Ζουν δίπλα μας, ανάμεσά μας, συχνά όμως είναι αόρατοι. Περνούν απαρατήρητοι. Δε ζητούν. Έχουν αποδεχτεί τη μοίρα και την κατάσταση που θεωρούν ότι τους αξίζει. Είναι εγώ, είναι εσύ, είναι όλοι μας.
Κάθε πρωίανοίγουμε τα μάτια στο κρεβάτι μας, στησυνέχεια κάνουμε κινήσεις μηχανικά, αυτόματα, όπως να φτιάξουμε καφέ ή να πιάσουμε το κινητό μας. Ντυνόμαστε, πηγαίνουμε δουλειά, βρίζουμε την τύχη μας για την κίνηση που έχει, γκρινιάζουμεγιατί βαριόμαστε να δουλέψουμε, γυρίζουμε σπίτι, καθόμαστε στον καναπέ, τρώμε και χαζεύουμε στην τηλεόραση, ξαπλώνουμε και πάλι να κοιμηθούμε και την επόμενη μέρα ξανά από την αρχή.
Τι γίνεται όμως όταν όλα αυτά μια μέρα χάνονται; Δεν έχεις σπίτι να γυρίσεις, κρεβάτι να ξαπλώσεις και δουλειά για να γκρινιάξεις επειδή βαριέσαι να πας. Κανείς μας δεν μπορεί να φανταστεί. Είναι τόσο δεδομένα κάποια πράγματα στη ζωή μας ,που αδυνατούμε να σκεφτούμε πως θα ήταν αν τα αποχωριζόμασταν.
«Επιλογές είναι αυτές.», «Γιατί δεν πάνε να δουλέψουν;», «Βρωμίζουν τον τόπο.», είναι μερικές από τις φράσεις που ακούμε συχνά να αναφέρονται στους άστεγους της Αθήνας. Πάντα έχουμε την τάση να κρίνουμε τους για τις επιλογές τους, για τα ρούχα τους, για το τι κάνουν ή δεν κάνουν. Ναι, πολλοί από αυτούς βρέθηκαν στον δρόμο λόγω κακών οικονομικών χειρισμών. Ίσως κάποτε δεν πήραν στα σοβαρά κάποιες καταστάσεις. Ίσως δεν προνόησαν. Γιατί όμως να τους αξίζει να κοιμούνται σε χαρτόκουτο, ξεπαγιάζοντας τον χειμώνα και να τους φέρεται μια ολόκληρη κοινωνία σα να είναι κάτι λιγότερο από άνθρωποι; Επειδή έκαναν λανθασμένες επιλογές; Ποιος από εμάς δεν έκανε ποτέ λάθη; Ποιος ξέρει πως θα καταλήξουν τα λάθη; Συχνά δεν ξέρουμε καν ότι κάνουμε λάθος τη δεδομένη χρονική στιγμή , το ανακαλύπτουμε στην πορεία.
Πρόσφατα λοιπόν κι εγώ συνειδητοποίησα ότι υπάρχει μια άλλη κοινωνία δίπλα σε αυτή που ζούμε. Αφορμή υπήρξε η ελληνική σειρά «Ο Όρκος» που εντελώς τυχαία ξεκίνησα να παρακολουθώ. Κάτι συνέβη μέσα μου πολύ πιο βαθύ. Δεν ήταν απλά μια σειρά που παρακολούθησα, είχε ενδιαφέρον και οι ηθοποιοί έπαιξαν καλά τους ρόλους τους. Κάτι άλλαξε ,κάτι με κινητοποίησε. Κάτι με έκανε να καταλάβω ότιόσες δυσκολίες και αν υπάρχουν στη ζωή μου, πάντα υπάρχουν κάποιοι που είναι σε πιο δύσκολη θέση. Αυτό φυσικά δεν το σκέφτομαι με τη λογική «νιώθω καλύτερα γιατί ο άλλος είναι χειρότερα». Όσο όμως είμαστε σε πιο προνομιακή θέση, έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας.
Προβληματίστηκα και σκέφτηκα ότιδεν έχει νόημα να κρίνουμε. Σε κανέναν δεν αξίζει αυτή η τύχη. Ούτε να λυπόμαστε έχει νόημα. Μονάχα να συμπονούμε και να συμπαραστεκόμαστε ο καθένας με τον τρόπο του. Κάτι που για εμάς μπορεί να είναι άχρηστο, να καταλήξει στα σκουπίδια ή σε μια αποθήκη σκονισμένο, για άλλους μπορεί να είναι σημαντικό, να τους ζεστάνει όχι μόνο το σώμα αλλά και την καρδιά. Φάρμακα, τα οποία τα αφήνουμε να και τελικά τα πετάμε, είναι πιο ωφέλιμο να τα προσφέρουμε σε ανθρώπους που τα χρειάζονται και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα αποκτήσουν. Υπάρχουν αρκετές φιλανθρωπικές οργανώσεις για αυτό το σκοπό:
https://caritasathens.gr/el/fields-of-action-el/support-of-the-homeless-el.html
https://www.cityofathens.gr/archive/kentro-ypodochis-amp-allileggyis-dimoy-athinaion-kyada/
Πρωταρχική ανάγκη αυτών των ανθρώπων είναι η επιβίωση. Ζουν στο περιθώριο μιας κοινωνίας που αποφεύγει να τους δει. Πλέον δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν όνειρα. Φυσικά το να δώσεις ρούχα, φαγητό, οδοντόβουρτσες και φάρμακα σε ανθρώπους που δεν έχουν στέγη δεν λύνει το πρόβλημα της αστεγίας. Κάποιοι ίσως σκεφτούν ότι το ενισχύει. Ωστόσο, δείχνοντας σε αυτούς τους ανθρώπους ότι σκεφτόμαστε τις ανάγκες τους, ότι θέλουμε να ακούσουμε αυτό που χρειάζονται και προσφέροντάς τους αυτό που μπορούμε, τελικά τους δίνουμε κάτι πολύ σημαντικό. Ελπίδα!Και όταν τα έχεις χάσει όλα , η ελπίδα είναι ό,τι πολυτιμότερο μπορείς να έχεις.
Πηγές:
Ο Αρθρογράφος
