ΜΟΥ ΤΟ’ΛΕΓΕ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ
Υπάρχουν κάποια πράγματα που ότι και να κάνεις δεν μπορείς να τα σταματήσεις. Ένα από αυτά είναι ο χρόνος.
Πάντα έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι εμείς διαφέρουμε από τους υπόλοιπους. Ότι αν μας τύχαινε εκείνο εμάς, θα το χειριζόμασταν αλλιώς. Όταν θα φτάσω στην ηλικία σου θα είμαι διαφορετική. Ναι, δεν θα κάνω τα δικά σου λάθη. Θα, θα, θα…
Πιστεύω ότι όλοι όταν είμασταν πιο μικροί είχαμε θέματα με τους γονείς μας. Ιδιαίτερα εμείς τα κορίτσια, με τις μαμάδες μας. Τσακωμοί, πρέπει, μην, δεν ταιριάζει, τι θα πει ο κόσμος και πολλά άλλα τέτοια. Στα μάτια μας ήταν συντηρητικές και καταπιεστικές πολλές φορές.
Θυμάμαι όλες αυτές τις ευφάνταστες δικαιολογίες που έβρισκα για να βγω κάποια βράδια, για να πάω σε κλαμπ με την κολλητή μου, για να συναντήσω τον Πάνο που με περνούσε 10 χρόνια. Άπειρες ώρες κηρύγματος από τη μάνα μου για το τι πρέπει να προσέχω. Αλλά εγώ τα δικά μου έβρισκα πάντα τρόπο να τα κάνω. Πόσο μου την έδινε δε όταν μου έλεγε ότι όλα αυτά τα κάνει για το καλό μου. Λες και ήμουν κανένα πεντάχρονο και χρειαζόμουν επιτήρηση για να παίξω.
– Δεν θα κάνεις δικά σου παιδιά; Τα ίδια και χειρότερα θα κάνεις, να με θυμηθείς! Ούτε κι εγώ ξέρω πόσες φορές το είχα ακούσει αυτό.
Ρόδα είναι και γυρίζει
Αυτό ακριβώς είναι μάλλον ο χρόνος. Μια ρόδα που γυρίζει και πράγματα του παρελθόντος επαναλαμβάνονται. Κι εμείς εκεί, θεατές του αναμενόμενου. Και τα πρώην απαράδεκτα τα κάνουμε αποδεκτά. Συμπεριφορές που σιχαινόμασταν τις υιοθετούμε με σθένος. Το τραγικό είναι ότι έχουμε και επιχειρήματα να τις υποστηρίξουμε. Βέβαια δεν είναι πάντα σοβαρά όλα αυτά.
Γελάω μόνη μου με τα κουλά που λέω στο γιο μου.
– Ρε μάνα, ούτε η ΕΜΥ δεν μπορεί να κάνει τόσο ακριβείς προβλέψεις για τον καιρό, μου λέει συχνά. Το «μπουφάν να πάρεις. Tο βράδυ που θα γυρίσεις θα βάλει κρύο», έχει αντικαταστήσει το «ζακέτα να πάρεις» που μας έλεγαν η μανάδες μας.
– Μη μου λες εμένα ότι θα πας στο Νίκο για να κάνετε μαζί την εργασία για τη σχολή. Σίγουρα θα λιώσετε παίζοντας games στον υπολογιστή.
– Μ’ αυτή που ‘χεις μπλέξει, δε βλέπω να παίρνεις πτυχίο ούτε φέτος. Τον πατέρα σου δεν τον σκέφτεσαι; Που και που πετάμε κι έναν πατέρα στην κουβέντα, έτσι για περισσότερο βάρος.
– Τι δουλειά έχεις εσύ μ’ αυτόν; Για να σε δω με έναν μπάρμαν σε μεγάλωσα με τόσες θυσίες εγώ;
– Τι θα πει για σένα είναι ο καλύτερος; Με τρεις γλώσσες και Master στα οικονομικά, ο ηλεκτρολόγος από το Μοσχάτο είναι το καλύτερο για σένα;
– Μ’ αυτά που ακούω πως να μην παίρνω χάπια για να κοιμηθώ; Η κόρη η δική μου θα παρατήσει το πανεπιστήμιο και θα πάει σε άσραμ στην Ινδία για να βρει τον εαυτό της; Στην Κηφισιά που μένουμε, δεν μπορείς;
Αέναος κύκλος η ζωή μας. Από παιδιά γινόμαστε γονείς. Κι από γονείς ξανά σαν μικρά παιδιά λίγο πριν το τέλος. Και τα παιδιά μας τότε παίρνουν το ρόλο που κάποτε είχαμε εμείς. Και μας ρίχνουν μια ζακέτα στην πλάτη για να μην κρυώσουμε στο μπαλκόνι, εκεί που κάθομαι κάθε απόγευμα και κοιτάω τα παιδιά που παίζουν στο πάρκο απέναντι…
Α ρε μάνα, πόσο δίκιο είχες!
Ο Αρθρογράφος
Perfect!!