προσωπικά, θα αρκεστώ σε μία: οι εννέα εναλλασσόμενες λευκές λωρίδες και γαλάζιες συμβολίζουν τη θάλασσα και τον αφρό που την συνοδεύει και πρεσβεύουν τις λέξεις «ελευθερία ή θάνατος», όχι επισήμως. Ο δε σταυρός συμβολίζει την θρησκεία μας, δηλαδή τον χριστιανισμό, το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας μας. Από την άλλη, ο εθνικός ύμνος είναι επίσης άρρηκτα συνδεδεμένος με την έπαρση της σημαίας τουλάχιστον στις πρώτες στροφές από τις 158 που περιέχει, γράφτηκε το 1823 τη Ζάκυνθο από τον Διονύσιο Σολωμό και είναι ο «ύμνος εις την ελευθερίαν».
Χαρακτηριστικό γνώρισμα της χώρας μας είναι ο εθνοκεντρισμός. Δεν είναι ο εθνισμός όπως υποστηρίζουν πολλοί. Εθνισμός σημαίνει αγαπώ την χώρα μου , κατανοώντας πάντοτε τι ακριβώς αγαπώ και γιατί το αγαπώ. Εθνοκεντρισμός σημαίνει οτι δεν υπάρχει καλύτερο έθνος πέρα από το δικό μου. Συνεπώς, κλείνω τα μάτια και τα αυτιά σε οτιδήποτε συμβαίνει εκτός των δικών μου συνόρων. Είναι δύο αρκετά σημαντικές έννοιες. Η πρώτη είναι όμορφη και η δεύτερη εγκληματική. Εγκληματική γιατί; Γιατί εις το όνομά του εθνοκεντρισμού αφανίστηκαν εκατομμύριοι Εβραίοι και εμφανίστηκαν οι ναζιστές, γιατί οτιδήποτε νέο και χρήσιμο προκύψει είναι πάντα «λάθος» καθώς δεν δημιουργείται στη χώρα μας. Πράγμα που έχει ως συνέπεια στην Ελλάδα «την πρωτοποριακή» , που άνθισε λαούς , που ταξίδεψε σε κάθε γωνιά της γης , να μένει στάσιμη και κλειστόμυαλη, αφήνοντας κάθε ελπίδα βελτίωσης και εξέλιξης την σήμερον ημέρα.
Δεν γίνεται να πιστεύεις οτι η χώρα σου είναι η καλύτερη χωρίς να κάνεις κάτι για αυτήν. Δεν γίνεται να υπερηφανεύεσαι για τα κατορθώματα των προγόνων σου την ίδια στιγμή που δεν ξέρεις να μιλήσεις ελληνικά σωστά. Δεν γίνεται να απαιτείς σεβασμό από τους ξένους την ίδια στιγμή που δεν τη σέβεσαι εσύ ο ίδιος. Μα γίνεται να αναλογιστείς τι παρακίνησε τόσους ανθρώπους να γίνουν ένα με το χώμα για το όνομά της, να σκεφτείς τι μπορείς να κάνεις εσύ να την αλλάξεις, να βρεις τρόπους να την τιμήσεις, χωρίς να μειώνεις τις πεποιθήσεις άλλων.
Μέχρι πρότινος πίστευα οτι η εθνική υπερηφάνεια πηγάζει από τα χώματα που πατάμε. Μα χρειάστηκε μέσα από την παρατήρηση να αναγνωρίσω τους λόγους που πρέπει να είναι κανείς περήφανος για το έθνος του. Ήταν ο παππούς που χόρευε μαζί με την εγγονή του σε ένα παραδοσιακό τραγούδι, ήταν οι πλανόδιοι μουσικοί που έπαιζαν την <<φραγκοσυριανή>> με θέα την ακρόπολη, ήταν τα μετάλλια και η σημαία που σηκώνεται σε κάθε εθνικό πρωτάθλημα.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αγαπά κανείς την Ελλάδα , ακόμη και ας μας απογοητεύει καμιά φορά. Λένε πως υπάρχουν δύο Ελλάδες , μία εδαφική και μία φαντασιακή. Η φαντασιακή υπάρχει σε κάθε χώρα και Ήπειρο του κόσμου και αποτελείται από εκείνους που έφυγαν για μία καλύτερη ζωή, είναι εκείνοι που την λησμονούν περισσότερο και που με τον παραμικρό Έλληνα που θα συναντήσουν εκεί <<έξω>> θα βγάλουν φτερά από τη χαρά τους. Δεν είναι τυχαίο που έχουν γραφτεί τόσα τραγούδια και ποιήματα για την ξενιτιά.
Όφελος μας είναι πρωτίστως να μην ξεχνάμε και τα καλά και τα κακά του έθνους μας, γιατί μόνο εάν θυμόμαστε τα λάθη θα το κάνουμε καλύτερο . Να κρατούμε τα στοιχεία εκείνα που επρόκειτο να μας χρησιμεύσουν στο μέλλον. Όταν δε συντηρούμε το κατακτημένο, το παραδοσιακό τότε δε γίνεται η μετάβαση από το καθιερωμένο , στο νέο και το προοδευτικό. Η υιοθέτηση του νέου πρέπει να στηρίζεται στην αποκτημένη πείρα. Δε σημαίνει πως οτιδήποτε παλιό είναι και σωστό. Κρατούμε τα στοιχεία που έχουμε και προσθέτουμε και άλλα σε αυτά. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως παρόν και μέλλον δεν μπορεί να αποτελέσει ολοκληρωμένη έννοια χωριά παρελθόν!
Ο Αρθρογράφος
